ตอนที่ 7 — ชีวิตใต้เงา

"ถ้าเธอยังจะอยู่ที่นี่ ก็จงอยู่ให้เหมือนผีที่ไม่มีตัวตน"

คำพูดนั้นบาดลึกกว่ามีดนับพันเล่มที่กรีดแทงเข้ากลางใจของฟ้า ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักและความหวัง บัดนี้กลับมีเพียงเงาของความเจ็บปวดและความว่างเปล่า เธอจำได้ดีถึงวันที่นนท์ผลักเธอออกจากบ้าน วันที่ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ ทิ้งไว้เพียงความลับที่เธอต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง และอีกหลายปีต่อมา ‌ปาฏิหาริย์ที่ฟ้าเฝ้ารอคอยก็ปรากฏขึ้น ท่ามกลางความสิ้นหวังที่เกือบจะกัดกินชีวิตของเธอจนหมดสิ้น

แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อสถานการณ์บังคับให้เธอต้องกลับมาอยู่ในชายคาเดียวกับผู้ชายที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ และเป็นคนที่เคยทำลายหัวใจเธอจนแหลกสลาย แต่คราวนี้ ไม่ใช่ในฐานะคนรักที่นนท์โหยหา ไม่ใช่ในฐานะผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ แต่เป็นเพียง ​"ผู้หญิงที่เขาต้องรับผิดชอบ" คำว่า "รับผิดชอบ" นั้นราวกับโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้กับอดีตที่เจ็บปวด

เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังเดิมที่เคยอบอุ่นด้วยไอรัก บัดนี้กลับเย็นเยียบราวกับสุสาน ความทรงจำเก่าๆ ไหลบ่าเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิซัดกระหน่ำ ความรู้สึกผิดบาป ‍ความอาย ความโกรธ และความเสียใจ มันถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบจะยืนไม่อยู่ โชคดีที่ยังมี "น้องมายด์" ลูกสาวตัวน้อยของเธอที่คอยเป็นกำลังใจ เป็นแสงสว่างเดียวในโลกที่มืดมิดของฟ้า

"แม่คะ ‌มายด์หิวแล้ว" เสียงใสๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบปลุกฟ้าให้หลุดจากภวังค์ เธอฝืนยิ้มให้ลูกสาว "เดี๋ยวแม่ไปทำอาหารให้ทานนะลูก"

การกลับมาครั้งนี้ของฟ้าไม่ได้มาพร้อมกับความสุขสมหวัง แต่มาพร้อมกับความยากลำบากและความกดดันที่ต้องเผชิญ เธอต้องปรับตัวให้เข้ากับบทบาทใหม่ที่ไม่มีวันเลือก ไม่มีวันต้องการ ‍การอยู่ร่วมกับนนท์ภายใต้หลังคาเดียวกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด สายตาของเขาที่มองมาที่เธอเต็มไปด้วยความเย็นชา ความไม่พอใจ และบางครั้งก็มีความสงสัยปะปนอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฟ้ากลัวที่สุด

"นายจะให้ฉันอยู่ที่ไหน" ฟ้าเอ่ยถามเสียงสั่น ขณะที่นนท์ยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"ห้องเก็บของเก่าข้างบ้านนั่นแหละ ถ้าเธอไม่รังเกียจ" ​นนท์ตอบเสียงเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังพูดถึงสิ่งของที่ไม่มีชีวิต

ห้องเก็บของเก่า... มันเล็ก สกปรก และเต็มไปด้วยฝุ่นละออง ภาพความหลังผุดขึ้นมาซ้ำๆ คืนวันแรกที่เธอกับนนท์ใช้ชีวิตร่วมกันในบ้านหลังนี้ ​ความฝัน ความหวัง ทุกอย่างที่เคยมี บัดนี้มันถูกโยนทิ้งไปในห้องที่น่าสมเพชแห่งนี้

"แต่มายด์..." ฟ้ามองไปยังลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งตาแป๋วรอฟังคำตอบ

"เด็กก็อยู่กับแม่สิ หรือเธออยากให้ฉันส่งเด็กไปสถานสงเคราะห์" นนท์ยื่นคำขาด น้ำเสียงหนักแน่นจนฟ้าไม่อาจต่อรองได้

เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ​เธอไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไรได้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอทำได้คือยอมรับชะตากรรมที่โหดร้ายนี้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฟ้าต้องดิ้นรนต่อสู้เพียงลำพัง เธอทำงานหนักทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูมายด์ให้เติบโตขึ้นมาอย่างดีที่สุด เธอไม่เคยปริปากขอความช่วยเหลือจากใคร แม้แต่จากนนท์ก็ตาม เธอเก็บความลับของเธอไว้แน่นหนา ป้องกันไม่ให้มันทำร้ายคนที่เธอรักได้อีก

แต่การกลับมาครั้งนี้ มันเหมือนเป็นการเปิดแผลเก่าที่เพิ่งจะเริ่มสมานให้ปริออกอีกครั้ง ทุกครั้งที่สายตาของนนท์ปะทะกับสายตาของเธอ ฟ้าจะรู้สึกเหมือนมีก้อนหินถ่วงอยู่ที่อก เธอพยายามหลบเลี่ยงทุกการเผชิญหน้า พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับเป็นเงาที่ไร้ตัวตนในบ้านของเขา

"พี่นนท์ครับ" เสียงของ "แก้ม" แฟนสาวคนใหม่ของนนท์ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงที่เดินเข้ามา ใบหน้าของแก้มประดับด้วยรอยยิ้มหวานที่ส่งตรงมายังนนท์ โดยไม่ใส่ใจสายตาของฟ้าแม้แต่น้อย

"มาแล้วเหรอครับ" นนท์ตอบรับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นผิดกับตอนที่คุยกับฟ้าอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของฟ้าอีกครั้ง

"แก้มอยากให้พี่นนท์ไปทานข้าวเย็นกับครอบครัวแก้มค่ะ" แก้มเอ่ยชวนพลางเอามือเรียวไปสัมผัสแขนนนท์เบาๆ

"คงไม่สะดวกนะแก้ม วันนี้พี่มีเรื่องต้องจัดการอีกหน่อย" นนท์ปฏิเสธอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรค่ะ ไว้โอกาสหน้าก็ได้" แก้มตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันมามองฟ้าด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "ใครคะพี่นนท์"

"อ๋อ... คนที่จะมาช่วยงานที่นี่น่ะ" นนท์ตอบแบบขอไปที "ฟ้า... นี่แก้ม เพื่อนของฉัน"

ฟ้าก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับแก้ม เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่ถูกเอามาประจานต่อหน้าคนรักใหม่ของนนท์

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" แก้มพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน "หวังว่าจะทำงานที่นี่ได้อย่างราบรื่นนะคะ"

เมื่อแก้มเดินจากไป ความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลี่คลายลง แต่มันก็ทิ้งรอยร้าวบางอย่างไว้ในใจของฟ้า

"คุณ... ไม่จำเป็นต้องโกหกฉันก็ได้" ฟ้าเอ่ยขึ้นเสียงเบา

"ฉันไม่ได้โกหก" นนท์ตอบกลับอย่างเย็นชา "เธอมาช่วยงานที่นี่ ก็เหมือนคนงานคนหนึ่งเท่านั้นแหละ"

คำพูดนั้นทำลายความหวังสุดท้ายที่ฟ้าเคยมี มันตอกย้ำถึงสถานะที่แท้จริงของเธอในตอนนี้ "คนงาน" ที่เขาต้อง "รับผิดชอบ"

คืนนั้น ฟ้าพยายามข่มตาหลับในห้องเก็บของที่แสนจะคับแคบ แต่ภาพใบหน้าของนนท์ที่กำลังยิ้มให้แก้มเมื่อครู่ มันฉายซ้ำไปมาในหัว สมองของเธอกรีดร้องอย่างทรมาน ถ้าเขาใจร้ายได้ขนาดนี้ ทำไมหัวใจของเธอถึงยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา

น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอเบ้า เธอทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนบางๆ ที่หามาได้ มันแข็งกระด้างและเย็นเฉียบ ราวกับจะสะท้อนถึงความรู้สึกของเธอในตอนนี้

"แม่คะ" เสียงเล็กๆ ของมายด์ดังขึ้นจากเตียงข้างๆ "มายด์ฝันว่าเรากลับบ้านของเราแล้ว"

ฟ้าหันไปมองลูกสาวที่กำลังหลับตาพริ้ม เธอโอบกอดมายด์ไว้แนบอก "ฝันดีนะลูก... แม่จะทำให้ฝันของมายด์เป็นจริงให้ได้"

แต่ในใจของฟ้า เธอกลับไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าฝันนั้นจะกลายเป็นจริงได้หรือไม่ เมื่อเธอต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของนนท์ ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศัตรูหัวใจที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความไม่ไว้วางใจ

เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่ายเลย แต่เพื่อมายด์ เพื่อปาฏิหาริย์ที่เธอแบกรับไว้ เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องหาทางพิสูจน์ความจริง และทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเสียไป

แต่ก่อนที่วันนั้นจะมาถึง เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวด และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย ซึ่งเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเมื่อมันถูกเปิดเผยแล้ว มันจะนำพาเธอไปสู่จุดจบ หรือจุดเริ่มต้นใหม่

เสียงฟ้าร้องครืนๆ อยู่ด้านนอก ราวกับจะปลอบประโลม หรืออาจจะซ้ำเติมหัวใจของเธอให้ยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม

"แม่คะ... ถ้าฟ้าผ่า มายด์กลัว" เสียงสะอื้นเบาๆ ของมายด์ดังขึ้น

ฟ้ากอดลูกสาวแน่น "ไม่เป็นไรนะลูก... แม่จะอยู่ตรงนี้เอง"

เธอหลับตาลง หวังเพียงว่าพรุ่งนี้เช้า ทุกอย่างจะดีขึ้นกว่าเดิม แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้สึกได้ถึงความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา...