โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 549 คำ
"แก... แกกล้ามากที่มาที่นี่!" เสียงของชายร่างใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าของเขาฉายแววของความโกรธจัด ดวงตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์ บัดนี้เต็มไปด้วยความอำมหิต
นนท์หันไปมองต้นเสียงอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นระรัว เขารู้ทันทีว่าใครคือคนที่ฟ้ากำลังพูดถึง คนที่อยู่เบื้องหลังความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานของเธอมาตลอด
"คุณอา!" นนท์อุทานเสียงหลง เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชายตรงหน้าคือคุณอาของเขาเอง ชายที่เขารักและเคารพมาตลอดชีวิต
"แก... แกกำลังจะทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้?" คุณอาถามเสียงดัง พลางก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว "แกจะเชื่อคำพูดของคนนอก... มากกว่าคำพูดของญาติของแกเองอย่างนั้นเหรอ?"
"ผม... ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้วครับอา" นนท์กล่าวเสียงหนักแน่น แม้ภายในใจจะสั่นสะท้าน "ผมรู้ว่าอาเป็นคนยังไง"
"ความจริงอะไร!" คุณอาตะคอก "แกถูกผู้หญิงคนนี้หลอก! แกไม่รู้อะไรเลย!"
"ผมรู้ว่าอาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง" นนท์กล่าวต่อ "อาเป็นคนทำให้ผมเข้าใจผิด... และไล่ฟ้าออกจากบ้าน"
คุณอาหัวเราะเยาะ "เหลวไหล! แกกำลังหลงผิด! ผู้หญิงคนนี้มันอันตราย! มันกำลังจะทำลายครอบครัวของเรา!"
"ครอบครัวของคุณ... หรือครอบครัวของผมกันแน่ที่อาต้องการทำลาย?" นนท์ถามกลับอย่างเด็ดขาด "อาต้องการทุกอย่าง... ทั้งมรดก ทั้งบริษัท... แต่อาไม่ต้องการให้ผมมีความสุข"
"แก... แกมันโง่!" คุณอาตวาด "แกไม่รู้อะไรเลย! ผู้หญิงคนนี้มันใช้แก! มันหวังจะเอาสมบัติของตระกูลเราไป!"
ฟ้าที่ยืนอยู่ข้างนนท์ รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้น เธอจับมือของนนท์ไว้แน่น พยายามให้กำลังใจเขา
"คุณอาคะ" ฟ้ากล่าวเสียงเรียบ "คุณทำแบบนี้... เพื่ออะไรคะ? เพื่อเงิน? เพื่ออำนาจ? คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของนนท์เลยเหรอคะ?"
"แก... แกไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉันแบบนี้!" คุณอาตะคอก "แกมันก็แค่ผู้หญิงที่หวังจะเกาะผู้ชายกิน!"
"ฉันไม่ได้หวังจะเกาะใครกินค่ะ" ฟ้ากล่าว "ฉันแค่อยากอยู่กับคนที่ฉันรัก... และดูแลลูกของเรา"
"ลูกของเรา?" คุณอาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "แก... แกมีลูกกับนนท์เหรอ?"
"ใช่ค่ะ" นนท์ตอบแทนฟ้า "น้องฟ้ามีลูกกับผม... และเขาคือหลานของคุณอา"
คุณอาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาฉายแววของความตกใจระคนไม่พอใจ "แก... แกทำเรื่องแบบนี้... โดยไม่บอกฉันเลยเหรอ?"
"ผมไม่คิดว่าอาจะสนใจครับ" นนท์กล่าว "เพราะที่ผ่านมา... อาไม่เคยสนใจผมเลย"
"แก... แกกำลังจะทำให้เรื่องมันใหญ่เกินไป" คุณอาพยายามควบคุมอารมณ์ "เรา... เรามาคุยกันดีๆ"
"คุยกันดีๆ? เพื่ออะไรคะ?" ฟ้าถาม "เพื่อให้อาหลอกเราอีกครั้งเหรอคะ?"
"แก... แกมันปากดี!" คุณอาพูดพลางเดินเข้าไปจะคว้าตัวฟ้า
แต่ก่อนที่คุณอาจะทันทำอะไร นนท์ก็รีบก้าวเข้ามาขวางไว้ "อย่าแตะต้องฟ้า!"
"แก... แกกล้าขวางฉัน! แกกล้าทำร้ายอาของแกเอง!" คุณอาตะคอก
"ผมไม่เคยคิดว่าอาจะเป็นคนแบบนี้" นนท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "อาทำลายความเชื่อใจของผม... ทำลายความสัมพันธ์ของเรา"
"แก... แกกำลังจะทำให้เรื่องมันเลวร้ายลง" คุณอาข่มขู่ "แกไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร"
"ผมรู้ครับ" นนท์ตอบ "ผมรู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับคนที่เห็นแก่ตัว... และพร้อมจะทำร้ายทุกคนที่ขวางทาง"
ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นมาไม่ไกลนัก ทั้งนนท์และฟ้าต่างก็มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
"ใครเรียกตำรวจ?" คุณอาถามด้วยความสงสัย
"ผมเองครับอา" นนท์กล่าว "ผมได้เตรียมหลักฐานทุกอย่างไว้หมดแล้ว... รวมถึงพยานที่เห็นอาทำร้ายน้องฟ้าเมื่อหลายปีก่อน"
ใบหน้าของคุณอาซีดเผือด เขารู้ดีว่าเขาจนมุมแล้ว
"แก... แกมัน...!" คุณอาตะคอก แต่ก็พูดอะไรต่อไม่ได้
ตำรวจเข้ามาในห้อง และได้ควบคุมตัวคุณอาไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางออกไป คุณอายังคงตะโกนด่าทอ และข่มขู่ทั้งนนท์และฟ้า
เมื่อทุกอย่างสงบลง นนท์หันมามองฟ้า เขากุมมือของเธอไว้แน่น "ฟ้า... ฉันขอโทษจริงๆ"
ฟ้าส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ... อย่างน้อย... เราก็ผ่านมันมาได้แล้ว"
"เรา... เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะ" นนท์กล่าว "ครอบครัวของเรา... จะมีความสุข"
ฟ้ามองนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ เธอรู้ดีว่าเส้นทางที่ผ่านมามันยากลำบากเพียงใด แต่เมื่อมีนนท์อยู่เคียงข้าง เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง
"ใช่ค่ะ... เราจะมีความสุข" ฟ้าตอบยิ้มๆ
ทันใดนั้น เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ตลอดก็วิ่งเข้ามาสวมกอดทั้งนนท์และฟ้า "พ่อ... แม่... หนูรักพ่อกับแม่ที่สุดเลย"
ทั้งนนท์และฟ้ากอดลูกสาวไว้แน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลรินลงมา พวกเขารู้ดีว่าปาฏิหาริย์ที่แท้จริง... คือการได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง.
รุ่นพี่กับความลับปาฏิหาริย์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก