"เป็นคนที่ฟ้าเลือกไงล่ะ"
ประโยคนั้นของชายแปลกหน้า เปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของนนท์ เขามองหน้าฟ้าอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ที่เพิ่งจะคลี่คลาย กำลังจะถูกซับซ้อนด้วยเงาของคนแปลกหน้าคนนี้
ฟ้าเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอไม่คิดว่า 'เขา' จะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ ในสถานการณ์ที่เปราะบางที่สุด เธอหันไปมองนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ว่านนท์จะเข้าใจ
"พี่นนท์คะ... คือ..." ฟ้าพยายามจะอธิบาย แต่เสียงของเธอก็ขาดห้วงไป
ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ เขายื่นมือออกไปจะกุมมือของเธอ แต่นนท์กลับคว้ามือของฟ้าไว้แน่นกว่าเดิม
"อย่าแตะต้องตัวฟ้า!" นนท์ตะคอกเสียงดัง ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความหวงแหน
ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ "ใจเย็นสิ นนท์ ฉันแค่มาทักทายเพื่อนเก่า" เขาหันไปมองฟ้าอีกครั้ง "ใช่ไหม ฟ้า"
ฟ้าเม้มปากแน่น เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี สถานการณ์บีบคั้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก
"ฟ้า... บอกฉันสิ... ใครคือพ่อของเด็ก" นนท์บีบมือของฟ้าแน่น ถามเสียงสั่นเครือ
ฟ้าหลับตาลง เธอเห็นภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน ภาพของคืนวันอันโหดร้าย ที่เธอต้องแบกรับความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง
"หนู... หนูเสียใจค่ะพี่นนท์" ฟ้าพูดเสียงแผ่วเบา "หนูเสียใจที่ต้องปิดบังพี่... แต่หนูก็รู้ว่าหนูทำเพื่อปกป้องตัวเองและลูก"
"ปกป้อง? ปกป้องจากอะไร!" นนท์คำรามเสียงดัง
"ปกป้องจาก... จากอันตรายรอบตัวค่ะ" ฟ้าตอบ ดวงตาของเธอฉายแววความหวาดกลัว "ถ้าพี่รู้ความจริง... พี่ก็จะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย"
"อันตรายอะไร! ฟ้า... บอกฉันมาเถอะ" นนท์อ้อนวอน
ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "เธอกำลังจะบอกความจริงทั้งหมดให้เขาฟังใช่ไหม ฟ้า... เธอแน่ใจเหรอว่าเขาจะรับมันได้"
"ฉันจะรับมันได้เสมอ" นนท์สวนกลับทันควัน "ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม"
ฟ้าเงยหน้าขึ้นมองนนท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา
"พี่นนท์... เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่พี่คิดค่ะ" ฟ้าเริ่มเล่า "จำได้ไหมคะ... วันที่พี่ไล่หนูออกจากบ้าน... วันนั้น... มีคนแอบเข้ามาในห้องหนู"
นนท์อึ้งไป เขาจำได้ว่าวันนั้นเขาโกรธมากจนแทบไม่ทันสังเกตอะไรเลย
"มีคนเข้ามาในห้องหนู... และ... และเขา... เขาบังคับหนู..." ฟ้าพูดไป น้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมา "หนู... หนูพยายามขัดขืน... แต่... แต่หนูสู้เขาไม่ได้"
นนท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าฟ้าจะต้องผ่านอะไรที่โหดร้ายขนาดนี้
"บังคับ... ใครบังคับเธอ! ฟ้า!" นนท์ถามเสียงดัง
"ก็... ก็เขาไงคะ" ฟ้าชี้ไปที่ชายแปลกหน้า "เขา... เขาบังคับหนู"
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ใช่... ฉันเอง... และฉันก็มีความสุขมากตอนนั้น... ที่ได้เห็นเธอร้องขอชีวิต"
นนท์แทบจะระเบิด เขาพุ่งเข้าไปจะทำร้ายชายคนนั้น แต่นนท์คว้าแขนเขาไว้ "พี่นนท์ อย่าค่ะ!"
"พี่เห็นแก่ตัว! พี่ไม่คิดถึงความรู้สึกของหนูเลย! พี่ปล่อยให้เขาทำร้ายหนู... โดยที่พี่ไม่รู้อะไรเลย!" นนท์ตะโกนใส่ฟ้า
"หนู... หนูขอโทษค่ะ" ฟ้าตอบเสียงเบา "หนู... หนูไม่กล้าบอกพี่... หนูรู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงาน... หนูกลัวจะทำลายชีวิตพี่... แล้ว... แล้วพอหนูรู้ว่าหนูท้อง... หนูก็ยิ่งกลัว... กลัวว่าถ้าพี่รู้... พี่จะยิ่งเกลียดหนู"
"เกลียด? พี่ไม่เคยเกลียดเธอเลยฟ้า! พี่รักเธอ... ตลอดมา..." นนท์พูดทั้งน้ำตา "แต่พี่... พี่มันโง่... พี่มันไม่ฉลาดพอ... พี่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง"
"แล้ว... แล้วทำไม... ทำไมพี่ถึงบอกว่า... เขาเป็นคนที่ฟ้าเลือก" นนท์ถามเสียงสั่นเครือ
ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "เพราะฟ้าไม่เคยปฏิเสธฉันเลยไง... เธออยู่กับฉันมาตลอด... เธอไม่เคยคิดจะหนีไปไหน"
"ไม่จริง!" ฟ้าตะโกนกลับ "หนู... หนูแค่ไม่มีทางเลือก! หนูถูกบังคับ! หนูทำเพื่อปกป้องลูกของเรา!"
"ลูกของเรา?" ชายคนนั้นเลิกคิ้ว "แน่ใจเหรอ... ว่าเด็กคนนั้นเป็นของฉัน... ไม่ใช่ของไอ้โง่นั่นน่ะ" เขาชี้ไปที่นนท์
นนท์กำหมัดแน่น เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
"แก... กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้!" นนท์กระโชกใส่
"ก็... ก็ฉันพูดความจริงไง" ชายคนนั้นพูดอย่างเยือกเย็น
ฟ้าหันไปมองนนท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "พี่นนท์... เชื่อหนูนะคะ... เด็กคนนี้... เป็นลูกของพี่... เป็นลูกของพี่จริงๆ"
"แต่... แต่ถ้าเธอถูกบังคับ... แล้ว... แล้วทำไมเธอถึง... ถึงไม่หนีไป" นนท์ถามด้วยความสงสัย
"หนู... หนูไม่กล้าค่ะ" ฟ้าตอบ "หนู... หนูรักพี่มาก... หนูกลัวว่าถ้าหนูหายไป... พี่จะเสียใจ... แล้ว... แล้วถ้าหนูหนีไป... เขาจะตามล่าหนู... แล้วก็... แล้วก็... จะทำร้ายลูกของเรา"
"แล้ว... ทำไมเธอถึงเลือกที่จะอยู่กับเขา... ทำไมถึงไม่หนีไปหาฉัน" นนท์ถามด้วยความเจ็บปวด
"หนู... หนูไม่กล้าค่ะ" ฟ้าพูด "หนูกลัวว่าพี่จะไม่เชื่อหนู... กลัวว่าพี่จะเกลียดหนู... แล้ว... แล้วถ้าพี่รู้ว่าหนูท้อง... พี่จะยิ่งเกลียดหนู"
นนท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เขากุมขมับแน่น ความจริงทั้งหมดมันถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าฟ้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง เขาไม่เคยรู้เลยว่าผู้หญิงที่เขารักจะต้องเจอเรื่องราวที่โหดร้ายขนาดนี้
"พี่... พี่มันเลวร้ายมากจริงๆ ฟ้า" นนท์พูดเสียงแผ่วเบา "พี่มันใจร้าย... พี่มันโง่... พี่มันไม่เคยเข้าใจเธอเลย"
"พี่นนท์..." ฟ้าค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา "หนู... หนูไม่เคยโกรธพี่เลยนะคะ... หนูแค่... แค่เสียใจ... เสียใจที่พี่ไม่เคยเชื่อใจหนู... เสียใจที่พี่ไม่เคยเข้าใจหนู"
"พี่... พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษจริงๆ ฟ้า" นนท์เงยหน้าขึ้นมองเธอ น้ำตาของเขาไหลลงมาอย่างไม่หยุด "พี่... พี่จะไม่ปล่อยมือเธอไปอีกแล้ว... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"
ชายคนนั้นมองภาพนั้นด้วยความไม่พอใจ "อะไรกัน... นนท์... เธอยังจะกล้าบอกรักเธออีกเหรอ"
"ฉันรักฟ้า... และฉันจะปกป้องเธอ... และลูกของเรา" นนท์พูดเสียงหนักแน่น
"ลูกของเรา? ฮึ่ม... แล้วถ้าฉันบอกว่า... เด็กคนนั้น... ไม่ใช่ของแก... ล่ะ" ชายคนนั้นท้าทาย
นนท์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
"แก... กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้!" นนท์ตะคอก
"ก็... ฉันมีหลักฐาน" ชายคนนั้นพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ฉันมีหลักฐาน... ว่าเด็กคนนั้น... ไม่ใช่ของแก"
นนท์กับฟ้ามองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก
"อะไรนะ!" นนท์ตะโกน
"ฉันจะให้เธอดูเอง" ชายคนนั้นกดโทรศัพท์หน้าจอขึ้นมา "และฉันมั่นใจ... ว่าเมื่อเธอได้เห็น... เธอจะไม่มีวันให้อภัยฟ้าได้อีกเลย"
รุ่นพี่กับความลับปาฏิหาริย์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก