โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 2,150 คำ
"ความจริง... คืออาวุธที่อันตรายที่สุด" เสียงทุ้มต่ำของธาวินดังขึ้นในความมืด ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามาในใจ เขาพยายามจะมองใบหน้าของนลิน แต่แสงไฟที่ริบหรี่ทำให้เห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าของเธอที่ดูมุ่งมั่น และแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้น
นลินหันมามองธาวิน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "ถูกต้องค่ะ คุณธาวิน... และคืนนี้ ดิฉันจะใช้มัน... ให้คุ้มค่าที่สุด"
เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับแขกเหรื่อที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับถูกสะกดด้วยมนต์สะกด "หลายปีที่ผ่านมา... ดิฉันถูกตราหน้าว่าเป็นคนไม่ดี เป็นคนที่ทำลายชื่อเสียงของตระกูล เป็นคนที่มีปัญหาสุขภาพจิต..." เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความแข็งแกร่ง "ทุกคนมองว่าดิฉันเป็นเหยื่อ... เป็นคนที่อ่อนแอ... และสมควรที่จะถูกทอดทิ้ง"
"แต่พวกคุณคิดผิดค่ะ!" เธอตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้เต็มไปด้วยความขมขื่นและโกรธแค้น "ดิฉันไม่ใช่เหยื่อ... ดิฉันคือผู้รอดชีวิต! และผู้รอดชีวิต... ย่อมมีสิทธิ์ที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม!"
ธาวินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา เขาจำได้ถึงคำพูดของเขาในวันนั้น... คำพูดที่เขาคิดว่าคือความหวังดี แต่กลับกลายเป็นน้ำผึ้งอาบยาพิษสำหรับนลิน
"คุณทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่... อาจจะรู้จักครอบครัวของดิฉัน... อาจจะรู้จักครอบครัวของคุณธาวิน... และอาจจะรู้จักครอบครัวของ... คุณอลิสา"
เมื่อเอ่ยชื่ออลิสาขึ้นมา ใบหน้าของธาวินก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อน เขาเหลือบมองไปทางอลิสาที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับถูกฉีดน้ำแข็ง ร่างกายสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด
"คุณอลิสา... คือคนที่ดิฉันเคยเรียกว่า... เพื่อนสนิท" นลินกล่าวช้าๆ "และคุณธาวิน... คือคนที่ดิฉันเคยรัก... หมดหัวใจ"
เสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อดังขึ้นอีกครั้ง หลายคนเริ่มมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ และบางคนก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างได้
"แต่ความรัก... และมิตรภาพ... ก็สามารถถูกบิดเบือนได้... ด้วยอำนาจ... และความโลภ" นลินกล่าว พร้อมกับส่งสายตาไปที่อลิสา "คุณอลิสา... ผู้หญิงที่แสนดี... ผู้หญิงที่ทุกคนต่างยกย่อง... รู้ไหมคะว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอันงดงามนั้น... มีแผนการอันชั่วร้ายซ่อนอยู่"
อลิสาตัวสั่นสะท้าน เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายของเธอไม่ยอมตอบสนอง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยคำพูดของนลิน
"เธอ... แอบมีความสัมพันธ์กับคุณธาวิน... ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันรักเขา... ทั้งๆ ที่รู้ว่าเรากำลังจะแต่งงานกัน..." นลินพูดต่อ น้ำเสียงของเธอเย็นชาลงเรื่อยๆ "และไม่ใช่แค่นั้น... เธอยังวางแผน... กับคนในครอบครัวของคุณธาวิน... เพื่อทำลายทุกอย่างที่ฉันมี..."
ธาวินมองอลิสาด้วยความตกใจ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เขาไม่เคยคิดว่าอลิสาจะทำเรื่องเลวร้ายถึงขนาดนี้
"พวกเขา... วางแผนที่จะทำให้ฉันเสียสติ... ทำให้ฉันดูเหมือนคนบ้า... เพื่อที่พวกเขาจะได้ยึดสมบัติทุกอย่างของฉันไป... และที่สำคัญ... เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ขัดขวางความรักของคุณอลิสา... กับคุณธาวิน..."
คำพูดของนลินดังไปทั่วทั้งงาน ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางความเงียบ ผู้คนในงานต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา
"แต่แผนการของพวกเขาก็ไม่สำเร็จทั้งหมด..." นลินยิ้มเยาะ "เพราะสุดท้าย... ฉันก็รู้ความจริง... ฉันรู้ว่าใครคือคนที่หักหลังฉัน... และใครคือคนที่ทรยศฉัน..."
เธอหันไปมองธาวินอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "คุณธาวิน... คุณเองก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้... ถึงแม้คุณอาจจะไม่รู้ตัวก็ตาม..."
ธาวินหน้าซีดเผือด เขาไม่เข้าใจว่านลินกำลังพูดถึงอะไร "นลิน... ผมไม่เข้าใจ... ผมไม่เคย..."
"คุณอาจจะไม่รู้... ว่าคุณกำลังถูกหลอกใช้" นลินพูดแทรกขึ้นมา "ครอบครัวของคุณ... พวกเขาต้องการผลประโยชน์... พวกเขาต้องการเงิน... และคุณ... ก็เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งของพวกเขา..."
เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ราวกับกำลังรวบรวมพลัง "แต่สิ่งที่ฉันจำได้ดีที่สุด... คือวันที่ฉันถูกบังคับให้... สร้างเรื่องโกหก... เพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก... เรื่องโกหกที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนเลวในสายตาของทุกคน... เรื่องโกหกที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป..."
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของนลิน แต่เธอก็พยายามกลั้นมันไว้ "และเรื่องโกหกนั้น... ก็ถูกสร้างขึ้น... โดยคำสั่งของ... คุณแม่ของคุณธาวิน... และคุณอลิสา..."
เสียงอุทานดังขึ้นทั่วทั้งงาน ธาวินมองไปที่มารดาของเขาที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง ใบหน้าของท่านซีดเผือด ราวกับกำลังจะหมดสติ
"คืนนี้... ดิฉันไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นเพียงคนเดียว..." นลินกล่าวต่อ "ดิฉันมาเพื่อเปิดเผยความจริง... ความจริงที่ทุกคนต้องรับรู้... ความจริงที่ทุกคนต้องชดใช้..."
เธอเดินเข้าไปใกล้ธาวินมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณธาวิน... คุณเคยบอกว่ารักฉัน... คุณเคยบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป... แต่สุดท้าย... คุณก็เลือกที่จะเชื่อ... คนอื่น... มากกว่าฉัน..."
"ผมขอโทษ... นลิน..." ธาวินเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมไม่รู้จริงๆ..."
"รู้หรือไม่รู้... ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วค่ะ" นลินตอบอย่างเย็นชา "เพราะจากนี้ไป... ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป... และคุณ... จะต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น..."
เธอหันกลับไปมองแขกเหรื่อทั้งหมด "ดิฉันขอให้ทุกคน... ที่นี่... เป็นพยาน... ในสิ่งที่กำลังจะเปิดเผยต่อไป... และขอให้ทุกคน... ช่วยกันตัดสิน... ว่าใครคือคนผิด... และใครคือคนถูก..."
เมื่อเธอพูดจบ เธอก็หยิบซองเอกสารสีขาวซองหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าถือ "นี่คือหลักฐาน... ทุกอย่างที่ดิฉันรวบรวมมาตลอดหลายปี... เป็นหลักฐานที่พิสูจน์ว่า... ใครคือคนที่วางแผนทำลายชีวิตของดิฉัน..."
เธอเปิดซองเอกสารออก และเริ่มอ่านข้อความบางอย่างที่อยู่ในนั้น ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่น "ข้อความเหล่านี้... คือการยืนยัน... ว่าคุณอลิสา... และคุณแม่ของคุณธาวิน... คือผู้บงการเบื้องหลัง... ทั้งหมด..."
แสงไฟสปอตไลท์ส่องลงมาที่ใบหน้าของอลิสาและมารดาของธาวิน พวกเขาทั้งสองนั่งตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้น
"และที่สำคัญที่สุด..." นลินกล่าว พร้อมกับหยิบแผ่นซีดีแผ่นหนึ่งออกมา "นี่คือ... ฟุตเทจ... ที่พิสูจน์... ว่าคุณธาวิน... ได้รับรู้... และมีส่วนรู้เห็น... กับแผนการทั้งหมด... ตั้งแต่ต้นจนจบ..."
ธาวินมองแผ่นซีดีในมือของนลินด้วยความตกตะลึง เขาแทบจะยืนไม่อยู่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีหลักฐานที่ร้ายแรงขนาดนี้
"คุณธาวิน..." นลินพูดเสียงเบาลง แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "คุณไม่ได้ถูกหลอกใช้... คุณคือผู้สมรู้ร่วมคิด... และคุณ... ก็ต้องรับผิดชอบ..."
เธอหยุดพูด และหันกลับไปมองธาวินอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเสียใจ แต่ก็ยังมีความมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าต่อไป "คืนนี้... คือจุดเริ่มต้น... ของการทวงคืนความยุติธรรม... และสำหรับคุณ... คุณธาวิน... นี่คือจุดจบ..."
เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อย ราวกับจะเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป ธาวินยืนนิ่งด้วยหัวใจที่สลาย เขาไม่รู้เลยว่าเขาควรจะทำอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถแก้ตัวได้อย่างไร
"และก่อนที่ดิฉันจะจบการแถลงข่าวในค่ำคืนนี้..." นลินเอ่ยต่อ "ดิฉันอยากจะขอให้คุณธาวิน... ยืนยัน... ว่าคุณ... คือผู้สมรู้ร่วมคิด... กับแผนการทำลายชีวิตของดิฉัน..."
เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของธาวิน ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเขา ธาวินอ้าปากค้าง เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบรับ หรือปฏิเสธ
"ตอบสิคะ... คุณธาวิน..." นลินเร่งเสียง "คุณ... ใช่หรือไม่?"
หัวใจของธาวินเต้นระรัว เขาเห็นสายตาของผู้คนนับร้อยกำลังจับจ้องมาที่เขา เขาเห็นสายตาที่คาดหวังของนลิน และเขารู้ดีว่า... ไม่ว่าเขาจะตอบอะไร... ชีวิตของเขาก็จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป...
รักลวงหัวใจถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก