ตอนที่ 25 — การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"ถ้าคำโกหกมีราคา ฉันคงหมดตัวไปนานแล้ว" เสียงของนลินแหบพร่า แฝงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานหลายปี แสงไฟสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของธาวินสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความคาดหวังและความผิดหวังที่ปะปนกันอย่างยากจะแยกแยะ เขาจ้องมองเธอราวกับจะล้วงเข้าไปถึงจิตใจที่ซ่อนเร้น ความเงียบโรยตัวปกคลุมราวกับผ้าห่อศพ ‌ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมาอีก ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่ว ราวกับอากาศกำลังถูกดูดออกไปจากห้องนี้

"นลิน..." ธาวินเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา เสียงของเขาแหบแห้งกว่าปกติ "ฉัน... ฉันต้องการคำอธิบาย" เขาเดินเข้ามาใกล้ ​ยื่นมือออกไปราวกับจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ก็ชะงักไว้กลางอากาศ "บอกฉันมาทั้งหมด... ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้"

หัวใจของนลินเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความคิดที่จะหลบหนีแล่นผ่านเข้ามาในหัว แต่เธอก็รู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว ธาวินรอคอยคำตอบนี้มานานเหลือเกิน ‍และเธอเองก็แบกรับภาระนี้ไว้หนักเกินกว่าจะทนได้อีกต่อไป

"คุณธาวิน... ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" เธอพยายามรวบรวมสติ พูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ"

"ไม่ได้ตั้งใจ?" ธาวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเจ็บปวดราวกับเศษแก้วที่บาดลึก ‌"แล้วการที่เธอปล่อยให้ฉันเชื่อแบบนี้มาตลอดหลายปีล่ะ? การที่เธอให้ฉันมองเห็นเธออยู่ใกล้ๆ แต่กลับเหมือนอยู่ไกลแสนไกล... นั่นไม่ใช่การหลอกลวงเหรอ?" ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่เธอไม่อาจตอบได้ตรงๆ

"ฉัน... ฉันมีเหตุผล" เธอหลับตาลง สูดหายใจลึก ‍"เหตุผลที่... ที่ทำให้ฉันต้องทำแบบนั้น"

"เหตุผลอะไร? บอกฉันมาสิ!" ธาวินเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ความอดทนของเขากำลังจะหมดลง "ฉันพร้อมจะให้อภัยนะนลิน... ถ้าเธอพร้อมที่จะบอกความจริงทั้งหมด" คำพูดของเขามีความหวังเจืออยู่ ​แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยังไม่จางหาย

นลินมองใบหน้าของธาวิน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน บัดนี้กลับมีร่องรอยของความผิดหวังและความเหนื่อยล้า เธอเห็นความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของเขา และมันยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด

"คุณธาวิน... คุณจำวันนั้นได้ไหม?" เธอเริ่มเรื่องราวในอดีต น้ำเสียงของเธอค่อยๆ ​อ่อนลง "วันที่เรา... เราเจอกันครั้งแรกที่ริมทะเลสาบ... วันที่คุณ... คุณมอบแหวนวงนั้นให้ฉัน"

ธาวินพยักหน้าช้าๆ "จำได้สิ... ทำไมฉันจะจำไม่ได้"

"ในวันนั้น... ฉัน... ​ฉันไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ที่นั่น" น้ำเสียงของนลินแผ่วลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังกลัวสิ่งที่กำลังจะพูด "มีอีกคนหนึ่ง... คนที่... คนที่ฉันต้องปกป้อง"

ธาวินขมวดคิ้ว "หมายถึงใคร?"

"ฉัน... ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ" เธอหลับตาลงอีกครั้ง "ฉัน... ฉันถูกบังคับ... ถูกบังคับให้ต้องสร้างเรื่องโกหกอันซับซ้อนนี้ขึ้นมา"

"บังคับ? ใครบังคับเธอ?" ธาวินถามด้วยความสงสัย

"เป็น... เป็นพ่อของฉันค่ะ" นลินเอ่ยชื่อนั้นอย่างยากลำบาก "ท่าน... ท่านมีหนี้สินก้อนใหญ่... และคนที่เจ้าหนี้... ก็คือคนที่... ทำให้ชีวิตของฉันต้องตกอยู่ในอันตราย"

ธาวินอึ้งไป เขานิ่งไปนานราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ "หมายความว่า... เรื่องทั้งหมด... เรื่องที่เราคบกัน... เรื่องที่เธอปฏิเสธฉัน... มันเป็น... แผนการ?"

นลินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่ทั้งหมดค่ะ... ความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณ... มันจริงเสมอ... แต่... แต่ฉันต้องทำตามคำสั่งของพ่อ... เพื่อปกป้อง... เพื่อปกป้องเขา"

"ปกป้องใคร?" ธาวินถามย้ำ คำถามนี้ยิ่งทวีความซับซ้อนในใจของเขา

"ปกป้อง... ปกป้องคนที่... ที่ฉันรักมากที่สุดค่ะ" นลินมองเข้าไปในดวงตาของธาวิน น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "คนที่... คนที่กำลังจะ... กำลังจะถูกทำร้าย... หากฉันไม่ทำตามนั้น"

ธาวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นลินที่เขาเคยรู้จักคือผู้หญิงที่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว แต่สิ่งที่เธอกำลังเล่า มันเหมือนกับบทละครที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้

"แล้ว... แล้วเรื่องที่เธอ... บอกว่าฉันเป็นคนเลว... ที่ทำให้เธอเสียใจ... เรื่องนั้นล่ะ?" ธาวินถามเสียงสั่น "มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนั้นด้วยเหรอ?"

"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" น้ำตาของนลินไหลรินออกมา "ฉัน... ฉันทำร้ายคุณ... ฉันพูดในสิ่งที่... ในสิ่งที่ฉันไม่ได้รู้สึก... เพื่อให้คุณ... เพื่อให้คุณเกลียดฉัน... และ... และถอยห่างออกไป"

ธาวินมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอ ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกเมื่อหลายปีก่อน กลับมาจู่โจมเขาอีกครั้ง ราวกับแผลเก่าที่เพิ่งจะสมาน กำลังถูกกรีดซ้ำ

"แต่ทำไม... ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉัน... รู้สึกรักเธอขนาดนี้" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ทำไมเธอถึง... ถึงทำให้ฉัน... หลงรักเธอได้อีกครั้ง"

"ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" นลินตอบเสียงแผ่ว "บางที... บางทีมันอาจเป็นเพราะ... เพราะคุณคือความรักครั้งแรกของฉัน... และ... และฉันก็... ฉันก็ยังรักคุณอยู่"

คำสารภาพของนลิน ทำให้ธาวินถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ ความรู้สึกรักที่เขามีให้นลิน มันถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด

"แต่... แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น... ทำไมเธอถึง... ถึงไม่เคยบอกฉันเลย?" ธาวินถาม

"ฉัน... ฉันไม่กล้าค่ะ" นลินส่ายหน้า "ฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะไม่ปลอดภัย... กลัวว่า... กลัวว่าทุกอย่างจะแย่ลงกว่าเดิม"

ธาวินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขารู้สึกได้ถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในคำพูดเหล่านั้น แต่ก็ยังคงมีคำถามอีกมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจ

"แล้ว... แล้วคนที่พ่อเธอเป็นหนี้... เขา... เขาทำอะไรกับเธอ?" ธาวินถามอย่างระแวง

นลินนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดหรือไม่พูด "เขา... เขาข่มขู่... จะทำร้ายครอบครัวของฉัน... ถ้าฉันไม่ทำตามที่เขาต้องการ"

"เขาต้องการอะไร?" ธาวินถามเสียงเครียด

"เขา... เขาต้องการให้ฉัน... เข้าไปใกล้ชิดกับคนที่... มีอำนาจ... เพื่อ... เพื่อใช้เป็นเครื่องมือ..." นลินพูดตะกุกตะกัก ราวกับคำพูดกำลังจะขาดหายไป

"เครื่องมือ... หมายถึงใคร?" ธาวินถามอย่างร้อนรน

นลินมองไปที่ธาวิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว "หมายถึง... หมายถึงคุณค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของธาวิน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นเครื่องมือของใคร เขาเดินถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"เธอ... เธอกำลังบอกว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... เธอเข้ามาใกล้ฉัน... ก็เพื่อ... เพื่อใช้ฉัน... เป็นเครื่องมือ?" ธาวินถามเสียงสั่น

"ไม่ค่ะ! ไม่ใช่ทั้งหมด" นลินรีบปฏิเสธ "ฉัน... ฉันถูกบังคับ... แต่... แต่ฉันก็... ฉันก็รักคุณจริงๆ"

"รักฉันจริงๆ?" ธาวินหัวเราะเยาะ "ถ้าเธอรักฉันจริง... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉันเลย? ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉัน... ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้?"

"ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือก" นลินร้องไห้สะอึกสะอื้น "ถ้าฉันบอกคุณ... คุณอาจจะถูกทำร้าย... และ... และฉันก็... ฉันก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น"

ธาวินยืนนิ่ง เขาพยายามทำความเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างที่นลินกำลังบอก เรื่องราวที่เธอเล่ามันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะรับได้ในครั้งเดียว แต่เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แท้จริงในน้ำเสียงของเธอ

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าต้องเชื่ออะไร" ธาวินพูดเสียงอ่อย "เธอ... เธอทำให้ฉันสับสนไปหมด"

"ฉัน... ฉันรู้ค่ะ" นลินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ราวกับหมดแรง "แต่... แต่ขอให้คุณเชื่อฉันสักครั้ง... ว่าฉัน... ฉันรักคุณ"

ธาวินมองนลินที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ความรู้สึกรัก ความเจ็บปวด และความสับสน มันตีกันอยู่ในใจ

"ถ้าเธออยากให้ฉันเชื่อ... เธอต้องบอกความจริงทั้งหมด" ธาวินพูดเสียงหนักแน่น "ทุกอย่าง... ที่ยังไม่ได้บอก"

นลินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว "คุณ... คุณพร้อมที่จะรับฟังแล้วจริงๆ เหรอคะ?"

ธาวินพยักหน้า "ฉันพร้อม... แต่ฉันไม่แน่ใจว่า... หัวใจของฉัน... จะรับไหวหรือเปล่า"

แสงไฟสลัวยังคงส่องกระทบใบหน้าของทั้งสองคน ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันเต็มไปด้วยความคาดหวัง... และความกลัว... ความกลัวที่จะได้ยินความจริงทั้งหมด... ความจริงที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง...