“ลูก…ของคุณ?” ธาวินทวนคำ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับภาพหลอนที่ไม่มีทางเป็นจริง เขาจ้องมองหน้านลินอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่แววตาคู่นั้นก็ฉายชัดถึงความจริงที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป
“ใช่ค่ะ…เขาคือลูกของฉัน” นลินตอบเสียงแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอยอมรับความจริงที่ปิดบังมานานแสนนาน แต่การยอมรับครั้งนี้มันมาพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่ได้พูดออกไป และความหวาดกลัวกับผลที่จะตามมา
ธาวินยังคงยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาในสมอง ลูกสาวของเธอ? เด็กผู้หญิงในรูปถ่าย…คือลูกสาวของเธอ? แล้ว…ใครคือพ่อของเด็ก? คำถามนี้วนเวียนอยู่ในความคิดของเขา และเขาก็รู้คำตอบอยู่แก่ใจ
“แล้ว…พ่อของเขา…คือใคร?” ธาวินถาม เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับคนที่ไม่เคยได้ใช้เสียงมาก่อน
นลินหลบสายตาของเขา เธอไม่กล้าสบตาเขาในขณะนี้ ความจริงสุดท้ายที่เธอต้องยอมรับก็คือความจริงที่เจ็บปวดที่สุด
“เขา…คือคุณค่ะคุณธาวิน”
คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของธาวิน เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับจะทรงตัวไม่อยู่ ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ภาพค่ำคืนที่เขาไม่เคยลืม ภาพที่เขาและนลิน…
“ไม่…เป็นไปไม่ได้…” ธาวินส่ายหน้าช้าๆ เขาไม่เชื่อในสิ่งที่นลินกำลังบอก เขาจำได้ว่าคืนนั้น…มันเป็นเพียงค่ำคืนแห่งความเข้าใจผิด การจากลา…
“มันเป็นไปได้ค่ะคุณธาวิน…และมันคือความจริง” นลินเอ่ยเสียงหนักแน่นกว่าเดิม เธอไม่สามารถโกหกต่อไปได้อีกแล้ว “ฉัน…ฉันตั้งท้องหลังจากที่เรา…หลังจากคืนนั้น”
ธาวินเงยหน้าขึ้นมองหน้านลินอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความผิดหวัง เขามองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาของเธอ และมันทำให้หัวใจของเขาบีบรัด
“แล้ว…ทำไมคุณไม่บอกผม? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมเข้าใจผิดมาตลอด?” ธาวินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ
“ฉัน…ฉันเสียใจค่ะ” นลินกล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม “ตอนนั้น…ฉันกลัวมาก ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี แล้ว…คุณก็จากไป ฉันคิดว่า…ฉันต้องรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวเอง”
“รับผิดชอบด้วยตัวเอง?” ธาวินหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณคิดว่าการหนีปัญหาคือการรับผิดชอบอย่างนั้นหรือ? คุณปล่อยให้ผมจมอยู่กับความสับสนและความเข้าใจผิดมาตลอดหลายปี! คุณรู้ไหมว่าผมรู้สึกยังไง? ผมรู้สึกเหมือนถูกทรยศ!”
“ฉันขอโทษค่ะ” นลินก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง เธอรู้ว่าคำขอโทษของเธอคงไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดที่เธอสร้างขึ้นมาได้
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของนลินก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเธอรับสาย เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาอย่างร้อนรน
“คุณนลินคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! น้องแก้ว…น้องแก้วป่วยหนักมาก หมอเรียกให้รีบไปโรงพยาบาลด่วนเลยค่ะ!”
นลินหน้าซีดเผือด เธอมองธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ฉันต้องไปค่ะ!” เธอพูดจบ ก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที
ธาวินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกแช่แข็ง เขายังคงประมวลผลเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น ลูกสาวของเขา? เขาพยายามทำความเข้าใจ แต่สมองของเขากลับว่างเปล่า เขาต้องตามไป
“รอเดี๋ยวก่อน!” ธาวินตะโกนเรียก และวิ่งตามนลินออกไป
โรงพยาบาลที่นลินพาธาวินมาเป็นโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยเต็มไปด้วยความตึงเครียด แพทย์และพยาบาลกำลังดูแลเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียง เด็กน้อยมีใบหน้าซีดเซียว ดวงตาปรือๆ ราวกับหมดแรง
“น้องแก้ว!” นลินร้องเรียกชื่อเด็กน้อยด้วยความตกใจ เธอรีบเข้าไปหาลูกสาวของเธออย่างรวดเร็ว
ธาวินเดินตามเข้ามา เขามองไปยังเตียงผู้ป่วย และเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งนอนอยู่ เด็กน้อยคนนั้น…คือเด็กหญิงในรูปถ่ายที่เขาเพิ่งเห็น!
“เขา…คือ…?” ธาวินถามเสียงสั่น
“นี่คือแก้วค่ะ…ลูกสาวของฉัน” นลินตอบ เธอพยายามกลั้นน้ำตาขณะที่จับมือลูกสาวของเธอเอาไว้
ธาวินมองไปยังเด็กน้อยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีลูก เขามีลูกสาวที่น่ารักคนหนึ่ง และตอนนี้เธอกำลังป่วย
“เธอเป็นอะไร?” ธาวินถาม
“คุณหมอบอกว่า…น้องแก้วมีไข้สูงมาก และมีอาการติดเชื้อในกระแสเลือดค่ะ” นลินตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ธาวินมองไปยังเด็กน้อยอีกครั้ง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ เขาปล่อยให้นลินต้องแบกรับภาระทั้งหมดเพียงลำพัง เขาไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของลูกสาวของเขาเลย
“ผม…ผมอยากจะช่วย” ธาวินกล่าว เขาไม่รู้ว่าเขาจะช่วยได้อย่างไร แต่เขารู้สึกว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง
“คุณจะช่วยได้อย่างไร?” นลินถามด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า
“ผม…ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” ธาวินพูด เขาไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรได้อีกในสถานการณ์แบบนี้ สิ่งเดียวที่เขารู้คือเขาอยากจะชดเชยทุกสิ่งที่เขาทำผิดพลาดไป
นลินมองธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้
“คุณ…แน่ใจเหรอคะ?”
“ผมแน่ใจ” ธาวินตอบ เสียงของเขามั่นคง “ผมคือพ่อของแก้ว ผมต้องรับผิดชอบ”
ทันใดนั้น แพทย์ก็เดินเข้ามา “คุณแม่ครับ คุณ…เอ่อ…คุณพ่อครับ” แพทย์มองธาวินด้วยความลังเลเล็กน้อย “ตอนนี้อาการน้องแก้วทรงตัวแล้วครับ แต่ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด”
ธาวินพยักหน้า เขาเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย มองไปยังลูกสาวของเขาอย่างอ่อนโยน เขาไม่รู้ว่าเขาจะเริ่มต้นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาอยากจะเป็นพ่อที่ดีให้กับแก้ว
“แก้ว…” ธาวินเอ่ยชื่อลูกสาวของเขาอย่างแผ่วเบา “พ่อมาแล้วนะ”
เด็กน้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองมาที่ธาวินด้วยสายตาที่ยังคงอ่อนล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความสงสัย
“พ่อ?” แก้วถามเสียงแหบพร่า
ธาวินยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ใช่จ้ะ…พ่อเอง”
นลินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ธาวินได้เจอลูกสาวของเธอ วันที่เขาได้รู้ความจริงทั้งหมด
“คุณหมอคะ” นลินหันไปพูดกับแพทย์ “ฉันขออยู่กับแก้วทั้งคืนนะคะ”
“ได้ครับคุณแม่” แพทย์ตอบ “หากมีอะไรผิดปกติ แจ้งพยาบาลได้ตลอดเวลา”
เมื่อแพทย์เดินออกไป นลินก็หันกลับมามองธาวิน เขาเข้ามานั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย จับมือเล็กๆ ของแก้วเอาไว้
“คุณธาวิน…” นลินเอ่ยขึ้น
ธาวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ผม…ผมขอโทษนะนลิน”
“ฉันรู้” นลินตอบ “และฉันก็ขอโทษคุณเหมือนกัน”
“เรา…เราจะทำอย่างไรต่อไป?” ธาวินถาม
“เรา…เราต้องช่วยให้แก้วหายดีก่อน” นลินตอบ “ส่วนเรื่องของเรา…เราค่อยๆ คุยกัน”
ธาวินพยักหน้า เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่เขารู้คือตอนนี้เขามีลูกสาวคนหนึ่ง และเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ
ในคืนนั้น ธาวินกับนลินนั่งเฝ้าแก้วอยู่ข้างเตียง แพทย์เข้ามาตรวจอาการเป็นระยะๆ บรรยากาศในห้องค่อยๆ ผ่อนคลายลง แต่ความรู้สึกสับสนและความไม่แน่ใจยังคงค้างอยู่
ธาวินมองไปยังนลิน เขาสังเกตเห็นความอ่อนโยนในแววตาของเธอเมื่อเธอมองลูกสาวของเธอ ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอคือแก้ว
“คุณ…เป็นแม่ที่ดีมากเลยนะ” ธาวินกล่าว
นลินยิ้มบางๆ “ฉันก็พยายามค่ะ”
“ขอบคุณนะ…ที่ดูแลแก้วมาตลอด” ธาวินกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
“ไม่ต้องขอบคุณค่ะ…เขาคือลูกของเรา” นลินตอบ
คำว่า "ลูกของเรา" ทำให้ธาวินรู้สึกถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาไม่เคยรู้สึกถึงความรักที่บริสุทธิ์และไร้เงื่อนไขเท่านี้มาก่อน
ธาวินมองไปยังแก้วอีกครั้ง ใบหน้าของเด็กน้อยเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว “ผม…อยากจะรู้จักคุณให้มากกว่านี้…นลิน”
นลินมองธาวินด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ฉันก็เหมือนกันค่ะ…คุณธาวิน”
ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความลับและการหลอกลวง กำลังค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปภายใต้เงาของเด็กน้อยที่กำลังป่วย ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่สิ่งใด?
ทันใดนั้นเอง แก้วก็เริ่มไออย่างหนัก และมีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากของเธอ
“แก้ว!” นลินตะโกนด้วยความตกใจ รีบเข้ามาประคองลูกสาวของเธอ
“คุณหมอ! ช่วยด้วยค่ะ!” ธาวินตะโกนเรียกพยาบาลอย่างตื่นตระหนก
บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมาก็ดูเหมือนจะถูกฉุดกระชากลงไปอย่างรวดเร็ว
รักลวงหัวใจถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก