โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,185 คำ
"แกคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ!" เสียงตะคอกก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดกลางดึก รินดาหันขวับไปมอง เห็นเพียงเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วสูง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ
"ไม่นะ!" เธอร้องตะโกน แต่เสียงของเธอก็ถูกกลบด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทุกขณะ
นี่คือภาพฝันร้ายที่รินดาเผชิญอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของคืนนั้น คืนที่คฤหาสน์ของเธอถูกโจมตี คืนที่เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป และคืนที่เธอได้พบกับกวินท์
แต่คราวนี้…มันแตกต่างออกไป
ในความจริง รินดากำลังยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย การบุกโจมตีคราวนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นที่คฤหาสน์ของเธอ แต่เป็นที่ที่เธอคิดว่าปลอดภัยที่สุด ที่หลบภัยที่กวินท์จัดเตรียมไว้
"คุณหนู! รีบไป!" ป้าสมรตะโกน พลางผลักร่างของรินดาไปทางด้านหลัง
"แต่…ป้าสมร!" รินดาโต้กลับด้วยความตกใจ
"ไม่ต้องห่วงดิฉันค่ะ! คุณหนูต้องไป!" ป้าสมรยืนขวางทาง ร่างกายสั่นเทา แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
รินดารู้ดีว่า เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องไป เธอต้องเอาชีวิตรอด เพื่อไปตามหาความจริง และเพื่อ…รอคอยใครบางคน
ในขณะเดียวกัน กวินท์ก็กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังที่สุด การบุกโจมตีครั้งนี้ เป็นการโจมตีที่คาดไม่ถึง และมันเกิดขึ้นในเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุด
"แก…แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง!" เสียงเย้ยหยันดังมาจากที่มืด "แกคิดว่าแกจะสู้ฉันได้งั้นเหรอ!"
กวินท์กัดฟันกรอด เขาเคยคิดว่าเขาวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว แต่เขากลับมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป
"แก…แกมันก็แค่คนโง่!" กวินท์สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ
"แก…แกมันก็แค่คนที่หลงรักผู้หญิงที่แกไม่ควรจะรัก!"
คำพูดนั้นแทงใจกวินท์ราวกับคมมีด เขาไม่เคยคิดว่าศัตรูจะรู้เรื่องนี้
"แก…แกจะไม่มีวันได้ครอบครองเธอ!" กวินท์ตะโกน พลางพุ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยความโกรธ
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ร่างกายของกวินท์เต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาก็ยังคงสู้ต่อไป เขาต่อสู้เพื่อปกป้องรินดา ต่อสู้เพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่ของเขา
ในขณะที่รินดากำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เธอได้ยินเสียงปืนดังสนั่นมาจากที่ไกลๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่านั่นคือเสียงของการต่อสู้ และเธอรู้ดีว่า…กวินท์กำลังตกอยู่ในอันตราย
เธอหยุดวิ่ง พลางหันกลับไปมองทางที่เธอเพิ่งจากมา น้ำตาไหลอาบแก้ม "กวินท์…อย่าเป็นอะไรไปนะ"
เธอตัดสินใจ เธอไม่สามารถหนีไปได้อีกต่อไป เธอต้องกลับไปหาเขา
เธอหันหลังกลับ วิ่งกลับไปยังทิศทางที่เธอได้ยินเสียงปืน เสียงปืนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะนำทางเธอไปพบกับชะตากรรม
เมื่อเธอไปถึงที่เกิดเหตุ ภาพที่เห็นทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ
กวินท์นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท แต่…มีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ราวกับว่าเขากำลังมีความสุข
"กวินท์!" รินดาร้องตะโกน พลางวิ่งเข้าไปหาเขา
เธอทรุดตัวลงข้างๆ กวินท์ พยายามปลุกเขา แต่เขาก็ยังคงนิ่งสนิท
"ไม่นะ…ไม่นะกวินท์!" เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น
ทันใดนั้นเอง ร่างของกวินท์ก็กระตุกเบาๆ ดวงตาของเขาค่อยๆ ลืมขึ้น ช้าๆ
"คุณ…คุณมาทำไม" เขาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา "ผม…บอกแล้วว่าผมจะปกป้องคุณ"
"คุณ…คุณพูดอะไรของคุณคะ!" รินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ!"
กวินท์มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ผม…ผมรักคุณ"
รินดาตกใจกับคำพูดของเขา เธอไม่เคยคิดว่ากวินท์จะรู้สึกแบบนี้กับเธอ
"ฉัน…ฉันก็รักคุณ" เธอตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกวินท์อีกครั้ง "ผม…ผมรู้"
เขาพยายามจะยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แรงของเขาก็หมดลงเสียก่อน
"คุณ…ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป" กวินท์กล่าว "เพื่อผม…เพื่อเรา"
"ไม่นะ…กวินท์!" รินดาร้องไห้ พลางกอดร่างของเขาไว้แน่น
"ผม…ผมจะอยู่กับคุณ…ตลอดไป" กวินท์กล่าว พลางหลับตาลงอีกครั้ง
ร่างของเขาก็ยิ่งอ่อนแรงลง จนกระทั่ง…หยุดนิ่งไปในที่สุด
รินดาตกอยู่ในความสิ้นหวัง เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอีกครั้ง
แต่แล้ว…ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
รินดาหันขวับไปมอง เห็นเงาร่างของใครบางคน กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
"คุณ…คุณมาทำไม" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
เงาร่างนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้… และเมื่อเธอเห็นใบหน้าของเขา รินดาก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
"คุณ…คุณ…!"
บอดี้การ์ดที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก