สร้อยคอเส้นเล็กที่อยู่ในมือของพิมพ์นั้น เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำความจริงอันน่าตกใจ… มันเป็นของ ‘นลิน’ อย่างไม่ต้องสงสัย พิมพ์กำสร้อยคอไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ความคิดฟุ้งซ่านพรั่งพรูเข้ามาในหัว… เกิดอะไรขึ้นกันแน่ในห้องทำงานของแทน? ใครคือผู้หญิงคนนั้นที่ ‘นลิน’ เห็น? และทำไมสร้อยคอของเธอถึงมาอยู่ที่นี่?
“คุณพิมพ์คะ… สร้อยเส้นนี้… มัน… มันเป็นของคุณนลินจริงๆ เหรอคะ?” มุกถามเสียงสั่น พลางเหลือบมองไปยังเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้
พิมพ์พยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ไม่สามารถประมวลผลอะไรได้อีกต่อไป ภาพของ ‘แทน’ ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปในห้องทำงานเมื่อครู่ยังคงติดตา… สีหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความตกใจ ความสับสน และความโกรธ… มันบ่งบอกว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่างที่ใหญ่หลวงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
“เรา… เราต้องเข้าไป… ดู… คุณพิมพ์” มุกเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “ไม่… ฉัน… ฉันว่า… เราควรจะรอ… รอให้เจ้าหน้าที่… จัดการเรื่องนี้ก่อน” พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้นั้นหรือไม่
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงกำลังเร่งมือดับไฟอย่างเต็มที่ เสียงฉีดน้ำดังสนั่นหวั่นไหว ผู้คนรอบข้างต่างมองด้วยความตกใจและวิตกกังวล บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟที่ฉุนกึก เป็นภาพที่สะเทือนใจอย่างยิ่ง
เมื่อเปลวเพลิงเริ่มสงบลง เจ้าหน้าที่ดับเพลิงได้กั้นพื้นที่รอบๆ ห้องทำงานของแทนไว้เป็นเขตอันตราย พิมพ์และมุกยืนมองจากระยะไกลด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
“คุณพิมพ์คะ… ฉันได้ยินเจ้าหน้าที่พูดกัน… เขาบอกว่า… มีคนพบ… ศพ… ในห้องนั้นค่ะ…” มุกกระซิบเสียงเบา พลางเอามือปิดปากด้วยความตกใจ
“ศพ…? ใคร…?” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรง
“ไม่ทราบค่ะ… แต่… ดูเหมือนจะเป็น… ผู้หญิง…” มุกตอบ
หัวใจของพิมพ์แทบจะหยุดเต้น ‘ผู้หญิง’… แล้ว ‘นลิน’ ล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? แล้ว ‘แทน’… เขาอยู่ที่ไหน?
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นใกล้ๆ พิมพ์หันไปมอง ก็พบกับ ‘แทน’ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควัน ดวงตาแดงก่ำจากการสูดดมควันไฟ แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความว่างเปล่าอย่างที่สุด
“คุณ… คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะแทน…?” พิมพ์ถามด้วยความเป็นห่วง แทนไม่ตอบ เขามองตรงไปยังซากปรักหักพังของห้องทำงาน ก่อนจะหันมามองพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้
“พิมพ์… ทำไม… ทำไมถึงเป็นแบบนี้…?” เขาถามเสียงแหบพร่า “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้… แทน…” พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน
“คุณ… คุณรู้ไหม… ว่าเกิดอะไรขึ้น…?” แทนถาม พิมพ์ส่ายหน้าช้าๆ “แล้ว… สร้อยคอเส้นนี้… ของใคร…?” แทนถามต่อ พลางชี้ไปยังสร้อยคอในมือของพิมพ์
พิมพ์ยื่นสร้อยคอให้แทน เขาหยิบมันขึ้นมาดู พลางพึมพำชื่อ ‘นลิน’ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“คุณ… คุณรู้จัก ‘นลิน’… ใช่ไหม…?” แทนถาม พิมพ์พยักหน้าเบาๆ “แล้ว… คุณ… รู้จักเธอ… ได้อย่างไร…?”
นี่คือคำถามที่พิมพ์รอคอย… คำถามที่เธออาจจะต้องเปิดเผยความลับที่เก็บซ่อนไว้มานาน…
“ฉัน… ฉันเคย… สนิทกับเธอ… ในอดีต…” พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว “สนิท… ในอดีต…?” แทนทวนคำ พลางมองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“คุณ… คุณเคย… คบกับ ‘นลิน’… หรือเปล่า… แทน…?” พิมพ์ถามกลับ
แทนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “เคย… เราเคย… รักกัน… แต่… มันจบไปแล้ว…”
คำสารภาพของแทนทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน… เขาเคยรัก ‘นลิน’… แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยบอกเธอเลย? แล้วทำไมเขาถึงยังคงเย็นชาใส่เธอมาตลอด?
“แล้ว… ทำไม… ทำไมคุณถึง… ทำเหมือนไม่เคยรู้จักฉัน… ทำไมคุณถึง… ทำร้ายความรู้สึกฉัน…?” พิมพ์ถามต่อ ด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ
“ฉัน… ฉันก็ไม่รู้… พิมพ์… บางที… ฉันอาจจะ… แค่… ไม่กล้า…” แทนตอบเสียงเบา
“ไม่กล้า…?” พิมพ์ทวนคำ
“ใช่… ฉัน… ฉันกลัว… กลัวว่า… ถ้าเรารู้จักกัน… ถ้าเรา… ใกล้ชิดกัน… มากเกินไป… ฉันจะ… ทำร้ายคุณ… เหมือนที่ฉันเคยทำร้าย… ‘นลิน’…”
คำพูดของแทนทำเอาพิมพ์อึ้งไปอีกครั้ง… เขา… เขากลัวที่จะทำร้ายเธอ?
“แต่… คุณ… คุณก็ทำร้ายฉัน… โดยการ… ทำเป็นไม่รู้จักฉัน… โดยการ… เย็นชาใส่ฉัน… คุณรู้ไหม… ฉัน… ฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน…?” พิมพ์ถาม น้ำตาไหลรินอาบแก้ม
แทนยืนนิ่ง เขาคงไม่เคยรู้เลยว่าการกระทำของเขา ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเธอมากเพียงใด
“ฉัน… ฉันขอโทษ… พิมพ์…” แทนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่า… จะทำยังไง… กับความรู้สึกของตัวเอง… ฉัน… ฉันสับสน… ไปหมด…”
“แล้ว… ‘นลิน’… ล่ะ… เธอ… เธอเป็นอะไร…?” พิมพ์ถามต่อ
แทนเงียบไปอีกครั้ง เขาหลับตาลงช้าๆ ราวกับพยายามรวบรวมสติ “เจ้าหน้าที่… พบ… ศพของเธอ… ในห้องทำงาน… ครับ…” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน
คำตอบของแทนทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา… ‘นลิน’ ตายแล้ว… ในห้องทำงานของแทน… และสร้อยคอของเธอ… ตกอยู่ที่นั่น…
“เกิดอะไรขึ้น… แทน…?” พิมพ์ถามเสียงสั่น
“ฉัน… ฉันไม่รู้… พิมพ์… ฉัน… ฉันจำอะไรไม่ได้เลย… ฉันจำได้แค่ว่า… ฉันกำลังคุยกับ ‘นลิน’… แล้ว… แล้วก็… มี… มีคน… โทรมา… แล้ว… ฉันก็… เห็น… เห็น… ผู้หญิงคนหนึ่ง… เดินเข้ามา… ในห้อง… ผู้หญิง… ที่… ที่ไม่ใช่… ‘นลิน’…” แทนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน
“ใคร… ใครคือผู้หญิงคนนั้น…?” พิมพ์ถาม
“ฉัน… ฉันไม่รู้… ฉัน… ฉันจำหน้าเธอไม่ได้…” แทนตอบ
“แล้ว… คุณ… คุณแน่ใจเหรอ… ว่าคุณ… ไม่ได้ทำอะไร…?” พิมพ์ถาม
“ฉัน… ฉันไม่รู้… พิมพ์… ฉัน… ฉันสับสนไปหมด… ทุกอย่างมัน… มันเร็วเกินไป…” แทนตอบ
พิมพ์มองไปยังซากปรักหักพังของห้องทำงาน ราวกับกำลังมองหาคำตอบที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลวเพลิงนั้น… เธอยังคงมีข้อสงสัยมากมาย… และความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุของคุณหญิงอรทัย… และการตายของ ‘นลิน’… มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร?
“ฉัน… ฉันจะขอให้คุณ… ช่วยฉัน… อีกครั้ง…” แทนพูด พลางหันมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ช่วย… ช่วยอะไรคะ…?” พิมพ์ถาม
“ช่วย… ช่วยฉัน… ตามหาความจริง… ช่วย… ช่วยฉัน… จำทุกอย่างให้ได้… พิมพ์… ฉัน… ฉันไว้ใจคุณ… แค่คุณคนเดียว…”
คำขอร้องของแทน ทำให้พิมพ์รู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา… เธอจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง… และในครั้งนี้… เธอจะต้องปกป้อง ‘แทน’… และเปิดเผยความจริง… แม้ว่าความจริงนั้น… จะทำให้หัวใจของเธอต้องเจ็บปวดก็ตาม…
บอดี้การ์ดแอบรักเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก