ตอนที่ 20 — การกลับมา

เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้องราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้า พาใจของกวินให้เต้นแรงไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตื่นเต้น ประหม่า และมีความหวัง เมื่อเครื่องบินค่อยๆ ลดระดับลงสู่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่าง ‌สะท้อนให้เห็นความเจิดจ้าของกรุงเทพมหานคร เมืองที่เขาจากมานานหลายปี เมืองที่เป็นเสมือนบ้านหลังที่สองของเขา และที่สำคัญ... เมืองที่มินตราอยู่

การเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเดินทางของร่างกาย แต่เป็นการเดินทางของหัวใจ ที่มุ่งมั่นจะเยียวยาบาดแผลในอดีต ​และไขว่คว้าความรักที่เคยหลุดลอยไป กวินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกางเกงสแล็คสีดำ ทรงผมที่เคยเซ็ตอย่างพิถีพิถัน บัดนี้ถูกปล่อยให้เป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือแววตาของเขา จากที่เคยฉายแววเย็นชาและห่างเหิน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่

หลังจากผ่านขั้นตอนตรวจคนเข้าเมืองและรับกระเป๋า ‍กวินก้าวออกมาสู่โถงผู้โดยสารด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น อากาศร้อนชื้นของเมืองไทยโอบล้อมร่างของเขา ราวกับจะต้อนรับการกลับมาอย่างอบอุ่น เสียงจอแจของผู้คน ภาษาไทยที่คุ้นหู ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

"มินตรา... พี่มาแล้วนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง ‌ยื่นมือไปสัมผัสกับกระเป๋าเอกสารใบเล็กที่เขาถือติดตัวมาตลอด

เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ปล่อยให้ความลับในอดีตมาทำลายความสัมพันธ์ของเขากับมินตราอีกต่อไป เขาจะเผชิญหน้ากับมัน และจะพยายามแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง เขาได้เตรียมตัวมาอย่างดี ทั้งทางด้านจิตใจ และการเปลี่ยนแปลงตัวเอง

กวินตัดสินใจที่จะไม่ติดต่อหาญาติของมินตราในทันที เขาอยากจะเริ่มต้นจากการเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อน ‍เขาไม่อยากให้มินตรามองเขาด้วยสายตาเดิมๆ สายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธ เขาอยากให้เธอเห็นว่าเขามีความตั้งใจจริงที่จะเปลี่ยนแปลง

เขาเช็คอินเข้าโรงแรมหรูย่านใจกลางเมือง ทิ้งกระเป๋าไว้ในห้อง และตรงดิ่งไปยังร้านตัดผมชื่อดังที่เขาเคยใช้บริการ เขาให้ช่างตัดผมเล็มผมให้สั้นลงเล็กน้อย ดูแลง่ายขึ้น แต่ยังคงความเท่ไว้ ​เขาเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว จากที่เคยเน้นแบรนด์เนมราคาแพง แต่ดูเข้าถึงยาก บัดนี้เขาเลือกเสื้อผ้าที่ดูสบายๆ ทะมัดทะแมง แต่ยังคงไว้ซึ่งความเรียบหรู

วันแรกๆ ในกรุงเทพฯ กวินใช้เวลาไปกับการปรับตัว ​และการสำรวจเมือง เขาเดินเล่นตามสวนสาธารณะ ชิมอาหารริมทาง และกลับไปเยือนสถานที่ต่างๆ ที่เคยมีความทรงจำร่วมกับมินตรา เขาเดินผ่านคณะแพทย์ศาสตร์ที่เขาเคยแวะเวียนไปหาเธอ เห็นนักศึกษาแพทย์เดินสวนกันไปมาด้วยชุดกาวน์สีขาว เขาได้แต่มองด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไป

"เธอคงจะเหนื่อยมากสินะ... ​เป็นหมอที่ต้องดูแลคนอื่น..." เขาคิดถึงใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอในวันที่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวเลวร้าย

กวินรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงภายนอกเป็นเพียงส่วนหนึ่ง เขาต้องเปลี่ยนแปลงภายในด้วย เขาเริ่มกลับมาอ่านหนังสือที่เขาสนใจอีกครั้ง หันมาสนใจงานอดิเรกที่เคยละเลยไปนาน เขาเข้าร่วมคอร์สเรียนสั้นๆ เกี่ยวกับการพัฒนาตนเอง และการสื่อสาร เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับมินตรา

เขาใช้เวลาหลายสัปดาห์ไปกับการเตรียมตัว เขาไม่ได้เร่งรีบ เขาต้องการให้ทุกอย่างพร้อม เขาได้ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับโรงพยาบาลที่มินตราพักรักษาตัว และได้แอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เขาเห็นรถพยาบาลเข้าออก เห็นผู้คนเดินเข้าออกอย่างไม่ขาดสาย แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไป

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดเทียบหน้าโรงพยาบาล ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เธอสวมชุดสีขาวสะอาดตา และมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน กวินจำได้ทันที... นั่นคือน้องสาวของมินตรา!

หัวใจของกวินเต้นแรงอีกครั้ง เขาเห็นน้องสาวของมินตราเดินเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยท่าทีที่คุ้นเคย เขาแอบเดินตามไปห่างๆ เห็นเธอเข้าไปในห้องหนึ่ง... ห้องที่เขาคาดว่าจะเป็นห้องของมินตรา

เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะลองเสี่ยงดู เขาเดินเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างช้าๆ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เขาแสร้งทำเป็นคนไข้ที่กำลังจะไปพบแพทย์ เดินผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคย

เมื่อมาถึงหน้าห้องที่เห็นน้องสาวของมินตราเข้าไป กวินก็ชะงัก เขามองเข้าไปในห้อง เห็นร่างของมินตรานอนอยู่บนเตียง เธอผอมลงกว่าเดิมมาก ผิวซีดเซียว แต่ดวงตาของเธอยังคงมีความสดใสอยู่บ้าง

"มินตรา..." เสียงของเขาแผ่วเบา จนแทบจะไม่ได้ยิน

น้องสาวของมินตราหันมามองกวินด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำเขาได้

"พี่กวิน! คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

กวินได้แต่ยิ้มบางๆ เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ สายตาจับจ้องไปที่มินตราเพียงผู้เดียว

"พี่... พี่มาหาเธอ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

มินตรามองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดระแวง เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของเธอยังอ่อนแอ

"คุณ... คุณไม่ควรมาที่นี่" เสียงของเธอแห้งผาก

"พี่รู้... แต่พี่อยากจะ... อยากจะขอโทษเธอ" กวินพูด พยายามสบตาเธอ

น้องสาวของมินตราได้แต่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอึดอัด เธอรู้ดีว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน

"พี่กวินคะ... เรื่องในอดีต... มันผ่านมานานแล้ว" มินตราพูด พยายามควบคุมเสียงของตัวเอง

"พี่รู้... แต่มันยังคงเป็นแผลในใจพี่... พี่อยากให้เธอรู้ว่าพี่เสียใจมากแค่ไหน" กวินพูด พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า

เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ อยากจะปลอบประโลมเธอ แต่เขาก็รู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป

"พี่... พี่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับเธอ... พี่เป็นห่วงมาก" เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา

มินตรามองกวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความหวาดระแวงยังคงมีอยู่ แต่ก็มีแววของความสงสัยฉายเข้ามา

"แล้ว... คุณมาทำไมคะ?" เธอถามอีกครั้ง

"พี่มาเพื่อ... เพื่อจะบอกว่าพี่รักเธอ" กวินพูด พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

คำพูดนั้นทำเอามินตราถึงกับชะงัก เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมาอีกครั้ง หลังจาtทุกอย่างที่เกิดขึ้น

น้องสาวของมินตรามองทั้งสองคน สลับไปมา เธอเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของทั้งคู่

"พี่กวิน... มัน... มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว" มินตราพูด เสียงของเธออ่อนแรงลง

กวินรู้ดีว่าการเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะพยายาม เขาจะไม่ยอมแพ้

"พี่รู้... แต่พี่ก็อยากจะลอง... พี่อยากจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าพี่สามารถเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ" กวินพูด ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว แพทย์หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

"สวัสดีค่ะคุณมินตรา วันนี้เป็นไงบ้างคะ?" เธอถาม

การปรากฏตัวของแพทย์หญิงคนนั้น ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที กวินรู้สึกว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ที่นี่ต่อ เขาไม่ใช่คนรักของเธออีกต่อไป

"พี่... พี่ต้องไปแล้ว" กวินพูดกับมินตรา เขาหันไปมองหน้าน้องสาวของเธอเล็กน้อย

"ฝากดูแลน้องด้วยนะ" เขาพูด

ก่อนที่กวินจะเดินออกจากห้องไป เขามองไปที่มินตราอีกครั้ง เห็นแววตาของเธอที่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน

"พี่จะกลับมาอีกนะ... มินตรา" เขาบอกเธอ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อกวินเดินออกจากห้องไปแล้ว มินตราก็ทรุดตัวลงบนเตียง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกลับมา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น

น้องสาวของมินตราเดินเข้าไปประคองเธอ

"พี่มิน... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

มินตราส่ายหน้าเบาๆ แต่ในใจของเธอกลับมีพายุหมุน

"เขา... เขามาทำไมกันนะ..." เธอพึมพำ

ในขณะเดียวกัน กวินที่เดินออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขามองย้อนกลับไปที่อาคารสูงตระหง่านนั้น

"มันยังไม่จบแค่นี้... มินตรา" เขาพูดกับตัวเอง "พี่จะทำให้เธอเห็น"

แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินต่อไป ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นใครคนหนึ่งเดินออกมาจากโรงพยาบาล... คนที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจออีกเลย... และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... คนคนนั้นกำลังเดินตรงไปที่ห้องของมินตรา... พร้อมกับรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์บนใบหน้า!