ตอนที่ 10 — ปริศนาที่ซ่อนเร้น

"ความทรงจำที่เลือนลาง... กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง" ธีรภัทรจ้องมองเอกสารกองโตตรงหน้า ภาพถ่ายเก่าๆ ปึกหนึ่งที่เต็มไปด้วยใบหน้าคนที่ไม่คุ้นเคย ยกเว้นใบหน้าของเธอ... ฟ้าใส ดวงตาของเขาไล่เรียงไปตามรอยยิ้มสดใสในวันวาน ‌ภาพเหล่านั้นเหมือนจะกระซิบกระซาบถึงเรื่องราวที่ถูกปกปิดมานานเจ็ดปี หญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหาตลอดเวลา ผู้หญิงที่หัวใจของเขายังคงโหยหา แม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

เขาจำได้ดีถึงวันที่เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความสับสน เหตุการณ์วันนั้นยังคงเป็นเงาตามหลอกหลอนเขามาจนถึงทุกวันนี้ เขาจำได้ว่าฟ้าใสมีปัญหากับครอบครัวบางอย่าง แต่รายละเอียดนั้นเลือนรางเหลือเกิน ​เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง จนกระทั่งได้เจอกับเธออีกครั้งในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ดิ้นรนใช้หนี้ ชีวิตของเธอที่เขาได้เห็นนั้นช่างแตกต่างจากฟ้าใสคนเดิมราวฟ้ากับเหว

ธีรภัทรหยิบรูปถ่ายรูปหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปที่ฟ้าใสถ่ายกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เขาพยายามนึกย้อนไปถึงวันสุดท้ายที่ได้เจอเธออีกครั้ง ก่อนที่เธอจะหายไป ‍เขาจำได้ว่ามีปากเสียงกันเล็กน้อย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเองก็จำรายละเอียดไม่ได้แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ เขาไม่เคยคิดที่จะทิ้งเธอไป

"ใครกันแน่ที่เป็นคนทำลายชีวิตเธอ" คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องหาคำตอบให้ได้ ‌ไม่ว่าจะต้องใช้เวลามากแค่ไหน เขาเริ่มจากการติดต่อขอข้อมูลจากคนรู้จักเก่าๆ ของฟ้าใส แต่ส่วนใหญ่ก็ให้ข้อมูลที่กระจัดกระจาย ไม่เป็นระบบ บางคนก็พูดถึงเรื่องหนี้สิน บางคนก็พูดถึงเรื่องผู้ชายคนอื่น แต่ไม่มีใครสามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้เลย

จนกระทั่งเขาได้พบกับคุณยายพร ‍ผู้ดูแลร้านอาหารเก่าแก่ที่ฟ้าใสเคยทำงานอยู่ คุณยายพรเป็นหญิงชราที่ใจดีและมีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่ดวงตาของท่านยังคงเปล่งประกายด้วยความทรงจำเก่าๆ ธีรภัทรใช้เวลาพูดคุยกับคุณยายพรอยู่พักใหญ่ เล่าเรื่องราวของเขาและฟ้าใสอย่างตรงไปตรงมา คุณยายพรมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต

"ฟ้าใสน่ะนะ เป็นเด็กดีนะหนุ่ม... ​เขาขยัน สู้ชีวิต แต่ก็นะ... ชีวิตคนเรามันก็มีเรื่องไม่คาดฝันเสมอ" คุณยายพรเล่าเสียงแผ่วเบา "จำได้ว่าตอนนั้น... ฟ้าใสเขามีปัญหาเรื่องเงินเยอะมาก เขาต้องหาเงินมาใช้หนี้ให้ครอบครัว ​หนี้สินมันเยอะจริงๆ นะหนุ่ม... เขาต้องทำงานหนักมาก แทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย"

ธีรภัทรฟังอย่างตั้งใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าฟ้าใสต้องแบกรับภาระหนักขนาดนี้มาก่อน เขาคิดถึงตอนที่เขาพยายามจะช่วยเธอ แต่เธอปฏิเสธ เขานึกสงสัยว่าหากในวันนั้นเขาพยายามมากกว่านี้ ​หรือหากฟ้าใสยอมรับความช่วยเหลือของเขา เรื่องราวทั้งหมดนี้อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้

"แล้ว... เรื่องผู้ชายล่ะครับคุณยาย" ธีรภัทรถามอย่างระมัดระวัง "มีผู้ชายคนไหนเข้ามาเกี่ยวข้องในช่วงนั้นบ้างไหมครับ"

คุณยายพรชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของท่านเหม่อลอย ราวกับกำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่เจ็บปวด "มีอยู่คนหนึ่งนะหนุ่ม... เป็นคนที่ฟ้าใสเขาเคยรักมาก... รักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา" คุณยายพรหยุดไปชั่วครู่ "แต่สุดท้าย... เขาก็ทิ้งฟ้าใสไป"

คำพูดของคุณยายพรทำให้ธีรภัทรรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เขาจำได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดในวันนั้น เมื่อฟ้าใสพูดถึงเรื่องผู้ชายที่ทิ้งเธอไป เขาคิดว่าเธอหมายถึงเขา แต่เมื่อคุณยายพรพูดแบบนี้ เขาก็เริ่มสับสนอีกครั้ง "เขา... หมายถึงใครครับคุณยาย"

"ฉันไม่รู้ชื่อนะหนุ่ม... แต่ฟ้าใสมักจะพูดถึงเขาเสมอ... เขาเป็นคนที่ทำให้ฟ้าใสเชื่อใจมากที่สุด... แต่สุดท้าย... คนที่เธอไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุด" น้ำเสียงของคุณยายพรเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

ธีรภัทรนั่งนิ่ง เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ฟ้าใสมีปัญหาหนี้สิน เธอเคยรักใครคนหนึ่งมาก แต่คนๆ นั้นก็ทิ้งเธอไป และดูเหมือนว่าคนๆ นั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาหนี้สินของเธอด้วย แต่ใครกันแน่? และทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย?

"มีอะไรอีกไหมครับคุณยาย" ธีรภัทรถามอย่างมีความหวัง "คุณยายพอจะจำอะไรได้อีกบ้างไหมครับ"

คุณยายพรพยายามนึกอีกครั้ง "มีเรื่องหนึ่งที่ฉันจำได้แม่น... วันนั้น... ฟ้าใสเขาไปเจออะไรบางอย่างเข้า... เป็นเอกสารบางอย่าง... หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปเลย... เขาดูหวาดกลัว... แล้วก็หายไปเลย"

"เอกสารอะไรครับคุณยาย" ธีรภัทรถามเสียงเข้ม

"ฉันไม่รู้จริงๆ นะหนุ่ม... ฟ้าใสเขาไม่ยอมบอกใครเลย... เขาเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว... แล้วก็หายไป... เหมือนกับว่า... เขาถูกใครบางคน... ลากไป..." คุณยายพรพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

ธีรภัทรรู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปในอดีต เขาพยายามนึกถึงวันสุดท้ายที่ได้เจอฟ้าใสอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์นั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เขาจำได้ว่าฟ้าใสดูมีอาการตื่นตระหนก เธอพยายามจะพูดบางอย่างกับเขา แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยโทรศัพท์ที่ดังขึ้น เขาจำได้ว่าเขาหงุดหงิดและรีบวางสายไป... เขาไม่เคยรู้เลยว่าการตัดสินใจเล็กๆ น้อยๆ ของเขาในวันนั้น จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของฟ้าใสมากขนาดนี้

"แล้ว... ผู้หญิงในรูปนี้ล่ะครับคุณยาย" ธีรภัทรยื่นรูปถ่ายให้คุณยายพรดู "คุณยายพอจะจำเธอได้ไหมครับ"

คุณยายพรรับรูปไปดู ดวงตาของท่านเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อ๋อ... จำได้สิ... ผู้หญิงคนนี้... เขาเป็นเพื่อนของฟ้าใส... แต่... ฉันไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่... เธอดู... เจ้าเล่ห์นิดๆ"

"เจ้าเล่ห์ยังไงครับคุณยาย" ธีรภัทรถามอย่างสนใจ

"ไม่รู้สิ... แค่ความรู้สึกนะหนุ่ม... แต่ฉันรู้สึกว่าเธอไม่จริงใจกับฟ้าใสเท่าไหร่... แล้วก็... เคยได้ยินมาว่า... เขาเป็นคนที่... ทำให้ฟ้าใสเข้าใจผิดกับหนุ่มคนนั้น... คนที่ฟ้าใสรักมากน่ะ"

คำพูดของคุณยายพรทำให้ธีรภัทรรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางใจ เขาจำได้ดีถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับที่เขาและฟ้าใสมีปัญหากัน... ผู้หญิงคนนั้น... คือคนที่ฟ้าใสเข้าใจผิดว่าเป็นมือที่สาม! เขาจำได้ว่าฟ้าใสเคยกล่าวถึงเธอด้วยความเกลียดชัง...

"เธอชื่ออะไรครับคุณยาย" ธีรภัทรถามเสียงสั่น

"ชื่อ... นลิน... นลิน เรืองไพศาล" คุณยายพรตอบ

นลิน... ชื่อนี้ทำให้ธีรภัทรแทบจะทรุดลง เขาจำได้ว่าเขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน... แต่เขาไม่เคยนึกเชื่อมโยงกับเรื่องราวของฟ้าใสเลย... จู่ๆ ความทรงจำที่ถูกปิดกั้นไว้ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา... ภาพของนลินที่กำลังยิ้มเยาะให้กับเขา... ภาพของนลินที่กำลังพูดจาใส่ร้ายฟ้าใส...

"เธอ... คือคนที่ฟ้าใสเข้าใจผิดว่าเป็นมือที่สามใช่ไหมครับคุณยาย" ธีรภัทรถามเสียงแหบพร่า

คุณยายพรพยักหน้าช้าๆ "ใช่... ฉันได้ยินฟ้าใสเขาพูดถึง... เขาว่าผู้หญิงคนนี้... เป็นคนปล่อยข่าวลือ... ทำให้เขาเสียชื่อเสียง... แล้วก็... ทำให้หนุ่มคนนั้น... เข้าใจผิด..."

ธีรภัทรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่เข้าใจ... ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย? ทำไมเขาถึงปล่อยให้เรื่องราวร้ายๆ เกิดขึ้นกับฟ้าใสได้? เขาจ้องมองรูปถ่ายของนลินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน... ความโกรธ ความแค้น และความสับสน... ข้อมูลที่เขาได้รับนั้นยิ่งทำให้เขาปะติดปะต่อเรื่องราวได้ยากขึ้น... ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้นอันตรายยิ่งกว่าที่เขาคิด...

"ผมจะต้องไปเจอนลิน" ธีรภัทรพึมพำกับตัวเอง "ผมจะต้องรู้ความจริงทั้งหมด"

เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ ราวกับจะสะท้อนถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของเขา... พายุแห่งความลับ... พายุแห่งความจริง... และพายุแห่งความรักที่กำลังจะถูกทดสอบ

"ฟ้าใส... ผมจะปกป้องเธอเอง..." เขาให้คำมั่นกับตัวเอง

แต่แล้ว... ภาพในหัวของเขาก็พลันฉายซ้ำ... ใบหน้าของนลินที่กำลังยิ้มเยาะ... และเสียงกระซิบที่แสนเย็นเยียบ... "เธอไม่เคยรู้เลยสินะ... ว่าใครกันแน่... ที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง..."