ตอนที่ 25 — การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"ถ้าคิดจะทำร้ายเขาอีก ฉันจะไม่มีวันยอม!" เสียงของพราวแผดดังขึ้น ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เธอยืนหยัดอยู่ข้างกายกันต์ ป้องกันเขาจากเงาอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงไฟจากรถยนต์สาดส่องไปทั่วลานจอดรถร้าง เผยให้เห็นใบหน้าของ ‌"วิชัย" ชายผู้เปรียบเสมือนอดีตที่ตามหลอกหลอนกันต์มาตลอด

"แกมันก็แค่เลขาไร้ค่า จะมาทำอะไรได้!" วิชัยหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เขาจำพราวได้ดี หญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา แต่กลับถูกเขาเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

กันต์กำหมัดแน่น ​ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะปล่อยอารมณ์ เขาเหลือบมองพราวที่ยืนเคียงข้างเขาอย่างไม่หวั่นเกรง ความกล้าหาญของเธอทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเขาอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

"แกคิดว่าแกจะหนีพ้นไปได้ตลอดงั้นเหรอ วิชัย" กันต์เอ่ยเสียงเย็นชา "ความผิดแกมันมีมากเกินกว่าที่ใครจะให้อภัยได้"

"แกก็เหมือนกันกันต์" วิชัยสวนกลับ ‍"แกเองก็มีบาปติดตัวไม่น้อยไปกว่าฉัน อย่ามาทำเป็นผู้ดีนักเลย"

พราวสังเกตเห็นความตึงเครียดที่เกิดขึ้นระหว่างชายทั้งสอง เธอรู้ดีว่าความบาดหมางนี้มีปมมาจากอดีตอันซับซ้อนที่กันต์ไม่เคยปริปากเล่าให้เธอฟัง แต่สิ่งที่เธอเห็นในวันนี้คือกันต์ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย และเธอคือคนที่ต้องปกป้องเขา

"คุณวิชัยคะ" พราวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "คุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ คุณกันต์ไม่ใช่คนแบบที่คุณคิด"

"อย่ามาอ้างเลยยัยเด็กโง่" ‌วิชัยพูดอย่างรำคาญ "ฉันรู้ว่ากันต์ทำอะไรไว้ แกเองก็คงหนีไม่พ้นความผิดนั้นเหมือนกัน"

"ความผิดนั้นมันเป็นเรื่องของอดีต" กันต์แทรกขึ้น "และตอนนี้ฉันมาเพื่อชดใช้มัน"

"ชดใช้เหรอ!" วิชัยหัวเราะเสียงดัง "แกจะชดใช้อย่างไรในเมื่อแกทำลายชีวิตคนไปเท่าไหร่แล้ว!"

"ฉันมาที่นี่เพื่อยุติทุกอย่าง" กันต์ยืนกราน ‍"เพื่อคนที่ฉันรัก"

คำพูดนั้นทำให้พราวใจหายวาบ เธอไม่แน่ใจว่ากันต์กำลังพูดถึงใคร แต่ในใจลึกๆ เธอก็หวังว่าคำพูดนั้นจะมีความหมายถึงเธอ

ทันใดนั้น วิชัยก็ชักปืนออกมาเล็งมาที่กันต์ "แกมันตาบอดจริงๆ กันต์! ไม่รู้เลยว่าใครคือคนที่พร้อมจะหักหลังแก"

พราวตกใจแทบสิ้นสติ ​เธอผลักกันต์ออกไปอย่างแรง ก่อนที่กระสุนจะเฉียดร่างของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

"พราว!" กันต์ร้องเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ เขารีบคว้าแขนของเธอไว้เมื่อเห็นเธอเซถลา

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" พราวพยายามบอก แต่ใบหน้าของเธอซีดเผือด

วิชัยหัวเราะชอบใจ "ดูสิ! แกมันอ่อนแอเกินไปกันต์! ​แม้แต่ผู้หญิงที่แกอ้างว่ารัก ก็ยังต้องมาปกป้องแก"

"แกมันบ้าไปแล้ว วิชัย!" กันต์ตะโกนพลางพยายามประคองพราวไว้

"ถ้าแกไม่ยอมชดใช้ ฉันก็จะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต!" วิชัยประกาศกร้าว "ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าแกมันเลวแค่ไหน!"

ในขณะที่วิชัยกำลังจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล ​แสงไฟสีฟ้าแดงสาดส่องเข้ามา สร้างความตกใจให้กับวิชัย

"แกคิดว่าแค่นี้จะจับฉันได้งั้นเหรอ!" วิชัยตะโกนอย่างหัวเสีย เขาไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป รีบวิ่งไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความสับสนและอันตรายที่เพิ่งผ่านพ้นไป

กันต์ประคองพราวไว้แน่น เขาเห็นเลือดที่ไหลซึมออกมาจากแขนของเธอ

"พราว! แขนแก!" เขาอุทานด้วยความตกใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ" พราวพยายามยิ้ม "แค่เฉี่ยวๆ"

"ไม่! มันไม่ใช่แค่เฉี่ยวๆ" กันต์พูดเสียงเครือ เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ "ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น!"

"เพราะฉันรักคุณค่ะ" คำตอบที่หลุดออกมาจากปากพราว ทำให้กันต์นิ่งอึ้ง เขาไม่เคยได้ยินคำพูดนี้จากปากเธอมาก่อน แม้จะแต่งงานกันมาสักพักแล้วก็ตาม

"เธอ...รักฉัน?" กันต์ถามเสียงสั่น

พราวพยักหน้าช้าๆ น้ำตาคลอเบ้า "ค่ะ ฉันรักคุณมาตลอด"

กันต์มองเข้าไปในดวงตาของพราว เขารู้สึกได้ถึงความจริงใจที่ฉายออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยมองข้าม จะมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อเขาขนาดนี้

"แต่...วิชัยพูดว่า..." พราวลังเลที่จะพูดต่อ

"วิชัยกำลังพยายามปั่นหัวเธอ" กันต์พูดเสียงเด็ดขาด "สิ่งที่เขาพูดมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด"

"แล้วความจริงคืออะไรคะ" พราวถามอย่างคาดหวัง

กันต์ลังเลไปชั่วขณะ เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเปิดเผยความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหรือไม่ แต่เมื่อมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของพราว เขาก็ตัดสินใจ

"เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น" กันต์ถอนหายใจ "แต่ฉันจะเล่าให้เธอฟัง"

ขณะที่กันต์กำลังจะเล่าความจริงอันน่าตกใจนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

"ฮัลโหล" กันต์รับสาย

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณกันต์...ฉัน...ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ"

"ใครพูดครับ?" กันต์ถาม

"ฉัน...ฉันคือ...แพรวค่ะ"

ชื่อนั้นทำให้กันต์ถึงกับสะดุ้งเฮือก เขากำมือถือแน่น "แพรว! เป็นไปได้ยังไง!"

"ฉัน...ฉันกำลังจะตาย" แพรวพูดต่ออย่างแผ่วเบา "ก่อนตาย...ฉันอยากจะบอกความจริงทั้งหมดให้คุณรู้"

"ความจริงอะไร!" กันต์ถามอย่างร้อนรน

"เกี่ยวกับ...อุบัติเหตุวันนั้น..." เสียงของแพรวขาดหายไป ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา

"แพรว! แพรว! คุณได้ยินฉันไหม!" กันต์ตะโกน แต่ปลายสายก็เงียบสนิท

พราวที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูสีหน้าของกันต์ที่ซีดเผือดด้วยความกังวล "เกิดอะไรขึ้นคะคุณกันต์"

กันต์เงยหน้ามองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง "แพรว...เธอโทรมา"

"แพรว..." พราวทวนคำอย่างไม่เข้าใจ

"เธอ...บอกว่าเธอกำลังจะตาย" กันต์พูดเสียงแหบพร่า "และเธอกำลังจะบอกความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุ"

"อุบัติเหตุ..." พราวทวนคำเบาๆ ความทรงจำที่เลือนลางเริ่มกลับมาอีกครั้ง

"แล้ว...แล้วเธอได้บอกความจริงนั้นหรือยังคะ" พราวถามอย่างกระวนกระวาย

กันต์ส่ายหน้าช้าๆ "ยัง...เธอตัดสายไปก่อน"

"นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!" พราวถามเสียงดัง

"ฉันไม่รู้" กันต์ตอบอย่างหมดหนทาง "แต่ฉันต้องหาตัวแพรวให้เจอ"

"เราต้องไปค่ะ!" พราวพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

กันต์มองพราว เขารู้สึกได้ถึงความตั้งใจอันแรงกล้าของเธอ "แต่เธอเพิ่งจะบาดเจ็บมานะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" พราวตอบอย่างมั่นใจ "ฉันต้องไปกับคุณ"

กันต์พยักหน้ารับ เขาไม่มีทางเลือกอื่น การรอคอยอาจหมายถึงการสูญเสียโอกาสที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมดไปตลอดกาล

"โอเค" กันต์พูด "ไปกัน"

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวออกไป ชายร่างสูงในชุดสีดำก็เดินเข้ามาจากเงามืด "คุณกันต์ครับ...คุณแพรวฝากข้อความนี้มาให้คุณ"

ชายคนนั้นยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กันต์ กันต์รับมาด้วยมือที่สั่นเทา เขากล่าวขอบคุณและรีบเปิดมันออก ข้างในมีรูปภาพและจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของแพรว

เมื่อกันต์กวาดสายตาอ่านจดหมาย เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนพราวก็ยืนมองเขาด้วยความสงสัย

"คุณกันต์คะ มีอะไรในนั้นคะ" เธอถาม

กันต์เงยหน้าขึ้นมองพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน "พราว...เธอ...เธอไม่ได้กำลังจะตาย"

"หมายความว่ายังไงคะ" พราวถามอย่างไม่เข้าใจ

"เธอ...เธอวางแผนทุกอย่าง" กันต์พูดเสียงแหบพร่า "รวมถึง...อุบัติเหตุวันนั้นด้วย"

"อุบัติเหตุ..." พราวทวนคำเบาๆ หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

"และ...และในจดหมายนี่...เธอบอกว่า...เธอจะ...จะทำให้เราต้องแยกจากกันตลอดไป" กันต์พูดจบน้ำตาเขาก็ไหลรินออกมา

พราวอึ้งไปกับคำพูดของกันต์ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแพรวถึงต้องทำแบบนี้ และทำไมกันต์ถึงดูเสียใจมากขนาดนั้น

"นี่มัน...นี่มันอะไรกันแน่คะ" พราวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

กันต์ส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่รู้"

ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และชนเข้ากับเสาไฟอย่างจัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้ทุกคนตกใจ

กลุ่มควันลอยขึ้นมาจากรถคันนั้น และเมื่อควันจางลง พราวก็เห็นร่างของใครบางคนนอนแน่นิ่งอยู่บนเบาะคนขับ

"นั่นมัน...นั่นมันรถของแพรว!" กันต์อุทานด้วยความตกใจ

"อะไรกันคะเนี่ย!" พราวอุทานอย่างตกใจ

ชายในชุดสีดำที่นำซองเอกสารมาให้กันต์ ก็รีบวิ่งเข้าไปดูรถคันที่เกิดอุบัติเหตุ "คุณกันต์ครับ! คุณแพรว...เธอ..."

"เธอเป็นอะไร!" กันต์ตะโกนถามอย่างร้อนรน

"เธอ...เธอเสียชีวิตแล้วครับ" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

กันต์ยืนตะลึง เขาไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่อไป ภาพอุบัติเหตุที่แพรวอ้างถึง มันเกิดขึ้นจริง!

"เป็นไปไม่ได้!" พราวอุทานออกมาเบาๆ เธอไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"ทุกอย่าง...มันเป็นแผนของเธอจริงๆ" กันต์พูดเสียงแผ่วเบา "แผนการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบ"

พราวหันไปมองกันต์ด้วยความตกใจ เธอเห็นความสิ้นหวังในแววตาของเขา เธอไม่รู้ว่าความจริงที่แพรวทิ้งไว้ให้มันจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดใด แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า ชีวิตของเธอกับกันต์ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...