ตอนที่ 25 — บทสรุปของแผนร้าย...หรือจุดเริ่มต้นของความจริง?

เสียงก้องกังวานของคำพิพากษาดังสะท้อนไปทั่วห้องพิจารณาคดีราวกับเสียงระฆังแห่งจุดจบ พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ข้างธาม มือของเธอเย็นเฉียบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพตรงหน้าคือภาพที่เธอเฝ้ารอคอยมานานแสนนาน ภาพที่ผู้ที่เคยทำร้ายเธอและพรากทุกสิ่งไปจากชีวิต กำลังได้รับผลกรรมที่สาสม

"จำคุกตลอดชีวิต" เสียงของผู้พิพากษาเอ่ยเน้นแต่ละคำ ‌ราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวดให้กับนางอรทัย แม่เลี้ยงของธาม ผู้ที่เคยยิ้มเยาะและวางแผนทำลายชีวิตของเธอมาตลอดหลายปี ใบหน้าของนางอรทัยซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ภาพลักษณ์ของสตรีสูงศักดิ์ที่เคยสร้างไว้ สลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

และตามมาด้วยคำพิพากษาสำหรับกวิน ​พี่ชายต่างแม่ของธาม ที่ต้องโทษจำคุกสิบห้าปีในข้อหาฉ้อโกงและร่วมกันวางแผนทำร้ายร่างกาย ใบหน้าของกวินเต็มไปด้วยความขมขื่นและโกรธแค้น เขาหันมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต แต่พิมพ์เลือกที่จะไม่สบตา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบของความแค้นของเขา แต่สำหรับวันนี้ มันคือชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของเธอ

เมื่อการพิจารณาคดีสิ้นสุดลง ‍เหล่าผู้คุมได้เข้ามาควบคุมตัวนางอรทัยและกวิน พิมพ์มองตามหลังพวกเขาไปจนลับตา รู้สึกถึงความโล่งอกที่ถาโถมเข้ามาอย่างท่วมท้น นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอต้องแบกรับความกลัวและความเจ็บปวดนี้ไว้? นานแค่ไหนแล้วที่เธอต้องวิ่งหนีจากเงาของอดีต? วันนี้ ในที่สุด เธอก็ได้ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการเหล่านั้นเสียที

ธามบีบมือเธอเบาๆ ‌สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้น ทำให้พิมพ์หันไปมองเขา ใบหน้าของธามดูผ่อนคลายขึ้นกว่าที่เคย ดวงตาของเขาที่เคยฉายแววเย็นชาและแข็งกร้าว ตอนนี้มีประกายแห่งความโล่งใจและความสุขอยู่

"เราทำได้แล้วนะ พิมพ์" ธามเอ่ยเสียงแหบพร่า "แผนของพวกเขามันไม่สำเร็จ"

พิมพ์พยักหน้า ‍น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ ไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้าม เธอโผเข้ากอดธามแน่น หัวใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความสุข ความโล่งใจ และความรักที่มีต่อชายหนุ่มตรงหน้า

"ขอบคุณนะธาม" เธอพึมพำกับอกของเขา ​"ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ"

ธามกอดเธอตอบแน่น "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ พิมพ์ เธอทำให้ฉันกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง กล้าที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง"

ทั้งสองยืนกอดกันอยู่พักใหญ่ ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของผู้คนที่เริ่มทยอยออกจากห้องพิจารณาคดี ไม่มีใครรู้ถึงความลับที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังคดีใหญ่โตนี้ ​มีความรักอันร้อนแรงและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่

หลังจากออกจากศาล ธามพาพิมพ์กลับมาที่บ้านของเขา บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบเหงา แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย พิมพ์รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ จากที่เคยต้องหลบซ่อนและหวาดระแวง วันนี้เธอรู้สึกถึงการยอมรับและความมั่นคง

"เธอเหนื่อยมามากแล้วนะ พิมพ์" ​ธามพูดขณะที่พาเธอเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ "พักผ่อนนะ"

พิมพ์พยักหน้า เธอรู้สึกง่วงนอนอย่างประหลาด สงสัยว่าอาจจะเป็นเพราะความตึงเครียดที่คลี่คลายลง เธอเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงช้าๆ

"ธาม" เธอเรียกเบาๆ "ฉัน...ฉันยังมีเรื่องต้องบอกนายอีกเรื่องหนึ่ง"

ธามชะงักเล็กน้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ "เรื่องอะไรพิมพ์? มีอะไรที่เธอยังไม่สบายใจ?"

พิมพ์สูดลมหายใจลึก "เรื่อง...เรื่องที่ฉันหนีมา"

ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความเข้าใจ "ฉันรู้ว่าเธอมีอดีตที่เจ็บปวดนะพิมพ์ แต่เธอไม่จำเป็นต้องบอกฉันก็ได้ ถ้าเธอไม่พร้อม"

"ฉันอยากบอก" พิมพ์ยืนยัน "ฉันอยากให้นายรู้ความจริงทั้งหมด"

เธอเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้น ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ ความโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญ การถูกบังคับให้แต่งงานกับกวิน ความพยายามที่จะหนี และเหตุผลที่เธอต้องปิดบังตัวตนทั้งหมด ธามนั่งฟังอย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาเริ่มปรากฏความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ สงสาร และโกรธแค้น

"ฉัน...ฉันไม่รู้เลยว่าเธอต้องเจออะไรมามากขนาดนี้" ธามเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?"

"ฉันกลัว" พิมพ์ตอบ "ฉันกลัวว่าถ้านายรู้ความจริง นายจะรังเกียจฉัน กลัวว่านายจะมองฉันเป็นคนไม่ดี"

"ไม่เลยพิมพ์" ธามรีบปฏิเสธ "ฉันไม่มีวันรังเกียจเธอ ฉันรักเธอ"

คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของธาม ทำให้หัวใจของพิมพ์เต้นระรัวอีกครั้ง นี่คือสิ่งที่เธอปรารถนามาตลอด การได้รับความรักและการยอมรับจากเขา

"ฉันก็รักนายนะธาม" พิมพ์ตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา "แต่...แต่เรื่องของฉันมันซับซ้อนกว่านั้น"

เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงที่น่ากลัวที่สุดออกมา "กวิน...กวินไม่ใช่พี่ชายต่างแม่ของนายจริงๆ"

ธามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หมายความว่ายังไง?"

"เขา...เขาเป็นลูกของพ่อฉัน" พิมพ์กล่าวเสียงสั่น "และแม่เลี้ยงของนาย...ท่านก็รู้เรื่องนี้มาตลอด"

ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา ทำให้บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยือก ธามมองพิมพ์ด้วยความไม่เชื่อสายตา เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบิดเบี้ยวไปถึงขนาดนี้

"แล้ว...แล้วทำไม" ธามถามเสียงแผ่ว "ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้?"

"เพราะความโลภ" พิมพ์ตอบ "พวกเขาต้องการสมบัติของพ่อฉัน และต้องการกำจัดฉันให้พ้นทาง"

ธามกำหมัดแน่น ความโกรธที่ปะทุขึ้นมา ทำให้เขาแทบจะระเบิด เขาเคยสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างนางอรทัยกับกวินเสมอ แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเลวร้ายถึงขนาดนี้

"แล้ว...แล้วแม่ของฉันล่ะ?" ธามถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ท่านรู้เรื่องนี้ไหม?"

พิมพ์ส่ายหน้า "ฉันไม่รู้เรื่องแม่ของนายเลยค่ะ ฉันรู้แต่ว่า...ฉันคือคนที่พรากชีวิตของแม่นายไป"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของธาม เขาอ้าปากค้าง มองพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด

"ไม่...ไม่จริง" ธามพยายามปฏิเสธ "พิมพ์ เธอพูดอะไร"

"ฉัน...ฉันต้องบอกความจริงกับนาย" พิมพ์พูดทั้งน้ำตา "ฉันคือต้นเหตุของอุบัติเหตุในวันนั้น..."

ธามลุกพรวดขึ้นยืน หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวและสับสน เขาไม่สามารถรับฟังเรื่องราวที่เลวร้ายเช่นนี้ได้อีกต่อไป

"พอแล้วพิมพ์!" เขาตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!"

เขาเดินหนีออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์นั่งอยู่เพียงลำพังกับความจริงอันโหดร้ายที่เธอเพิ่งเปิดเผยออกมา ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบ้าน ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

ขณะที่ธามเดินไปที่ระเบียง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด ดวงดาวระยิบระยับเหมือนจะเย้ยหยันเขา ความคิดมากมายตีวนเวียนอยู่ในหัว ภาพความทรงจำที่สวยงามกับแม่ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย และความจริงที่พิมพ์เพิ่งบอก เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป

แต่แล้ว ในวินาทีนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตามเขามา ธามหันกลับไปมอง และสิ่งที่เขาเห็น ก็ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ

"ธาม..." เสียงแผ่วเบานั้น ทำให้เขาแทบจะยืนไม่อยู่ "ฉัน...ฉันขอโทษ"

พิมพ์ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ ธามมองเธอ นิ่งเงียบไปนาน เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร หรือจะรู้สึกอย่างไรกับเธออีกต่อไป

"ทำไม...ทำไมเธอถึงต้องทำให้เรื่องมันซับซ้อนขนาดนี้ด้วยพิมพ์" ธามถามเสียงแหบพร่า

"ฉัน...ฉันไม่รู้" พิมพ์ตอบ "ฉันแค่...อยากให้ทุกอย่างมันจบลง"

ธามถอนหายใจยาว ความรู้สึกโกรธผสมปนเปกับความสงสาร ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก เขาเดินเข้าไปหาพิมพ์อย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"ฉัน...ฉันต้องการเวลา" ธามกล่าว "ฉันต้องการเวลาที่จะเข้าใจทุกอย่าง"

เขาหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดมิดและความเงียบสงัดของค่ำคืน เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะไปในทิศทางใด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือ อดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอด กำลังจะตามหลอกหลอนเธอไปอีกนานแสนนาน...