ตอนที่ 28 — รอยร้าวที่ไม่มีวันจาง

"เลือด... เลือดเต็มไปหมดเลยค่ะ!" เสียงกรีดร้องของพราวแหลมสูงราวกับถูกกรีดด้วยมีด เสียงนั้นฉีกกระชากความเงียบงันของคฤหาสน์หลังใหญ่ ราวกับเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของพราวคือกันต์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับปิดสนิท ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ‌มีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่หน้าผาก ลากยาวลงมาอาบทั่วใบหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันที่เคยปรากฏบนริมฝีปากของ 'มนตรี' ผู้ที่พราวเชื่อว่าเป็นพ่อของกันต์ บัดนี้กลับกลายเป็นภาพสะท้อนของความพ่ายแพ้และความวิกลจริต

"กันต์! กันต์คะ!" พราวทรุดตัวลงข้างกายกันต์ ​พยายามจะประคองร่างของเขาขึ้นมา มือไม้สั่นเทาจนแทบจับอะไรไม่ถนัด เธอเงยหน้ามองมนตรีที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"นี่แหละ... นี่คือสิ่งที่แกทำกับฉัน!" มนตรีตะโกนเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "แกคิดว่าแกหนีฉันพ้นเหรอ พราว! ‍แกคิดว่าแกจะมีความสุขกับมันได้งั้นเหรอ!"

"คุณมันบ้า! คุณทำอะไรลงไป!" พราวตะคอกกลับ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม "คุณกำลังจะฆ่าเขา!"

"ฆ่า! ใช่! ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่ามัน! ‌แล้วแกก็จะต้องอยู่กับฉันตลอดไป!" มนตรีกระชากปืนที่ซ่อนไว้ในเสื้อโค้ทออกมา เล็งไปยังพราว

แต่ก่อนที่มนตรีจะได้เหนี่ยวไก เสียงรถพยาบาลก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับแสงไฟสีฟ้าแดงที่สาดส่องเข้ามาในห้องโถง เจ้าหน้าที่พยาบาลวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับทีมแพทย์ พราวถูกผลักออกจากร่างของกันต์อย่างรวดเร็ว เธอพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกกันไว้

"ปล่อยฉันนะ! ‍ฉันต้องช่วยเขา!" พราวร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ

"คุณผู้หญิงคะ ใจเย็นๆ นะคะ" พยาบาลคนหนึ่งพยายามปลอบประโลม

ในที่สุด เจ้าหน้าที่ก็สามารถควบคุมตัวมนตรีได้ ขณะเดียวกัน ทีมแพทย์ก็กำลังเร่งทำการปฐมพยาบาลกันต์อย่างเร่งด่วน ​พราวได้แต่มองตามร่างของกันต์ที่ถูกเข็นขึ้นรถพยาบาลไปด้วยหัวใจที่บีบรัด

"ความลับ... ความลับทั้งหมด... ฉัน... ฉันทำไปเพราะความรัก... เพราะความแค้น..." มนตรีพึมพำกับตัวเองขณะที่ถูกพาตัวออกไป แววตาของเขาสะท้อนถึงความเจ็บปวดและความเสียใจที่ยากจะประเมินค่า

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล พราวได้แต่กุมมือกันต์ที่ยังคงหมดสติไว้แน่น ​น้ำตาไหลไม่หยุด เธอหวนนึกถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาเป็นเลขาส่วนตัวของกันต์ ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ในใจ จนกระทั่งความจริงอันโหดร้ายที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับเขา

เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังทั้งหมดนี้ ไม่ใช่แค่ความแค้นของมนตรีที่มีต่อครอบครัวของกันต์ ​แต่ยังมีความลับบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างมนตรีกับพ่อของกันต์ ซึ่งเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งที่ยาวนานนี้

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล พราวแทบไม่ได้วางใจเลย เธอเฝ้ารอหน้าห้องผ่าตัดด้วยความกระวนกระวาย ทุกวินาทีที่ผ่านไปเหมือนยาวนานเป็นชั่วโมง เธอได้แต่ภาวนาให้กันต์ปลอดภัย

หลายชั่วโมงต่อมา แพทย์ก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัด พราวรีบปรี่เข้าไปหาทันที

"คุณหมอคะ เขาเป็นอย่างไรบ้างคะ?"

"คุณผู้หญิงครับ แผลที่ศีรษะค่อนข้างลึก แต่เราสามารถหยุดเลือดและเย็บแผลได้เรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว แต่ยังคงต้องพักฟื้นในห้องไอซียูอีกสักระยะครับ"

คำพูดของหมอทำให้พราวยิ้มออกทั้งน้ำตา เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แม้จะยังไม่เห็นหน้ากันต์ แต่ก็รู้ว่าเขาปลอดภัยแล้ว

ในระหว่างที่กันต์พักฟื้น พราวก็คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิด เธออ่านหนังสือให้เขาฟัง เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เขาฟัง แม้เขาจะยังไม่รู้สึกตัว แต่เธอก็เชื่อว่าเขารับรู้ทุกอย่าง

วันเวลาผ่านไป กันต์ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้น เขาเริ่มลืมตาขึ้นมองพราวด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมมาก

"พราว..." เสียงของเขาแหบพร่า

"คะ... ฉันอยู่นี่ค่ะ" พราวยิ้มให้เขา

"ผม... ขอโทษนะ"

"ไม่ต้องขอโทษค่ะ" พราวจับมือเขาไว้แน่น "ฉันไม่เป็นไร"

กันต์มองใบหน้าของพราวที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาอาจจะมองข้ามความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเธอไป

"ผม... ไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะเข้มแข็งขนาดนี้" กันต์พูดพลางบีบมือเธอเบาๆ

"ฉันก็ไม่เคยรู้เหมือนกันค่ะ ว่าฉันจะรักคุณได้มากขนาดนี้" คำพูดนั้นหลุดออกจากปากพราวโดยไม่ตั้งใจ เธอหน้าแดงก่ำ รู้สึกอายเล็กน้อย

กันต์มองเธอด้วยความแปลกใจ แต่ในแววตาของเขาก็มีประกายแห่งความสุข เขาค่อยๆ ยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบแก้มของพราวอย่างแผ่วเบา

"ผม... ก็รักคุณนะพราว"

คำสารภาพรักจากกันต์ ทำให้พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำพูดนี้จากเขา

"แล้ว... เรื่องของคุณมนตรีล่ะคะ?" พราวถามอย่างกังวล

"เขา... ถูกควบคุมตัวแล้วครับ ตำรวจกำลังสืบสวนเรื่องราวทั้งหมดอยู่" กันต์ตอบ "และผม... อยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง เรื่องที่ทำให้คุณต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้"

"ไม่เป็นไรค่ะ" พราวส่ายหน้า "อย่างน้อย... เราก็ได้รู้ความจริงแล้ว"

ความจริงที่ว่ามนตรีคือคนที่พยายามจะทำร้ายพ่อของกันต์ และการแต่งงานที่เกิดขึ้นก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ซับซ้อน และความจริงที่ว่าพราวก็มีส่วนสำคัญในการคลี่คลายเรื่องราวทั้งหมด

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ชีวิตของพราวและกันต์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสัมพันธ์ที่เคยถูกปิดกั้นด้วยกำแพงแห่งความเย็นชาและความไม่เข้าใจ บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความรักและความไว้วางใจ

มนตรีได้รับการลงโทษตามกฎหมาย และความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย ความแค้นที่สะสมมานานหลายปีได้จบลง พร้อมกับความเจ็บปวดของทุกคนที่เกี่ยวข้อง

พราวรู้ดีว่าแผลเป็นจากเหตุการณ์ครั้งนี้ อาจจะไม่มีวันจางหายไปจากใจของเธอและกันต์ แต่เธอก็เชื่อว่าความรักของพวกเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะก้าวผ่านมันไปได้

ค่ำคืนนั้น ขณะที่กันต์นอนหลับ พราวนั่งมองใบหน้าของเขาที่หลับใหลอย่างสงบ เธอยิ้มให้กับตัวเอง

"เราผ่านมาได้แล้วนะ กันต์" เธอพึมพำเบาๆ

แต่แล้ว จู่ๆ ร่างของกันต์ก็กระตุกเบาๆ ใบหน้าของเขาเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมา ดวงตาคู่คมที่เคยหลับพริ้ม เริ่มกระตุกถี่ขึ้น

"กันต์คะ... เป็นอะไรไปคะ?" พราวตกใจ รีบเขย่าแขนเขาเบาๆ

ทันใดนั้น ดวงตาของกันต์ก็เบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเห็นผี! เขาพยายามจะพูดบางอย่าง แต่สิ่งที่หลุดออกมากลับเป็นเพียงเสียงครางที่แหบแห้ง

"อึก... อ๊ากกก!"

พราวเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของกันต์ เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง...