ตอนที่ 10 — คำสารภาพในคืนฝนตก

สายฝนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟ้าจะร้องไห้ไปพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายของเธอ ‘พิมพ์’ ซุกตัวอยู่ในเสื้อโค้ทหนา ยืนอยู่ใต้แสงไฟนีออนสลัวของร้านสะดวกซื้อริมถนนที่เปลี่ยวเปลี่ยว แว่นตากันลมที่สวมอยู่บดบังใบหน้า ทำให้เธอดูเหมือนคนไร้บ้านมากกว่าบอดี้การ์ดสาวที่กำลังปฏิบัติภารกิจสำคัญ ‘แทน’ ‌ยืนพิงรถยนต์สีดำสนิท สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้าเช่นกัน สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวง ทุกอย่างดูไม่น่าไว้วางใจในคืนที่ฟ้าครึ้มและถนนโล่งเตียนเช่นนี้

“ฝนตกหนักขนาดนี้ เราจะไปไหนกันต่อล่ะคะ” เสียงของพิมพ์สั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาว ​แต่เป็นเพราะความรู้สึกอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในอก เธอเกลียดความรู้สึกนี้เหลือเกิน เกลียดเวลาที่ต้องมาอยู่ใกล้เขาในสถานการณ์ที่ไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าหน้าที่

แทนหันมามองเธอ ใบหน้าภายใต้เงาหมวกดูเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เหมือนเช่นเคย “รอให้ฝนซาลงก่อน หรือไม่ก็หาวิธีอื่น” ‍เขาตอบเสียงเรียบ น้ำเสียงเย็นชาที่ทำร้ายความรู้สึกของเธอเสมอ

พิมพ์ถอนหายใจเบาๆ เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงยังมีความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่ในใจ ทั้งที่รู้ดีว่าแทนมองเธอเป็นเพียงเครื่องมือ เป็นส่วนหนึ่งของแผนการบางอย่าง “ถ้าเราไม่สามารถหาที่หลบฝนได้เร็วๆ ‌นี้ อาจจะต้องหาโรงแรมที่ใกล้ที่สุด” เธอเสนอ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง” แทนพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวสวยกดโทรออกอย่างรวดเร็ว พิมพ์มองตาม ‍เขาพูดอะไรบางอย่างกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหงุดหงิด แต่เธอก็ได้ยินเพียงไม่กี่คำ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในขณะที่ฝนยังคงตกหนักไม่หยุดหย่อน พิมพ์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก เธอกอดตัวเองแน่น พยายามต่อสู้กับความรู้สึกเศร้าที่กำลังถาโถมเข้ามา ภาพของแทนกับมินตราแฟนสาวของเขาผุดขึ้นมาในหัวตลอดเวลา ทำไมเธอถึงยังตัดใจจากเขาไม่ได้สักที ​ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา

“คุณไม่หนาวเหรอคะ” เธอถามแทน พยายามหาเรื่องคุยเพื่อกลบความเงียบที่น่าอึดอัด

แทนเหลือบมองเธอเพียงแวบเดียว “ไม่” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปมองถนน

พิมพ์จ้องมองใบหน้าของเขา แสงไฟนีออนสลัวๆ สะท้อนบนใบหน้า ​ทำให้เห็นโครงหน้าชัดเจนขึ้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง เธอจะต้องมาทำภารกิจเสี่ยงตายแบบนี้ให้กับคนที่เธอรัก ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาไม่เคยรักเธอตอบ

“คุณ… เคยรักใครจริงๆ จังๆ บ้างไหมคะ” ​คำถามหลุดออกจากปากเธอไปก่อนที่สมองจะทันได้ประมวลผล มันเป็นคำถามที่เปราะบางที่สุดในชีวิตของเธอ

แทนเงียบไป เขาหันมามองเธอ ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ทำไมถึงถามอย่างนั้น”

“ก็… เห็นคุณเป็นแบบนี้มาตลอด ไม่เคยแสดงออกถึงความรู้สึกอะไรเลย” พิมพ์โกหก เธออยากจะบอกความจริงทั้งหมด อยากจะบอกว่าเธอรักเขามากแค่ไหน แต่ก็กลัวเหลือเกิน กลัวว่าคำตอบที่ได้จะทำให้เธอเจ็บปวดกว่าเดิม

“ผมมีหน้าที่ต้องทำ” เขาตอบสั้นๆ พิมพ์รู้สึกเหมือนมีอะไรมากระแทกเข้าที่กลางอกอย่างแรง หน้าที่? นั่นคือทั้งหมดที่เธอเป็นสำหรับเขาใช่ไหม?

ฝนเริ่มเบาลงแล้ว แต่ในใจของพิมพ์กลับหนักอึ้งจนแทบจะจมดิ่งลงไปในความมืด “ฉัน… ไม่เข้าใจ” เธอพูดเสียงแผ่วเบา “ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้”

แทนถอนหายใจ เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนแทบจะประชิดกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เขาใช้ลอยมาแตะจมูกของเธอ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงผิดจังหวะ “คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจ”

“แต่ฉันอยากเข้าใจ!” พิมพ์ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ฉัน… ฉันรักคุณนะแทน! ฉันรักคุณมาตลอด! แต่คุณไม่เคยเห็นค่าฉันเลย!” คำสารภาพที่เก็บงำมานานหลายปีหลุดออกจากปากเธอไปหมดสิ้น

แทนอึ้งไป เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้

“คุณ… พูดอะไร” เขาถามเสียงตะกุกตะกัก

“ฉันรักคุณ!” พิมพ์ย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันรู้ว่าคุณมีมินตรา แต่ฉันก็ยังรักคุณอยู่ดี! ฉันเหนื่อยแล้วนะ เหนื่อยกับการต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร!”

แทนยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขามองพิมพ์ราวกับเห็นผี หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความรักที่เธอมีให้ แต่เป็นเพราะความลับที่กำลังจะเปิดเผยออกมา “พิมพ์… เธอไม่รู้ความจริงอะไรเลย” เขาพูดเสียงแหบพร่า

“ความจริงอะไรคะ” พิมพ์ถามด้วยความหวังที่ริบหรี่

ทันใดนั้นเอง แทนก็เอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอไว้ สายตาคมกริบของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารทุกอย่างที่พูดไม่ได้ “ความจริงที่ว่า… ฉันไม่ได้รักมินตราเลย”

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์แทบจะยืนไม่อยู่ แต่สิ่งที่เขาพูดต่อจากนั้นต่างหาก ที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา

“และ… ฉันก็ไม่ได้รักเธอเหมือนกัน”

สิ้นเสียงนั้น พิมพ์ก็ทรุดตัวลงไปกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือนไปหมด เธอไม่เข้าใจ… ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย