"พิมพ์! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!" เสียงของธามดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ราวกับฟ้าร้อง พิมพ์ชะงักเท้าก้าว เธอหันกลับไปมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ธามยืนสง่าอยู่บนโถงบันได ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย็นชาที่พิมพ์ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเดินลงมาอย่างช้าๆ แต่ทุกย่างก้าวกลับแฝงไว้ด้วยอำนาจและความเด็ดขาดที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือก
"คุณกำลังจะไปไหน?" ธามถาม น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความกดดันที่บีบรัดหัวใจของพิมพ์
"ฉัน... ฉันแค่จะออกไปข้างนอกสักพัก" พิมพ์ตอบเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเขา
"ออกไปข้างนอก?" ธามแค่นเสียง "เพื่อไปหาใคร? หรือไปซ่อนหลักฐานเพิ่มเติม?"
คำพูดของธามเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของพิมพ์ เธอรู้สึกเจ็บปวดจนพูดไม่ออก นี่คือผลจากการกระทำของอรุณรัศมี ผู้เป็นแม่เลี้ยงของเขา ที่ได้ปั่นหัวและใส่ร้ายเธอจนธามเชื่อไปเสียหมด
"ฉันไม่ได้ทำค่ะธาม" พิมพ์พยายามจะอธิบายอีกครั้ง แต่คำพูดของเธอกลับฟังดูอ่อนแรงลงทุกที "คุณต้องเชื่อฉันนะคะ"
"เชื่อ?" ธามย้ำเสียงแข็ง "ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง และอะไรคือคำโกหก"
ทันใดนั้น อรุณรัศมีก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากเงามืด เธอเดินเข้ามาหาธามอย่างสง่างาม ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเห็นใจ แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายแห่งชัยชนะที่ซ่อนไว้ไม่มิด
"ธามลูกรัก" อรุณรัศมีพูดเสียงหวาน "อย่าใจร้อนไปเลยนะ พิมพ์เองก็คงมีเหตุผลของเธอ"
"เหตุผล?" ธามหันไปมองแม่เลี้ยงด้วยสายตาที่ไม่พอใจ "เหตุผลที่ทำให้เธอใส่ร้ายฉัน? เหตุผลที่ทำให้เธอพยายามจะทำลายชื่อเสียงของครอบครัวเรา?"
"ธาม! นี่เธอพูดอะไร!" อรุณรัศมีแสร้งทำเป็นตกใจ "แม่ไม่คิดว่าพิมพ์จะทำแบบนั้นนะ แต่หลักฐานมันก็ฟ้องอยู่..."
"หลักฐานที่แม่เป็นคนสร้างขึ้นมาใช่ไหมคะ!" พิมพ์ตะโกนสวนออกมาด้วยความโกรธ น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตา "คุณแม่คะ! คุณทำแบบนี้ทำไม! คุณต้องการอะไร!"
อรุณรัศมีเม้มปากแน่น ใบหน้าสวยงามเริ่มปรากฏรอยขุ่นเคือง "พิมพ์! อย่ามากล่าวหาแม่แบบนี้นะ! แม่หวังดีกับธามเสมอ"
"หวังดี?" พิมพ์หัวเราะอย่างขมขื่น "หวังดีที่จะทำให้ธามเกลียดฉัน? หวังดีที่จะทำลายชีวิตฉัน? คุณมันน่ารังเกียจที่สุด!"
"พอได้แล้ว!" ธามแทรกขึ้นมาเสียงดัง "พิมพ์! เธอจะใส่ร้ายแม่ของฉันไม่ได้"
"แต่เธอพูดความจริงนะธาม!" เสียงของพิมพ์เริ่มสั่นเครือ "คุณแม่ของคุณต่างหากที่เป็นคนใส่ร้ายฉัน!"
"พอ!" ธามตะโกนเสียงดังอีกครั้ง "ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น"
ธามหันไปมองอรุณรัศมีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "แม่ครับ ผมเชื่อแม่"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพิมพ์ เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ความหวังสุดท้ายที่เธอเคยมีถูกทำลายลงอย่างราบคาบ
"คุณ... คุณเชื่อคำพูดของแม่คุณเหรอ?" พิมพ์ถามเสียงแผ่วเบา "ทั้งๆ ที่ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันไม่ได้ทำ?"
"ใช่" ธามตอบเสียงเย็นชา "เพราะแม่ของฉันไม่เคยโกหก"
"แต่เธอก็โกหกฉัน!" ธามหันมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "เธอโกหกฉันมาตลอด! เธอหลอกลวงฉัน!"
"ไม่! ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณ!" พิมพ์พยายามจะแก้ต่าง แต่ธามไม่ฟัง
"พวกเธอทั้งหมดมายืนรวมกันทำไม?" เสียงของ 'คุณหญิงมณี' ผู้เป็นย่าของธามดังขึ้น เธอเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทีสง่างาม แต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
"คุณย่าครับ" ธามก้มหน้าลงทำความเคารพ "ผมมีเรื่องจะแจ้งให้คุณย่าทราบ"
"เรื่องอะไรกัน?" คุณหญิงมณีถาม
"พิมพ์... คือคนที่หลอกลวงผมครับ" ธามประกาศเสียงดังฟังชัด
คำพูดนั้นทำให้คุณหญิงมณีถึงกับตกใจ "อะไรนะ! พิมพ์! หลอกลวงธามเรื่องอะไรกัน?"
"เรื่องเอกสารพวกนั้นครับคุณย่า" อรุณรัศมีรีบกล่าวเสริม "พิมพ์เป็นคนเอาไปวางไว้ในห้องทำงานของธาม เพื่อใส่ร้ายเขา"
"ฉันไม่ได้ทำค่ะคุณหญิง!" พิมพ์รีบแก้ต่าง "ฉันถูกใส่ร้าย! คุณแม่ของคุณธามต่างหากที่เป็นคนทำ!"
"นี่เธอจะใส่ร้ายอรุณรัศมีอีกแล้วเหรอ?" คุณหญิงมณีถามด้วยความไม่เชื่อ
"แต่... แต่ฉันมีหลักฐาน!" พิมพ์พยายามจะหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา แต่ธามกลับปัดมันออกไป
"ไม่ต้อง! ฉันไม่ต้องการเห็นอะไรทั้งนั้น" ธามพูดอย่างเด็ดขาด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่เชื่อคำพูดของเธออีกต่อไป พิมพ์"
"ธาม! ได้โปรด!" พิมพ์ร้องขอ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจหยุดยั้ง
"ฉันไม่ต้องการได้ยินอะไรจากเธออีกแล้ว" ธามพูดจบก็หันหลังเดินออกไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป
อรุณรัศมียิ้มมุมปากอย่างพอใจ เธอเดินเข้ามาหาพิมพ์และกระซิบข้างหู "เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่มีทางชนะฉันได้"
พิมพ์มองตามหลังอรุณรัศมีไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความหวังทั้งหมดถูกทำลายลงในพริบตา
คำสาบานที่เคยให้ไว้กับตัวเองว่าจะไม่ยอมแพ้ ถูกทลายลงด้วยความเข้าใจผิดครั้งนี้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิด ที่ที่เธออาจจะไม่มีวันได้พบเจอแสงสว่างอีกเลย
เธอไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดนี้กำลังจะกัดกินเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
สัญญาร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก