เสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนพื้นปูนที่แตกร้าวของโกดังร้างเก่า ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักเข้ามาเท่านั้น นลินก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ดวงตาพยายามเพ่งมองหาเงาของพิมพ์ ท่ามกลางความมืดสลัวที่ปกคลุมไปทั่ว
"พิมพ์... พิมพ์! อยู่ไหน?" เสียงเรียกของเธอสั่นเครือ
ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบามาจากมุมหนึ่งของโกดัง "พี่นลิน... หนูอยู่นี่ค่ะ"
นลินรีบสาวเท้าไปยังทิศทางของเสียง และเมื่อแสงสลัวจากภายนอกส่องกระทบให้เห็นร่างของพิมพ์ เธอก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้น
พิมพ์นั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่นเป็นบางส่วน และที่แขนของเธอมีรอยฟกช้ำปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
"พิมพ์! เกิดอะไรขึ้น? เขาทำอะไรเธอ?" นลินรีบเข้าไปประคองร่างของพิมพ์ไว้
"เขา... เขาจะฆ่าหนูจริงๆ ค่ะพี่นลิน... เขา... เขาอยากได้บางอย่างจากหนู... สิ่งที่หนู... หนูให้เขาไปแล้ว..." เสียงของพิมพ์ขาดห้วงราวกับคนใกล้หมดแรง
นลินประคองพิมพ์ขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เธอพยายามปลอบประโลมให้น้องสาวใจเย็นลง แต่ในใจของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว
'เขา' ที่พิมพ์กล่าวถึง... คือใครกันแน่? เขาต้องการอะไรจากพิมพ์? และสิ่งที่พิมพ์ให้เขาไปแล้ว... คืออะไร?
คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของนลินราวกับพายุ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่มีเวลาที่จะมานั่งวิเคราะห์ หรือหาคำตอบ
สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการพาพิมพ์ออกไปจากที่นี่ให้ปลอดภัย
"ไม่เป็นไรนะพิมพ์ พี่จะพาเธอไปเอง เราจะไปให้พ้นจากที่นี่ด้วยกัน" นลินพยายามใช้เสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่แล้ว... เสียงที่ดังมาจากทางเข้าโกดังก็ทำให้ร่างของทั้งสองคนแข็งทื่อ
"ไปไหนไม่ได้หรอก... นลิน"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยราวกับเสียงกระซิบจากนรกดังขึ้น นลินค่อยๆ หันหน้าไปตามเสียงนั้น และเมื่อสายตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาคมกริบที่มองมา นลินก็แทบจะหยุดหายใจ
ธาวิน...
เขาปรากฏตัวขึ้นตรงนั้น ยืนสง่าอยู่ท่ามกลางความมืด ราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากฝันร้าย
ใบหน้าหล่อเหลาที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและแววตาที่ไม่ไว้ใจ
"ธาวิน..." นลินเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับกำลังเรียกผี
"เธอ... มาอยู่ที่นี่ทำไม?" ธาวินถามเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับฉายประกายแห่งความสงสัย
นลินรู้ดีว่าเธอไม่สามารถอธิบายอะไรให้เขาฟังได้ในตอนนี้ เธอไม่สามารถบอกความจริงกับเขาได้
เพราะความจริงนั้น... มันเกี่ยวพันกับ 'ความลับ' ที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด
"ฉัน... ฉันมาหาพิมพ์" นลินตอบเสียงสั่น "เธอมีปัญหา..."
"ปัญหา?" ธาวินเลิกคิ้วสูง "ปัญหาอะไร? หรือว่าเธอ... กำลังโกหกฉันอีกครั้ง?"
คำว่า 'โกหก' ที่หลุดออกมาจากปากของธาวิน สะท้อนก้องอยู่ในหัวของนลิน มันเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในบาดแผลเก่า
"ฉันไม่ได้โกหก" นลินพยายามยืนยัน
"งั้น... เล่ามาสิ" ธาวินเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย "เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่กับผู้หญิงคนนี้... ในที่แบบนี้"
นลินรู้ดีว่าเธอต้องสร้างเรื่องโกหกขึ้นมา เรื่องโกหกที่จะต้องกลบเกลื่อนทุกอย่างเอาไว้
เธอต้องปกป้องพิมพ์ และเธอต้องปกป้อง 'ความลับ' ของเธอเอง
"พิมพ์... เธอถูกคนตามล่าค่ะ" นลินเริ่มเล่า "เธอ... เธอไปพัวพันกับเรื่องบางอย่างที่อันตราย... แล้วคนพวกนั้นก็ตามมาทำร้ายเธอ"
"คนพวกนั้น?" ธาวินถาม "ใคร?"
"ฉัน... ฉันไม่รู้ชื่อค่ะ" นลินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "แต่พวกเขา... พวกเขาดูอันตรายมาก"
"แล้วเธอ... มาช่วยเธอทำไม?" ธาวินยังคงจ้องมองนลินอย่างไม่ลดละ ราวกับกำลังอ่านใจเธอ
"เพราะ... เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ฉันรัก" นลินบอกออกไป ทั้งๆ ที่รู้ว่าคำพูดนั้นอาจจะฟังดูเหมือนการแก้ตัว
ธาวินเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความเจ็บปวดบางอย่างฉายวูบเข้ามาในดวงตา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
"ฉัน... ฉันจะพาพิมพ์ไปเอง" นลินกล่าว "เธอไม่ต้องมายุ่ง"
"ทำไมฉันจะไม่ยุ่ง?" ธาวินก้าวเข้ามาใกล้นลินมากขึ้นอีก "นี่มันก็เรื่องของฉันเหมือนกัน"
"เรื่องของเธอ?" นลินเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"ใช่... เรื่องของฉัน" ธาวินตอบเสียงหนักแน่น "และถ้าเธอคิดจะโกหกฉันอีกครั้ง... ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย"
ก่อนที่นลินจะได้เอ่ยอะไรตอบ ธาวินก็หันไปมองพิมพ์ที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น
"เธอ... คือพิมพ์ใช่ไหม?" ธาวินถาม
พิมพ์พยักหน้าตอบอย่างหวาดกลัว
"แล้ว... เธอทำอะไรไว้?" ธาวินถามเสียงเย็น
นลินเห็นแววตาของพิมพ์เต็มไปด้วยความกลัว เธอรู้ว่าพิมพ์กำลังจะหลุดปากพูดความจริงบางอย่าง
"พิมพ์! อย่าพูดนะ!" นลินรีบตะโกนห้าม
แต่ก็สายเกินไป
"หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะคุณธาวิน!" พิมพ์ร้องไห้ "หนูแค่... หนูแค่ทำตามคำสั่ง..."
"คำสั่งของใคร?" ธาวินถามเสียงเข้ม
"ของ... ของคุณ..." พิมพ์เงยหน้ามองธาวิน น้ำตาไหลอาบแก้ม
นลินหัวใจหล่นวูบ เธอรู้แล้วว่า 'ความลับ' ที่พิมพ์พูดถึง คืออะไร
และมันเกี่ยวพันกับธาวินอย่างแน่นอน
"ของฉัน?" ธาวินถามเสียงประหลาดใจ
"ใช่ค่ะ... ของคุณ!" พิมพ์ยืนยัน "คุณสั่งให้หนู... ให้หนูเอาของสิ่งนั้นไปซ่อน... ที่นี่..."
ธาวินยืนนิ่งไป เขาจ้องมองพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน และแววตาของเขาก็หันมามองนลินอย่างรวดเร็ว
"นลิน... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" ธาวินถามเสียงเข้ม
นลินรู้ดีว่า เธอไม่สามารถโกหกต่อไปได้อีกแล้ว
ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย
และมันจะนำพาไปสู่การหักหลังครั้งใหญ่
แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากภายนอก
ไฟสีแดงสีน้ำเงินสาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างของโกดัง
ธาวิน นลิน และพิมพ์ ต่างก็มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
"ใคร... โทรแจ้งตำรวจ?" นลินถามเสียงสั่น
ธาวินหันไปมองนลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ
"ไม่ใช่ฉัน" ธาวินตอบเสียงเย็น "แล้วเธอ... ล่ะ?"
นลินไม่สามารถตอบอะไรได้ เธอรู้เพียงว่า...
สถานการณ์กำลังจะเลวร้ายลงกว่าเดิม
และเธอ... กำลังจะถูกจับได้
รักลวงหัวใจถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก