"มันไม่จริงใช่ไหมคะ... สิ่งที่คุณลุงบอก... มันไม่จริงใช่ไหมคะ?" เสียงของมินตราสั่นเครือ ราวกับกระดาษที่กำลังจะขาดสะบั้น ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใส บัดนี้ฉายแววแห่งความสับสนและเจ็บปวดจนยากจะรับไหว ร่างกายเล็กบอบบางทรุดฮวบลงไปบนโซฟาหนังอย่างหมดเรี่ยวแรง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เพิ่งถูกเปิดเผยราวกับคลื่นสึนามิซัดเข้าใส่ ทำลายความสงบสุขที่เธอเคยมี ความจริงที่ว่าครอบครัวของเธอและครอบครัวของกวิน มีส่วนเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมที่พรากชีวิตของผู้บริสุทธิ์ไปคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่หัวใจอันบอบบางจะแบกรับไหว
คุณลุงสมชาย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพ่อของกวิน และเป็นคนที่เก็บความลับนี้มาตลอดชีวิต ยืนนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจที่ไม่อาจปลดเปลื้อง "มันเป็นความจริง มินตรา... เป็นเรื่องที่น่าเศร้า แต่ก็เป็นความจริงที่ต้องถูกเปิดเผย" เสียงทุ้มของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของมินตรา "พ่อของกวิน... และพ่อของเธอ... ทั้งสองคนเป็นคนที่มีอิทธิพลในวงการธุรกิจสมัยนั้น พวกเขาเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัว... จนมองข้ามศีลธรรม"
มินตราสะอื้นไห้ ตัวสั่นเทา "แล้ว... แล้วพี่กวินล่ะคะ? พี่กวินรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?" เธอเอ่ยถามเสียงขาดห้วง ภาพของรุ่นพี่ที่เธอรักและไว้วางใจ ภาพลักษณ์ของเขาที่เคยดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ บัดนี้กลับพร่ามัวไปด้วยเงาแห่งความมืดของอดีต
คุณลุงสมชายถอนหายใจหนัก "กวิน... เขาก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ไม่นานนี้เอง... หลังจากที่พ่อของเขาจากไป เขาพยายามจะหาทางแก้ไข... แต่บางสิ่งบางอย่าง... มันก็สายเกินไปแล้ว"
เรื่องราวทั้งหมดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของมินตรา ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า พ่อของเธอและพ่อของกวิน ร่วมมือกันทำลายธุรกิจของคู่แข่งอย่างโหดเหี้ยม เพื่อผลประโยชน์มหาศาล แต่แผนการอันสกปรกนั้น กลับนำมาซึ่งอุบัติเหตุที่พรากชีวิตของภรรยาของคู่แข่งรายนั้นไปอย่างน่าเศร้า และอุบัติเหตุครั้งนั้น ก็ถูกปิดบังอำพรางไว้ด้วยเงินและอำนาจ จนไม่มีใครล่วงรู้ถึงเบื้องหลังอันดำมืด
"ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้คะ?" มินตราพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ความรักของหนูกับพี่กวิน... มันจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร... ในเมื่อเราเป็นลูกหลานของผู้ที่ก่อกรรมทำเข็ญไว้..."
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ขาของเธอสั่นคลอนราวกับจะล้มลงไปอีกครั้ง "หนู... หนูขอโทษค่ะคุณลุง... แต่ตอนนี้... หนูต้องการเวลา..."
ร่างของมินตราเดินโซซัดโซเซออกจากบ้านของคุณลุงสมชาย ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับจะร่วมเศร้าโศกกับเธอ เม็ดฝนที่กระทบใบหน้าเย็นเฉียบ เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจ ราวกับว่าโลกทั้งใบได้พังทลายลงไปแล้ว
เธอขับรถกลับมายังคอนโดของเธออย่างเหม่อลอย ภาพของกวินลอยวนเวียนอยู่ในความคิด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวไปด้วยเงาของความผิดบาปในอดีต เธอรักเขา... รักมากเหลือเกิน แต่ความรักครั้งนี้ มันจะสามารถก้าวข้ามผ่านกำแพงแห่งความจริงอันโหดร้ายไปได้หรือไม่?
เมื่อมาถึงห้อง มินตราก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองรูปของเธอกับกวินที่ตั้งเป็นหน้าจอ รูปที่เคยเป็นความสุขที่สุดในชีวิต บัดนี้กลับกลายเป็นภาพบาดตาบาดใจ
"พี่กวินคะ..." เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา "ทำไม... ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้..."
เธอรู้ดีว่ากวินเองก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน การต้องมาแบกรับความผิดพลาดของพ่อแม่ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ มันเป็นภาระที่หนักอึ้ง แต่สำหรับมินตรา... ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันคือความเจ็บปวดของการถูกหลอกลวง ความเจ็บปวดที่โลกที่เธอเคยเชื่อมั่น ได้ถูกป่นปี้ลงไปต่อหน้าต่อตา
เธอคิดถึงคำพูดของคุณลุงสมชาย "กวินพยายามจะหาทางแก้ไข... แต่บางสิ่งบางอย่าง... มันก็สายเกินไปแล้ว" คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก
มินตราตัดสินใจแน่วแน่ในใจ เธอไม่สามารถอยู่ตรงนี้ต่อไปได้อีกแล้ว ไม่สามารถมองหน้ากวินได้อีกต่อไป ไม่สามารถทนเห็นความรักของเธอต้องแปดเปื้อนไปด้วยความลับที่น่ารังเกียจนี้
เธอค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมา เริ่มเก็บข้าวของอย่างช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าเธอกำลังฉีกหัวใจของตัวเองออกเป็นชิ้นๆ
"หนูขอโทษนะคะพี่กวิน..." เธอพึมพำทั้งน้ำตา "หนูรักพี่... แต่หนู... หนูไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ..."
เธอเขียนจดหมายลาฉบับสั้นๆ ทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบา เสียงฝนยังคงตกหนัก ราวกับจะขับกล่อมให้เธอจมดิ่งลงไปในความเศร้าอันแสนสาหัส
คืนนั้น มินตราตัดสินใจที่จะหลีกหนีจากทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ปราศจากเงาของอดีตอันดำมืด... แต่เธอจะหนีพ้นจริงหรือ? และเมื่อกวินรู้ว่าเธอหายไป... เขาจะทำอย่างไร?
รักหวานของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก