เสียงปืนที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ราวกับจะประกาศก้องถึงจุดจบของทุกสิ่ง พิมพ์สะดุ้งสุดตัว ตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างมองไปยังทิศทางของเสียงปืนด้วยความตกตะลึง
มินตรา!
เธอคือคนที่กำลังถือปืนอยู่ในมือ! ดวงตาของเธอแดงก่ำเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง มือที่ถือปืนสั่นเทา แต่แววตาของเธอกลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอันน่ากลัว
"ถ้าฉันไม่ได้... ใครก็อย่าหวังว่าจะได้!" เสียงของมินตราแหบพร่า ราวกับมาจากขุมนรก
แทนรีบผลักพิมพ์หลบไปด้านหลังทันที พยายามจะเข้าประชิดตัวมินตรา แต่ก็ถูกมินตราตวาดกลับ
"อย่าเข้ามานะแทน! ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงเธอให้ตาย!" มินตราชี้ปืนมาที่พิมพ์อย่างเอาเป็นเอาตาย
"มินตรา! ปล่อยพิมพ์ไป! ฉันจะคุยกับเธอเอง!" แทนพูดเสียงหนักแน่น พยายามควบคุมอารมณ์
"คุยอย่างนั้นเหรอ! คุณจะมาหลอกฉันอีกอย่างนั้นเหรอ! คุณจะมาพูดว่ารักฉันอย่างนั้นเหรอ! ในเมื่อใจของคุณมันอยู่ที่ผู้หญิงคนนี้!" มินตราหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง
"ฉันไม่เคยรักเธอ... ฉันแค่... ฉันแค่สงสารเธอ" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของมินตรา ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความเจ็บปวด
"สงสารอย่างนั้นเหรอ! คุณ... คุณมันเลว! เลวที่สุด!" น้ำตาของมินตราไหลอาบแก้ม แต่ปืนในมือของเธอกลับยิ่งสั่นคลอน
"แต่... แต่ถ้าคุณไม่รักฉัน... แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้กับฉัน! ทำไมคุณถึงต้องหลอกใช้ฉัน! ทำไมคุณถึงต้องมาอยู่กับผู้หญิงคนนี้!" มินตราถามเสียงสั่น
"ฉันไม่ได้หลอกใช้เธอ... ฉันแค่... ฉันแค่ต้องการเวลา... เพื่อที่จะค้นหาความจริง... เกี่ยวกับอดีตของพิมพ์" แทนตอบ พลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย
"ความจริงของพิมพ์อย่างนั้นเหรอ! แล้วความจริงของฉันล่ะ! คุณเคยสนใจมันบ้างไหม! คุณเคยแคร์ฉันบ้างไหม! ในเมื่อคุณไม่เคยแคร์ฉันเลย!" มินตราตะโกนกลับ
"ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไง" แทนถอนหายใจยาว "ฉันขอโทษ..."
"ขอโทษอย่างนั้นเหรอ! ขอโทษแล้วทุกอย่างจะดีขึ้นอย่างนั้นเหรอ! ไม่มีทาง!" มินตราตะโกนเสียงดัง "ถ้าฉันไม่ได้... ใครก็อย่าหวังว่าจะได้!"
ทันใดนั้น มินตราก็เงื้อปืนขึ้น! พิมพ์เบิกตากว้าง เธอรู้ว่ามินตราจะไม่ลังเลอีกต่อไป
"มินตรา! หยุดนะ!" แทนตะโกน แต่ก็สายเกินไป
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง!
แต่คราวนี้... ไม่ได้ดังมาจากปืนของมินตรา...
พิมพ์หันไปมองด้วยความตกใจ... แทน... เขากำลังยืนบังเธออยู่... และเขากำลัง... กำลังใช้มือของเขาเอง... ปิดปากกระบอกปืนของมินตรา!
แรงถีบของปืนทำให้แทนเซไปด้านหลังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
"คุณ..." พิมพ์อุทานออกมาอย่างตกใจ
มินตราเองก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอมองแทนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
"แทน... คุณ..."
"พอได้แล้วมินตรา" แทนพูดเสียงเครียด "ทั้งหมดมันจบลงแล้ว"
ทันใดนั้น! ร่างของมินตราก็ทรุดลงไปกับพื้น เธอดูเหมือนจะหมดแรง กลิ่นของยาสลบที่เธออาจจะใช้แอบผสมในเครื่องดื่มของแทนลอยมาแตะจมูก
"คุณ... คุณวางยาฉัน..." มินตราพึมพำอย่างอ่อนแรง
"ใช่... ฉันรู้ว่าเธอจะทำแบบนี้" แทนพูด พลางก้มลงมองมินตราด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย "ฉันรู้ว่าเธอจะทำอะไรโง่ๆ... เพราะความรักของเธอ... มันทำให้เธอมืดบอด"
พิมพ์ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี สถานการณ์ทุกอย่างมันเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
"แล้ว... แล้วรูปถ่ายนั่นล่ะคะ" พิมพ์เอ่ยถามเสียงเบา "ที่คุณบอกว่า... มันเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามที่จะค้นหาความจริง... เกี่ยวกับอดีตของฉัน"
แทนหันมามองพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าคำถามของเธอได้กรีดลึกลงไปในหัวใจ
"พิมพ์... สิ่งที่ฉันจะบอกเธอต่อไปนี้... อาจจะทำให้เธอเสียใจ... หรืออาจจะทำให้เธอเกลียดฉัน... แต่ฉัน... ฉันต้องบอกความจริงทั้งหมด"
เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ราวกับกำลังรวบรวมสติ
"เธอ... เธอจำอดีตของเธอไม่ได้... เพราะ... เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้น... ที่ทำให้เธอต้องสูญเสียความทรงจำ... และ... และสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น... มันเกี่ยวข้องกับ... กับครอบครัวของฉัน"
พิมพ์อ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจเลย
"ครอบครัวของคุณอย่างนั้นเหรอคะ... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน"
"มันเกี่ยว... เกี่ยวข้องอย่างมาก" แทนพูดเสียงแหบพร่า "ตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุ... มันไม่ใช่แค่... อุบัติเหตุธรรมดา... มันคือ... มันคือการวางแผน..."
"วางแผน... วางแผนอย่างนั้นเหรอคะ" พิมพ์ถามเสียงสั่น
"ใช่... มันคือการวางแผน... เพื่อ... เพื่อกำจัดเธอ"
คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพิมพ์ เธอแทบล้มทั้งยืน
"กำจัดฉัน... อย่างนั้นเหรอคะ! ทำไม! ทำไมใครถึงอยากจะกำจัดฉัน!"
"เพราะ... เพราะเธอ... คือทายาทเพียงคนเดียว... ของตระกูลที่ยิ่งใหญ่... ที่ถูก... ที่ถูกครอบครัวของฉัน... ทำลายไป"
พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!
"ตระกูล... ที่ถูกทำลาย... อย่างนั้นเหรอคะ! คุณกำลังพูดเรื่องอะไร! ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ!"
"เธอคือ... เธอคือทายาทของตระกูล 'มณีรัตน์' " แทนพูดเสียงหนักแน่น "ตระกูลที่ยิ่งใหญ่... ที่เคยมีอำนาจ... แต่ถูกครอบครัวของฉัน... บดขยี้... และ... และในอุบัติเหตุวันนั้น... พวกเขา... พวกเขาต้องการจะ... กำจัดเธอ... เพื่อไม่ให้เธอ... กลับมาทวงคืน... สิ่งที่ถูกพรากไป"
พิมพ์ยืนตัวสั่น ไม่สามารถที่จะประมวลผลข้อมูลทั้งหมดได้ เธอจำอะไรไม่ได้เลย... แต่สิ่งที่แทนพูด... มันคือความจริงที่น่าตกใจ... ความจริงที่เกี่ยวพันกับชีวิตของเธอ... และชีวิตของแทน...
"แล้ว... แล้วรูปถ่ายนั่นล่ะคะ..." พิมพ์ถามด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน "ที่คุณบอกว่า... มันคือเบาะแส... มันคืออะไร..."
"รูปถ่ายนั้น..." แทนเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด "มันคือ... หลักฐาน... ว่าใครคือคนที่... สั่งให้ทำร้ายเธอ... และ... และคนที่อยู่ในรูปถ่ายนั้นกับเธอ... คือ... คือคนที่... พยายามจะช่วยเธอ... จากอันตรายในวันนั้น..."
"ใครคะ! ใครคือคนๆ นั้น!" พิมพ์ถามด้วยความหวัง
แทนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"เขา... คือ... พ่อแท้ๆ ของเธอ... ที่... ที่พยายามจะปกป้องเธอ... แต่... แต่เขาก็... ไม่สามารถทำอะไรได้..."
ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา ค่อยๆ กระจายเข้าสู่จิตใจของพิมพ์อย่างช้าๆ ราวกับน้ำกรดที่กัดเซาะทุกอย่าง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอมีความซับซ้อนและอันตรายขนาดนี้
"พ่อ... พ่อของฉัน..." พิมพ์พึมพำ ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัวด้วยน้ำตา
"ใช่... พ่อของเธอ... คือคนที่... พยายามจะช่วยเธอ... แต่... แต่เขาก็... ล้มเหลว... และ... และเขาก็... ถูก... ถูกฆ่าตาย... ในวันนั้น... เพราะ... เพราะเขา... พยายามจะ... ปกป้องเธอ..."
คำพูดสุดท้ายของแทน เหมือนเป็นจุดแตกหัก ที่ทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์สั่นคลอน ความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำ ความเจ็บปวดจากการเข้าใจผิด และความเจ็บปวดจากความจริงอันโหดร้าย... ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี... ควรจะโกรธ... ควรจะเสียใจ... หรือควรจะโทษใคร...
"พ่อของฉัน... ตายอย่างนั้นเหรอคะ..." พิมพ์ถามเสียงแผ่วเบา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "แล้ว... แล้วคุณ... คุณรู้เรื่องทั้งหมดนี้... แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน!"
"เพราะ... เพราะฉันกลัว... กลัวว่าเธอจะ... กลัวว่าเธอจะ... เกลียดฉัน... กลัวว่าเธอจะ... ไม่ให้อภัยฉัน... ที่ครอบครัวของฉัน... ทำร้ายครอบครัวของเธอ..." แทนตอบ พลางก้มหน้าลงมองพื้น
"คุณ... คุณทำแบบนี้... เพราะคุณกลัวอย่างนั้นเหรอคะ!" พิมพ์ตะโกนเสียงดัง "คุณหลอกใช้ฉัน... คุณปล่อยให้ฉันเจ็บปวด... คุณปล่อยให้ฉันสับสน... เพราะความกลัวอย่างนั้นเหรอ! คุณมันแย่มากแทน! แย่ที่สุด!"
พิมพ์สะบัดตัวหนีออกจากร่างของแทน เธอวิ่งออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แทนยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง กับความจริงที่ถูกเปิดเผย และความสัมพันธ์ที่กำลังจะแตกสลาย
บอดี้การ์ดแอบรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก