"ฉัน… ฉันไม่กล้าเชื่อเขาอีกแล้ว" เสียงของพิมพ์สั่นเครือขณะที่เธอกำลังเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ 'นารา' เพื่อนสนิทฟัง น้ำตาไหลรินลงมาจากดวงตาของเธออย่างไม่ขาดสาย
นาราโอบกอดพิมพ์เอาไว้แน่น "พิมพ์… ฉันเข้าใจนะว่าเธอรู้สึกยังไง"
"เขาทำร้ายฉันมากเกินไปนารา" พิมพ์พูดต่อ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยเขาได้ยังไง"
"ฉันรู้ว่ามันยาก" นาราปลอบ "แต่ลองมองในมุมของเขาดูบ้างสิ"
"มุมของเขาเหรอคะ" พิมพ์หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "เขาเคยมีมุมไหนที่นึกถึงฉันบ้างล่ะ"
"เขาก็ผิดพลาดไป" นารากล่าว "ทุกคนก็ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ"
"แต่การกระทำของเขา… มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นะนารา" พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "มันทำลายชีวิตฉันไปเลยนะ"
"ฉันรู้" นารากล่าว "แต่เขาก็พยายามแก้ไขนะ เขามาหาเธอทุกวัน เขาพยายามดูแลแทน"
"นั่นมันก็แค่เปลือกนอก" พิมพ์พูด "ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่จริงๆ"
"แล้วเธอได้คุยกับเขาจริงๆ จังๆ ไหม" นาราถาม "เธอได้บอกความรู้สึกของเธอให้เขาฟังหรือเปล่า"
พิมพ์นิ่งไป เธอรู้ว่าเธอไม่เคยได้คุยกับธามอย่างเปิดอกจริงๆ จังๆ เลยสักครั้งเดียว เธอเอาแต่เก็บความโกรธและความเสียใจเอาไว้ในใจ
"ฉัน… ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไง" พิมพ์ตอบ
"ลองดูนะพิมพ์" นาราให้กำลังใจ "บางที… การเปิดใจคุยกัน อาจจะช่วยให้เธอเข้าใจเขามากขึ้น และอาจจะ… ทำให้เธอให้อภัยเขาได้"
พิมพ์พยักหน้าเบาๆ เธอเริ่มรู้สึกว่าบางทีนาราอาจจะพูดถูก เธอควรจะลองเปิดใจให้กับธามอีกครั้ง
วันรุ่งขึ้น ธามก็มาตามนัด เขามาหาพิมพ์พร้อมกับของเล่นชิ้นใหม่สำหรับแทน และเขาก็ดูผ่อนคลายกว่าวันก่อนๆ
"สวัสดีครับ" ธามทักทายพิมพ์ด้วยรอยยิ้ม
"สวัสดีค่ะ" พิมพ์ตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ
แทนวิ่งออกมาต้อนรับธามอย่างดีใจ "พ่อ! พ่อมาแล้ว!"
ธามอุ้มแทนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "พ่อคิดถึงลูกนะ"
พิมพ์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น เธอเห็นความสุขของลูกชาย และเธอก็รู้สึกดีขึ้น
ตลอดทั้งวัน ธามใช้เวลาอยู่กับแทนอย่างมีความสุข เขาพาสองคนไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ เล่นฟุตบอล และทานไอศกรีม
พิมพ์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวธาม เขากลายเป็นคนอ่อนโยนมากขึ้น เขาหัวเราะง่ายขึ้น และเขาดูมีความสุขกับการอยู่กับลูกชายของเขา
ในช่วงเย็น ขณะที่พวกเขากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ริมทะเลสาบในสวนสาธารณะ ธามก็หันไปมองพิมพ์
"พิมพ์… ฉันอยากจะคุยกับเธอ" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
พิมพ์หันไปมองธาม "เรื่องอะไรคะ"
"เรื่องของเรา" ธามตอบ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปมาก"
"คุณก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง" พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
"แต่ครั้งนี้… ฉันอยากจะบอกเธอจากใจจริง" ธามกล่าว "ฉัน… ฉันรักเธอ พิมพ์"
คำพูดของธามทำให้พิมพ์ชะงักไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา
"คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ" พิมพ์ถามด้วยความไม่เชื่อ
"จริง" ธามยืนยัน "ฉันรู้ว่าฉันเคยทำร้ายเธอมาก่อน แต่… ฉันอยากจะขอโอกาสให้ฉันพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันรักเธอจริงๆ"
พิมพ์มองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา และเธอก็เริ่มจะเชื่อเขา
"ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไง" พิมพ์พูดอย่างตรงไปตรงมา "ฉันกลัว"
"ฉันเข้าใจ" ธามตอบ "แต่ฉันจะรอ"
เขาเอื้อมมือออกไปจับมือของพิมพ์เบาๆ "ฉันจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม"
พิมพ์มองมือของธาม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านเข้ามา เธอค่อยๆ กำมือของเขาเอาไว้
"ฉัน… ฉันอาจจะยังให้อภัยคุณไม่ได้ในตอนนี้" พิมพ์พูด "แต่… ฉันจะพยายาม"
ธามยิ้มอย่างอ่อนโยน "แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน"
ขณะนั้นเอง แทนก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขา "แม่! พ่อ! ไปกินไอศกรีมกันเถอะ!"
พิมพ์กับธามมองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมา
"ไปสิลูก" พิมพ์ตอบแทน
ทั้งสามคนเดินจับมือกันไปซื้อไอศกรีม ภาพของครอบครัวที่กำลังมีความสุขปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น
เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน พิมพ์ก็ตัดสินใจที่จะเปิดใจคุยกับธามอย่างจริงจัง
"ธาม… ฉันอยากจะบอกคุณว่า…" พิมพ์เริ่มพูด
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดจบ ประตูบ้านก็เปิดออกอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"ฉัน… ฉันมาหาคุณ" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น
พิมพ์กับธามมองหน้ากันด้วยความตกใจ
ชายคนนั้นคือ 'วุฒิ' อดีตหุ้นส่วนทางธุรกิจของธาม ซึ่งเป็นคนที่คอยยุยงให้ธามเข้าใจผิดพิมพ์มาตลอด
"วุฒิ… นายมาทำไมที่นี่" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ฉัน… ฉันแค่อยากจะมาเตือนคุณ" วุฒิพูด "ว่าอย่าหลงเชื่อยัยนี่อีก"
"นายกำลังพูดเรื่องอะไร" ธามถามอย่างไม่เข้าใจ
"เธอก็แค่ผู้หญิงที่หวังจะเกาะกินคุณ" วุฒิพูด "อย่าให้เธอมาหลอกคุณได้อีก"
คำพูดของวุฒิทำให้พิมพ์ถึงกับอึ้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าวุฒิจะเกลียดเธอมากขนาดนี้
"นาย… นายกำลังพูดเรื่องอะไร" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ฉัน… ฉันรู้ความลับทั้งหมดของคุณ" วุฒิพูด "และฉันจะเปิดเผยทุกอย่างให้ธามรู้"
ธามมองวุฒิด้วยสายตาที่เย็นชา "นายกำลังพูดถึงความลับอะไร"
"ความลับที่… ที่ทำให้ธามเข้าใจผิดคุณมาตลอด" วุฒิพูด "ความลับที่… คุณเคยทำกับพ่อของฉัน"
คำพูดของวุฒิเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของพิมพ์ เธอไม่เคยคิดเลยว่าวุฒิจะรู้เรื่องนั้น
"คุณ… คุณรู้ได้ยังไง" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ฉัน… ฉันเห็นทุกอย่าง" วุฒิพูด "และฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ"
วุฒิหันไปมองธาม "ธาม… เธอเป็นคนฆ่าพ่อของฉัน"
สัญญาร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก