"ทิวัตถ์...?" เสียงของเมขลาแหบพร่า มือสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของเขาปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง ความกลัว และความสับสน ปนเปไปกับความจริงที่เพิ่งจะถูกเปิดเผย
"เมขลา... คุณอยู่ไหน?" เสียงทุ้มเย็นเยียบของทิวัตถ์ดังลอดออกมาจากปลายสาย มันเป็นน้ำเสียงที่เธอคุ้นเคย แต่ก็มีความตึงเครียดแฝงอยู่
"ฉัน... ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ" เมขลาตอบเสียงอ่อย พยายามรวบรวมสติ "คุณมีอะไรรึเปล่าคะ?"
"ผมต้องการพบคุณ" ทิวัตถ์พูดสั้นๆ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนน่าขนลุก "เดี๋ยวนี้"
ก่อนที่เมขลาจะได้ตอบอะไร ทิวัตถ์ก็ตัดสายไป ทิ้งให้เธอและมารดาได้แต่มองหน้ากันด้วยความกังวล
"เขาโทรมาหาหนูค่ะแม่" เมขลาพูดอย่างเล่าเรื่อง "แล้วก็เหมือน... จะมีเรื่องสำคัญ"
มารดาของเมขลาถอนหายใจอีกครั้ง "ไปเถอะลูก... ไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง... แต่อย่าใจร้อนนะลูก... ค่อยๆ ฟังเขา"
เมขลาพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับทิวัตถ์ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่เธอก็ต้องทำ
เธอตัดสินใจไปพบทิวัตถ์ที่โรงพยาบาล ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบและเงียบสงัด เธอเดินไปตามทางเดินที่คุ้นเคย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด
เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของทิวัตถ์ เขาก็หันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมของเขามองสำรวจเธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังพยายามอ่านความคิดของเธอ
"คุณมีเวลาให้ผมไม่มาก" ทิวัตถ์เริ่มต้นบทสนทนาทันที โดยไม่มีการเกริ่นนำใดๆ "คุณรู้แล้วใช่ไหม... เรื่องของอดีต"
เมขลาพยักหน้ารับ "ค่ะ... ฉันรู้แล้วบางส่วน"
"บางส่วน?" ทิวัตถ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณคิดว่าคุณรู้ทุกอย่างแล้วเหรอ เมขลา?"
คำถามของเขากลับทำให้เมขลารู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่าเธอเข้าใจอะไรผิดไป
"ฉัน... ฉันเห็นเอกสารเก่าๆ ของพ่อค่ะ" เมขลาพูดตะกุกตะกัก "แล้วก็... รูปถ่าย"
ทิวัตถ์เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น แววตาของเขาดูเคร่งขรึม "คุณคิดว่าครอบครัวของคุณบริสุทธิ์ใช่ไหม? คุณคิดว่าพ่อของคุณเป็นคนดีเสมอมา?"
คำถามของทิวัตถ์ยิ่งทำให้เมขลาสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดจาเหมือนกำลังกล่าวหาครอบครัวของเธอ
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" เมขลาตอบ "เอกสารของพ่อ... มันบ่งบอกว่า... ครอบครัวของเรา... มีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของคุณพ่อคุณแม่ของคุณ..."
ทิวัตถ์หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "อุบัติเหตุ? คุณยังเชื่อเรื่องอุบัติเหตุอยู่อีกเหรอ เมขลา?"
"แต่... เอกสารมันบอกว่า..."
"เอกสารที่พ่อของคุณทิ้งไว้ให้คุณอ่านน่ะ มันคือความจริงเพียงครึ่งเดียว" ทิวัตถ์พูดเสียงดังขึ้น "พ่อของคุณ... เขาพยายามปกปิดความผิดของตัวเอง... เขาพยายามจะทำให้เรื่องมันดูเหมือนอุบัติเหตุ... ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่!"
เมขลาอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร สีหน้าของเธอฉายแววสับสนและเจ็บปวด
"คุณกำลังจะบอกว่า... พ่อของฉัน... เขาเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของคุณอย่างนั้นเหรอคะ?" เสียงของเมขลาสั่นเครือ
"พ่อของคุณไม่ได้ฆ่าพวกเขาโดยตรง" ทิวัตถ์พูดเสียงเย็น "แต่การตัดสินใจที่ผิดพลาดของเขา... การละเลยหน้าที่... มันนำไปสู่โศกนาฏกรรมครั้งนั้น! เขาต้องรับผิดชอบ!"
น้ำตาเริ่มเอ่อคลอหน่วยตาของเมขลา "แต่... คุณ... คุณเคยบอกฉันว่า... คุณไม่เคยต้องการทำร้ายฉัน..."
"และผมก็ไม่ได้ต้องการทำร้ายคุณ" ทิวัตถ์พูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "แต่ผมต้องการความยุติธรรม... ให้กับพ่อแม่ของผม"
"ความยุติธรรม...?" เมขลาทวนคำ "แล้ว... แล้วสิ่งที่คุณทำกับฉัน... การพยายามเข้ามาใกล้ฉัน... มันคือส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นของคุณเหรอคะ?"
คำถามของเมขลาทำให้ทิวัตถ์นิ่งเงียบไป เขาจ้องมองเธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรออกไป
"ผม... ผมเข้ามาในชีวิตคุณ... เพราะผมต้องการพิสูจน์ความจริง" ทิวัตถ์กล่าวในที่สุด "ผมต้องการให้คุณรู้... ว่าครอบครัวของคุณ... ได้ทำอะไรลงไป"
"แล้ว... คุณไม่ได้... รักฉันเลยใช่ไหมคะ?" คำถามสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากของเมขลา มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง
ทิวัตถ์นิ่งอึ้งไปอีกครั้ง นัยน์ตาของเขามีแววที่เมขลาอ่านไม่ออก มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา
"ความรู้สึก... มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด เมขลา" ทิวัตถ์พูดเสียงเบา "แต่สิ่งที่ผมต้องการ... คือความจริง"
เมขลาไม่สามารถทนฟังอะไรต่อไปได้อีกแล้ว เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเธอ เธอคิดว่าเธอเข้าใจเขาผิดมาตลอด เธอคิดว่าเขามีใจให้เธอ แต่จริงๆ แล้ว... เขากำลังหลอกใช้เธอ เพื่อบรรลุเป้าหมายของเขา
"ฉัน... ฉันไม่เชื่อคุณ!" เมขลาตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณกำลังหลอกฉัน! คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ!"
เธอหันหลังวิ่งออกจากห้องทำงานของทิวัตถ์ไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง
ขณะที่เธอกำลังวิ่งไปตามทางเดิน เธอก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง
"โอ๊ย!"
"เมขลา! เกิดอะไรขึ้น?" เสียงนั้นคือ... คุณหญิงอัญชัน มารดาของทิวัตถ์
เมขลาเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิงอัญชัน ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยน้ำตา
"คุณหญิงคะ..." เมขลาพูดเสียงสั่น "คุณทิวัตถ์... เขา... เขาบอกว่า... ครอบครัวของเรา... มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ของคุณ..."
คุณหญิงอัญชันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ!?"
"แล้ว... แล้วเขาก็... เขาก็เหมือนจะ... จะแก้แค้นเรา..." เมขลาพูดต่ออย่างสะอื้น
คุณหญิงอัญชันมองไปยังประตูห้องทำงานของทิวัตถ์ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ไม่... เป็นไปไม่ได้... ทิวัตถ์... เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก..."
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเมขลา ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงข้อความแจ้งเตือน เธอมองไปที่หน้าจอ... มันคืออีเมลจากทิวัตถ์
"เมขลา... ผมรู้ว่าคุณคงกำลังโกรธผม... แต่ผมอยากให้คุณได้อ่านอีเมลฉบับนี้... ผมเชื่อว่ามันจะช่วยให้คุณเข้าใจอะไรมากขึ้น..."
เมขลาเปิดอีเมลขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความในอีเมลนั้น... มันคือสิ่งที่ทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว...
"เมขลา... เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนกว่านั้น... พ่อของคุณ... ไม่ใช่คนร้าย... แต่เป็นคนที่ถูกใส่ร้าย... และคนที่ใส่ร้ายเขา... คือคนที่คุณไม่คาดคิด... คนที่... อยู่ใกล้ตัวคุณมากที่สุด..."
หัวใจของเมขลาเต้นระรัว เธออ่านข้อความต่อไปอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่ามันจะหายไป
"ผม... ผมต้องทำแบบนี้... เพราะผมอยากจะเปิดโปงความจริง... และคนที่ผมกำลังจะเปิดโปง... คือ... คุณหญิงอัญชัน..."
สิ้นสุดประโยคสุดท้ายของอีเมล ดวงตาของเมขลาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอเงยหน้ามองคุณหญิงอัญชันอีกครั้ง แววตาของมารดาทิวัตถ์ในตอนนี้... มันดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง... มันมีความเจ้าเล่ห์และความอำมหิตซ่อนอยู่...
เข้มแข็งรักของคุณหมอ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก