“แก้ว!” เสียงกรีดร้องของนลินดังขึ้นราวกับจะฉีกทุกสิ่งทุกอย่างในโรงพยาบาลให้ขาดสะบั้น เลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากปากของลูกสาวเธอราวกับจะย้อมทุกสิ่งให้กลายเป็นสีแห่งความสิ้นหวัง ธาวินยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นอาการของแก้วทรุดหนักลงอย่างกะทันหัน
“คุณหมอ! พยาบาล!” ธาวินตะโกนเรียกเสียงดังลั่นห้อง พยายามฉุดรั้งสติของตัวเองกลับคืนมาจากการตกใจสุดขีด เขาเห็นนลินกำลังพยายามประคองลูกสาวของเธอเอาไว้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ไม่มีแม้กระทั่งแรงจะร้องไห้ออกมา
พยาบาลและแพทย์รีบวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เสียงไซเรนดังขึ้นเป็นระยะๆ บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายกลับมาเต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกครั้ง
“คุณแม่ครับ คุณพ่อครับ ใจเย็นๆ นะครับ” แพทย์พยายามปลอบประโลม แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล “เราจะทำทุกอย่างเต็มที่ครับ”
ธาวินกอดนลินเอาไว้แน่น เขารู้สึกได้ถึงร่างที่สั่นเทาของเธอ ความเจ็บปวดของลูกสาวของเขา ราวกับจะแผ่ซ่านเข้ามาถึงหัวใจของเขาเช่นกัน เขาไม่เคยรู้สึกถึงความอ่อนแอเช่นนี้มาก่อน
“เรา…เราจะสูญเสียแก้วไปจริงๆ เหรอ?” ธาวินถามเสียงแผ่วเบา
นลินพยักหน้าช้าๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก่อนหน้านี้ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย “ฉัน…ฉันกลัวเหลือเกินค่ะคุณธาวิน”
“ผมก็กลัว…” ธาวินตอบ เขาไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป ความเป็นพ่อที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกถึงความหวงแหนและความรักที่มีต่อแก้วอย่างสุดหัวใจ
แพทย์และพยาบาลพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยชีวิตแก้ว พวกเขาพยายามห้ามเลือดและประคองอาการของเธออย่างเร่งรีบ ธาวินและนลินได้แต่มองดูด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัว
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงอันยาวนาน แพทย์ก็เดินออกมาจากห้อง โดยมีสีหน้าเคร่งเครียด
“คุณแม่ครับ คุณพ่อครับ” แพทย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “เราพยายามอย่างเต็มที่แล้วครับ แต่…อาการของน้องแก้วหนักเกินไป”
คำพูดของแพทย์ราวกับจะบดขยี้หัวใจของทั้งสองคน นลินร้องไห้ฟูมฟาย เธอทรุดตัวลงไปกองกับพื้นราวกับไร้เรี่ยวแรง ธาวินเองก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน
“ไม่…ไม่จริง…” ธาวินพึมพำออกมา “ผม…ผมยังไม่ได้บอกรักเขาเลย…”
นลินเงยหน้าขึ้นมองธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณธาวิน…”
“ผม…ผมยังไม่ได้บอกรักเขาเลย…” ธาวินพูดซ้ำอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยอย่างช้าๆ มองไปยังร่างเล็กๆ ของแก้วที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง
นลินเดินตามเขาเข้าไป เธอทรุดตัวลงข้างเตียงอีกครั้ง ลูบใบหน้าของแก้วอย่างแผ่วเบา
“แก้ว…ลูกรัก” นลินเอ่ยเสียงสั่น “แม่รักแก้วนะ”
ธาวินมองไปยังนลิน เขาสัมผัสได้ถึงความรักที่เธอมีต่อลูกสาวของเธออย่างสุดซึ้ง และเขาก็รู้ว่าเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
“ผม…ผมก็รักแก้วนะ” ธาวินกล่าว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของแก้วอย่างอ่อนโยน “พ่อรักแก้วนะลูก…รักมากๆ เลย”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังโศกเศร้ากับการจากไปของแก้ว ทันใดนั้นเอง มือเล็กๆ ของแก้วก็ขยับ
“อะไรนะคะ?” นลินร้องอุทานด้วยความตกใจ
“อาการของน้อง…กำลังดีขึ้น!” แพทย์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบกล่าวด้วยความประหลาดใจ
หัวใจของนลินและธาวินพองโตขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขารีบหันไปมองแก้วด้วยความหวัง
“แก้ว…ลูก” นลินเอ่ยเสียงสั่น
แก้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของเธอดูสดใสขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ
“แม่…พ่อ…” แก้วเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
นลินและธาวินมองหน้ากันด้วยความดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง การสูญเสียที่เกือบจะเกิดขึ้น ทำให้พวกเขาตระหนักถึงความสำคัญของกันและกัน และของชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ตรงหน้า
หลังจากนั้นไม่นาน อาการของแก้วก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอปลอดภัยแล้ว
หลายวันต่อมา แก้วก็ได้รับการอนุญาตให้กลับบ้านได้ ธาวินยังคงอยู่เคียงข้างนลินตลอดเวลา เขาได้เห็นถึงความเข้มแข็งและความรักที่นลินมีให้กับลูกสาวของเธอ ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหลงรักเธอมากขึ้นไปอีก
“คุณธาวิน…ขอบคุณนะคะ” นลินกล่าว ขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวพาลูกสาวกลับบ้าน
“ขอบคุณอะไรครับ?” ธาวินถาม
“ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉัน…และขอบคุณที่รักแก้ว” นลินตอบ
ธาวินยิ้มออกมา เขาจับมือของนลินเอาไว้แน่น “ผม…ผมรักคุณนะนลิน”
คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของธาวิน ทำให้นลินใจเต้นแรง เธอเองก็มีความรู้สึกเดียวกัน แต่เธอก็ยังคงมีความกังวล
“แต่…เรื่องในอดีต…” นลินเอ่ยขึ้น
“ผมรู้” ธาวินตอบ “แต่ผมไม่แคร์แล้ว”
“ไม่แคร์?”
“ใช่ครับ” ธาวินกล่าว “ความลับในอดีตมันทำให้เราเจ็บปวดมานานแล้ว แต่ตอนนี้…ผมอยากจะลืมมันไป และเริ่มต้นใหม่กับคุณและแก้ว”
นลินมองธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอรู้ว่าความรักของเขามันจริงใจ และความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ยังคงอยู่
“ฉันก็รักคุณค่ะ…คุณธาวิน” นลินตอบ
ธาวินยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขาโน้มตัวเข้าไปจุมพิตที่หน้าผากของนลินอย่างแผ่วเบา
“เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกันนะ” ธาวินกล่าว
นลินพยักหน้า น้ำตาแห่งความสุขไหลริน
“ค่ะ…เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน”
ขณะที่ทั้งสามกำลังจะก้าวออกจากโรงพยาบาล ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้น
“คุณนลิน! คุณธาวิน!”
ทั้งสองหันไปมอง และเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ หญิงสาวคนนั้นคือ ‘อรุณรัศมี’ เลขานุการของธาวิน
“คุณอรุณรัศมี…มีอะไรหรือคะ?” นลินถามด้วยความสงสัย
อรุณรัศมียิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย “ฉันแค่จะมาแสดงความยินดีด้วยค่ะ…ที่ทุกคนปลอดภัย”
ธาวินมองอรุณรัศมีด้วยความสงสัย “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
“ก็…ฉันเป็นห่วงคุณธาวินค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “แต่…ฉันก็ดีใจที่เห็นว่าคุณธาวินกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่…กับคุณนลิน…และ…ลูกของคุณ”
เธอพูดคำว่า “ลูกของคุณ” พร้อมกับเน้นเสียงราวกับจะสื่อความหมายบางอย่าง
นลินมองอรุณรัศมีด้วยความไม่สบายใจ เธอรู้สึกได้ว่าอรุณรัศมีไม่ได้มาแค่แสดงความยินดี
“มีอะไรที่คุณอยากจะพูดหรือเปล่าคะ คุณอรุณรัศมี?” นลินถาม
อรุณรัศมีหัวเราะเบาๆ “ก็…แค่จะบอกว่า…ความลับ…มันมีหลายอย่างค่ะ…และบางครั้ง…มันก็ถูกเปิดเผยออกมาในเวลาที่ไม่คาดคิด”
เธอมองไปที่ธาวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่นลินไม่เข้าใจ
“คุณอรุณรัศมี…คุณหมายความว่ายังไง?” ธาวินถามเสียงเข้ม
อรุณรัศมีเพียงแค่ยิ้มมุมปาก “คุณก็รู้ดีอยู่แล้วนี่คะ…คุณธาวิน…เกี่ยวกับความลับ…ในอดีตของคุณ…และ…ของคุณนลิน…”
คำพูดของอรุณรัศมีทำให้บรรยากาศรอบตัวของทั้งสามคนเต็มไปด้วยความตึงเครียด นลินมองธาวินด้วยความสงสัย อรุณรัศมีกำลังจะเปิดเผยความลับอะไรอีก? และความลับนั้นเกี่ยวข้องกับเขาและเธออย่างไร?
รักลวงหัวใจถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก