ตอนที่ 21 — การกลับมาของอดีต

ความมืดมิดยามราตรีกลืนกินทุกสิ่ง เสียงฝนที่โปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างของห้องทำงานหรูหรา สะท้อนให้เห็นเงาตะคุ่มของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ธาวิน… ชายหนุ่มผู้เคยมีรอยยิ้มสดใส และดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุข บัดนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดประทับอยู่บนใบหน้า

สามปี… สามปีเต็มที่ชีวิตของเขาเหมือนถูกพรากเอาสีสันไปทั้งหมด ‌การจากไปของนลินเหมือนกับการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมกัน คำโกหกที่เธอทิ้งไว้ กลายเป็นบาดแผลลึกที่กรีดกินหัวใจของเขาอยู่เสมอ เขาพยายามจะลืมเธอ พยายามจะก้าวต่อไป แต่ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเธอ รอยยิ้มของเธอ และน้ำเสียงอันอ่อนหวานของเธอ ​หัวใจของเขาก็ปวดร้าวราวกับถูกบดขยี้

เขาจำได้ดีถึงวันนั้น วันที่เธอพูดประโยคที่ทำลายทุกสิ่ง “ฉันไม่ได้รักคุณ” คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเขา ราวกับเป็นเสียงเพรียกจากนรก เขาไม่เข้าใจ ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำเช่นนั้น ทั้งๆ ‍ที่เขารู้ดีว่าความรักที่เขามีให้เธอเป็นเรื่องจริงแท้

ธาวินเดินไปหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมา จิบมันอย่างช้าๆ ความขมปร่าของมันสะท้อนถึงรสชาติชีวิตที่เขากำลังเผชิญอยู่ เขาพยายามใช้ชีวิตไปวันๆ ทำงานหนักจนลืมเวลา หวังเพียงว่าความเหนื่อยล้าจะช่วยกลบฝังความทรงจำอันเจ็บปวดได้บ้าง แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ

ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความทุกข์ เขาพลันนึกถึงคำพูดของนลินในวันนั้น ‌“ถ้าฉันอยู่ที่นี่ คุณจะตกอยู่ในอันตราย” คำพูดนั้นมันยังคงเป็นปริศนาสำหรับเขา เขาไม่เคยรู้เลยว่าอันตรายที่เธอพูดถึงคืออะไร ใครคือผู้ที่ต้องการทำร้ายเขา และทำไมเธอถึงต้องปกป้องเขาด้วยการหลอกลวง

วันเวลาที่ผ่านไปไม่ได้ช่วยเยียวยาบาดแผลของเขาได้เลย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ความผูกพันในใจที่มีต่อนลินยิ่งรุนแรงขึ้น ‍เขาได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผยออกมา เพื่อให้เขาได้เข้าใจ… และเพื่อจะรู้ว่าความรักที่เขาเคยมีให้เธอ มันมีค่ามากพอที่จะยืนหยัดต่อไปได้หรือไม่

โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ธาวินเงยหน้ามองชื่อผู้โทรเข้า “วิทย์” เพื่อนสนิทของเขาที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

“ว่าไงวิทย์” ​ธาวินรับสายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แก… แกรู้ข่าวอะไรไหม?” เสียงของวิทย์เต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนสงสัย

“ข่าวอะไร?” ธาวินถามกลับ

“ฉันบังเอิญไปเจอข้อมูลบางอย่างมา… เกี่ยวกับ ‘อร’ น่ะ” วิทย์เอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของธาวินกระตุกวูบ

“อร… ​ใคร?” ธาวินถามพยายามเก็บอาการ

“ก็เด็กที่สถานสงเคราะห์แถวชานเมืองน่ะแก ฉันกำลังหาข้อมูลเพื่อจะบริจาคอยู่ พอดีเห็นข้อมูลส่วนตัวของเธอ… แล้วฉันก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่มัน… คุ้นๆ” วิทย์เว้นจังหวะ ราวกับจะให้ธาวินได้คิดตาม

ธาวินรู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดแรงขึ้นในร่างกาย ​“คุ้นๆ ยังไง?”

“ก็… รูปถ่ายตอนเด็กของเธอไงแก มันเหมือนใครบางคนมากๆ เลยนะ… เหมือน… เหมือนนลินเลยว่ะ!” วิทย์อุทานออกมาอย่างตกใจ

หัวใจของธาวินเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขาพยายามตั้งสติ “แกแน่ใจนะวิทย์?”

“แน่ใจสิ! ฉันเอาไปให้ป้าฉันดูแล้ว ป้าฉันก็บอกว่าเหมือนมาก! แถมชื่อ ‘อร’ อะไรนั่น… มันเป็นชื่อที่นลินเคยบอกว่าจะใช้ถ้าหากต้องปลอมตัวอะไรสักอย่างนะแก ฉันจำได้!” วิทย์เล่าต่ออย่างรวดเร็ว

ธาวินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ภาพของนลินในวัยเด็ก ภาพของคำพูดของเธอในวันนั้น มันผุดขึ้นมาในหัวราวกับจะฉายซ้ำ ธาวิน… ความลับดำมืด… การจากลาอันเจ็บปวด… ทุกอย่างมันเริ่มจะปะติดปะต่อกัน

“แก… พอจะรู้ที่อยู่ของสถานสงเคราะห์นั้นไหม?” ธาวินถามเสียงแหบพร่า

“รู้สิ เดี๋ยวฉันส่งพิกัดไปให้” วิทย์ตอบ

หลังจากวางสาย ธาวินก็รีบคว้ากุญแจรถ เขารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างผลักดันให้เขาต้องไปที่นั่นให้ได้ เขาต้องไปพิสูจน์ให้รู้แน่ชัด ว่าเด็กสาวที่ชื่อ ‘อร’ คนนั้น คือนลิน คนรักที่หายไปของเขาจริงหรือไม่

เขากระโจนขึ้นรถ ขับออกไปท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก ถนนที่เปียกลื่นไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย ในหัวของเขามีแต่ภาพของนลิน และคำถามมากมายที่รอวันพิสูจน์

เมื่อมาถึงสถานสงเคราะห์ นลินกำลังนั่งคุยอยู่กับคุณป้า เธอเพิ่งจะได้รับข่าวดีเรื่องทุนการศึกษาจากธาวิน เธอรู้สึกดีใจและมีความหวัง แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็เริ่มกัดกินใจ เธอไม่แน่ใจว่าการกลับมาของธาวินในครั้งนี้ จะนำพาความสุขมาให้เธอ หรือจะนำพาความเจ็บปวดมาอีกครั้ง

จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง นลินเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

ธาวิน… เขายืนอยู่ที่นั่น… ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความสับสน และความคาดหวัง

“นลิน…” เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาเบาๆ ราวกับชื่อนั้นมีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ

นลินมองเขาอย่างตะลึง เธอรู้ดีว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผย… ต่อหน้าเขา