“ใคร?” เสียงแหบพร่าของกวินถามออกไปอย่างร้อนรนเมื่อปลายสายเงียบไป “บอกมาสิว่าใคร”
“นาย… นายจำฉันไม่ได้เหรอ กวิน?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังแว่วมาตามสาย น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจ ทำให้กวินขนลุกไปทั้งตัว เขาพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเสียงนี้เป็นของใคร มันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่ก็เต็มไปด้วยความแปลกหน้า
“ผม… ผมขอโทษครับ คุณคือใคร?” กวินถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาเกลียดตัวเองที่จำเสียงนี้ไม่ได้ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจของเขา
“ฉัน… ฉันคือคนที่นายทิ้งไป… คนที่นายเคยบอกว่ารัก” เสียงนั้นขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ ที่ปลายสาย
หัวใจของกวินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาจำได้แล้ว… ภาพของใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยรักเขาหมดหัวใจ ผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจน ‘พราว’ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตด้วย แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะหักหลังเธอ
“พราว…” กวินเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับกำลังท่องบทสวด เขาไม่คิดว่าเธอจะกลับมาอีกครั้ง ไม่คิดว่าเธอจะติดต่อเขามาอีก
“นาย… นายจำได้แล้วสินะ” พราวพูดเสียงสั่น “ฉัน… ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกนาย… เรื่องเกี่ยวกับ… ลูกของเรา”
คำว่า “ลูกของเรา” ทำให้กวินแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า ลูก? ลูกของเรา? เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!
“ลูก… ลูกของเรา?” กวินถามซ้ำเสียงตะกุกตะกัก “หมายความว่าไงพราว? ฉันไม่เข้าใจ”
“นาย… นายทำเหมือนไม่รู้อะไรเลยนะ กวิน” พราวหัวเราะทั้งน้ำตา “หรือว่า… นายจะลืมมันไปแล้วจริงๆ? ลืมความสัมพันธ์ของเรา ลืมทุกอย่างที่เคยมีด้วยกัน?”
“ผม… ผมไม่ได้ลืม” กวินพยายามรวบรวมสติ “แต่… แต่เรื่องลูก… ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย”
“ก็แน่ล่ะสิ” พราวพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น “เพราะนาย… นายมันคนใจร้าย! นายทิ้งฉันไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ปล่อยให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างคนเดียว!”
น้ำเสียงของพราวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความโกรธแค้นที่สะสมมานาน กวินได้แต่ยืนนิ่ง ฟังเธอระบายความรู้สึกออกมา เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้เลยว่าเขาคือคนที่ผิด เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด
“ผม… ผมขอโทษนะพราว” กวินพูดเสียงแผ่วเบา “ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด”
“คำขอโทษของนายมันมีความหมายอะไร” พราวถามเสียงเย็นชา “หลังจากที่นายทำลายชีวิตฉันไปแล้ว?”
“ผม… ผมอยากจะชดเชยทุกอย่างนะครับ” กวินพูดด้วยความจริงใจ “บอกผมมาสิว่าผมต้องทำอะไรบ้าง”
“ชดเชยเหรอ?” พราวหัวเราะเยาะ “นายจะชดเชยยังไงในเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว? แต่… ถ้าอยากจะชดเชยจริงๆ… มาเจอฉันที่บ้านเก่าของเรา… ที่ริมทะเลสาบ… คืนนี้… เวลาสามทุ่ม… ฉันจะรอ”
พูดจบ พราวก็วางสายไป ทิ้งให้กวินยืนตะลึงอยู่กับที่ ลมเย็นๆ ที่พัดมาทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก
เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะพลิกผันได้ขนาดนี้ ความสัมพันธ์กับมินตราที่กำลังจะงอกงาม กลับต้องมาเจออุปสรรคใหญ่หลวงอีกครั้ง เมื่อความลับในอดีตของเขาที่เขาพยายามจะฝังกลบเอาไว้ กำลังจะถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง
กวินรู้ดีว่านี่คือบทพิสูจน์ที่แท้จริง บทพิสูจน์ที่จะตัดสินว่าเขาจะสามารถรักษาความรักที่มีต่อมินตราไว้ได้หรือไม่ และที่สำคัญที่สุด คือเขาจะสามารถพิสูจน์ตัวเองให้มินตราและ “ลูก” ของเขานั้นเชื่อใจเขาได้หรือเปล่า
เขาต้องไปเจอพราว เขาต้องรู้ความจริงทั้งหมด เขาไม่อยากให้มินตราต้องมารับรู้เรื่องราวที่น่าเจ็บปวดนี้ เขาต้องจัดการกับอดีตของตัวเองให้ได้เสียก่อน
ในขณะเดียวกัน มินตราเองก็รู้สึกสับสนไม่แพ้กัน ความอ่อนโยนและความรักที่กวินแสดงออกมา ทำให้เธอเริ่มหวั่นไหว เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อ “เขา” นั้นยังคงแข็งแกร่งอยู่หรือไม่
“พี่กวินเป็นคนยังไงกันแน่” เธอพึมพำกับตัวเองขณะมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพัก “ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้”
เธอจำได้ถึงสายตาที่อ่อนโยนของเขา รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน และคำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเหล่านั้น มันช่างแตกต่างจากกวินคนเดิมที่เธอเคยรู้จักเหลือเกิน
“หรือว่า… ฉันกำลังจะใจอ่อนให้กับเขา?” ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว ทำให้เธอตกใจในตัวเอง
“ไม่! ไม่ได้นะมินตรา” เธอส่ายหน้าแรงๆ “นายมี ‘เขา’ อยู่แล้ว”
แต่ถึงจะพยายามหักห้ามใจเท่าไหร่ ภาพของกวินก็ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ราวกับจะคอยย้ำเตือนให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
หากแต่สิ่งที่เธอไม่รู้ คืออดีตของกวินกำลังจะกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง และอดีตนั้นจะส่งผลกระทบต่ออนาคตของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในคืนนั้น ขณะที่กวินกำลังขับรถไปยังทะเลสาบตามที่พราวนัดหมาย เขาไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังจับตาดูเขาอยู่ ‘เรน’ เพื่อนสนิทของมินตรา กำลังแอบตามรถของกวินไปอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกกับพฤติกรรมของกวิน เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านายกำลังจะทำอะไร” เรนพูดกับตัวเอง สายตาของเธอมุ่งมั่น “เพื่อมินตรา… และเพื่อความปลอดภัยของทุกคน”
เธอเร่งเครื่องยนต์ตามรถของกวินไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของเธอครั้งนี้ จะนำพาไปสู่ความจริงอันเจ็บปวด ที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล
รักหวานของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก