ลมหายใจของ 'เมขลา' สะดุดหนักเมื่อได้ยินชื่อ "ภูผา" ดังออกมาจากปากของเด็กชายตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ภาพความทรงจำที่เลือนรางเกี่ยวกับแม่ของเธอ และคำบอกเล่าที่แม่เคยพร่ำบอกถึง "พี่ชาย" ที่หายสาบสูญไปเมื่อนานมาแล้ว... มันผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ
"ภูผา..." เมขลาเอ่ยชื่อนั้นอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุมได้ เด็กชายที่ชื่อภูผาเงยหน้ามองเธอด้วยความแปลกใจ
"คุณรู้จักผมเหรอครับ?"
หญิงสาวผู้เป็นแม่ของภูผา เข้ามาประคองลูกชายไว้ "ขอโทษด้วยนะคะคุณหมอ คุณหมอเมขลา... พอดีน้องหลงทางค่ะ กำลังจะไปหาคุณแม่" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน
เมขลาพยายามรวบรวมสติ "ไม่เป็นไรค่ะ... เอ่อ... ภูผา... คุณ... คุณมากับใครคะ?"
"ผมมากับคุณแม่ครับ คุณแม่กำลังซื้อไอศกรีมอยู่" เด็กชายตอบ
ทิวัตถ์มองเมขลาด้วยความสังเกต "คุณดูไม่สบายหรือเปล่าครับ? หน้าคุณซีดมาก" เขากระซิบถาม
เมขลาพยายามยิ้มให้เขา "เปล่าค่ะ... หนูแค่... ตกใจนิดหน่อย" เธอโกหก
หญิงสาวเจ้าของเสียงร้องไห้ถอนหายใจ "ขอบคุณมากนะคะคุณหมอที่ช่วยลูกชายของฉันไว้"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เมขลาตอบ เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ
แต่ในใจของเมขลา กำลังสับสนอย่างหนัก เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังเล็กน้อย ห่างจากภูผา และแม่ของเขา จิตใจของเธอวนเวียนอยู่กับชื่อ "ภูผา" และภาพใบหน้าของเด็กชายที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด
"เรากลับกันเถอะครับ" ทิวัตถ์พูดขึ้น เขาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเมขลา
เมขลาพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอหันไปมองแก้วตาที่ยืนเกาะขาเขาอยู่ "ลูก... ลูกเป็นอะไรไหม"
แก้วตาส่ายหน้า "ไม่ค่ะแม่ แต่หนูตกใจหมดเลย"
ตลอดทางกลับบ้าน บรรยากาศในรถเงียบสงัดกว่าปกติ เมขลาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของเธอจับจ้องไปยังทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างไม่เห็นความหมาย
"คุณ... คุณคิดอะไรอยู่ครับ" ทิวัตถ์ถามขึ้นอย่างนุ่มนวล
เมขลาถอนหายใจยาว "หนู... หนูไม่รู้ค่ะทิวัตถ์" เธอยอมรับ "แต่ชื่อ 'ภูผา'... มันทำให้หนูรู้สึกแปลกๆ"
ทิวัตถ์ชะลอรถเล็กน้อย "แปลกๆ ยังไงครับ?"
"แม่ของหนู... เคยพูดถึงพี่ชายคนหนึ่งที่หายตัวไปนานแล้วค่ะ... ชื่อ 'ภูผา'..." เมขลาเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ทิวัตถ์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ผมเข้าใจครับ... มันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญก็ได้"
"แต่... ใบหน้าของเด็กคนนั้น... มันคล้ายกับ..." เมขลาพูดไม่จบประโยค
"คล้ายกับใครครับ?" ทิวัตถ์กระตุ้น
"คล้ายกับ... รูปถ่ายเก่าๆ ที่หนูเคยเห็น..." เมขลาตอบ
เมื่อกลับถึงบ้าน เมขลาตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ เธอเปิดลิ้นชักเก่าเก็บ และหยิบเอากล่องไม้ขัดเงาใบหนึ่งออกมา ภายในกล่องเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ และเอกสารที่เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี เธอค่อยๆ รื้อค้นรูปถ่ายเหล่านั้น จนกระทั่ง... สายตาของเธอหยุดนิ่งอยู่ที่รูปถ่ายใบหนึ่ง
มันเป็นรูปถ่ายขาวดำของคุณแม่ของเธอ ในวัยสาว ยืนอยู่ข้างๆ เด็กชายคนหนึ่ง ดวงตาของเด็กชายคนนั้น... แววตาที่ดูคุ้นเคย... ใบหน้าที่มีเค้าโครงคล้ายกับ "ภูผา" ที่เธอเพิ่งเจอ
"เป็นไปไม่ได้..." เมขลาพึมพำ
ทิวัตถ์ยืนมองเธออยู่ข้างหลัง "เจออะไรครับ?"
เมขลาหันไปให้เขา รูปถ่ายในมือของเธอสั่นเล็กน้อย "นี่ค่ะ... นี่คือพี่ชายของแม่... ชื่อ 'ภูผา'..."
ทิวัตถ์รับรูปถ่ายมาดู "หน้าตาเหมือนเด็กคนนั้นจริงๆ ด้วย" เขายอมรับ
"แล้วถ้า... ถ้าเด็กคนนั้นคือ... ลูกของพี่ชายแม่จริงๆ ล่ะคะ?" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
"เราจะหาข้อมูลเกี่ยวกับแม่ของเด็กคนนั้นได้ไหมครับ?" ทิวัตถ์ถาม
"หนู... หนูไม่รู้ว่าแม่จะให้ข้อมูลอะไรได้บ้าง" เมขลาตอบ "แต่... ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง... มันอาจจะเกี่ยวพันกับ... ความลับที่แม่เก็บไว้..."
ความลับที่เมขลาเคยค้นพบเกี่ยวกับเบื้องหลังการตายของพ่อเธอ... ความลับที่เชื่อมโยงกับครอบครัวของทิวัตถ์... และบัดนี้ อาจจะมีอีกหนึ่งความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย... ความลับที่เกี่ยวกับสายเลือดที่หายไป...
คืนนั้น เมขลาแทบจะนอนไม่หลับ เธอครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ภาพของภูผา และรูปถ่ายเก่าๆ วนเวียนอยู่ในหัว
เช้าวันรุ่งขึ้น เมขลาตัดสินใจที่จะไปโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ เธอต้องการจะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเด็กชายที่ชื่อภูผา
"คุณจะไปไหนครับ" ทิวัตถ์ถาม เมื่อเห็นเธอกำลังจะออกจากบ้าน
"หนูจะไปโรงพยาบาลค่ะ... มีเคสที่หนูต้องไปดู" เมขลาตอบอย่างไม่เต็มใจนัก
"ผมไปด้วยนะครับ" ทิวัตถ์เสนอ
"ไม่เป็นไรค่ะ... หนูไปคนเดียวได้" เมขลาปฏิเสธ
ทิวัตถ์มองเธออย่างรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจ "เมขลา... คุณกำลังปิดบังอะไรผมอยู่หรือเปล่า"
เมขลาหยุดชะงัก "เปล่าค่ะ... ไม่มีอะไร" เธอรีบเดินออกจากบ้านไป
ที่โรงพยาบาล เมขลาพยายามสืบค้นข้อมูลของเด็กชายที่ชื่อภูผา แต่ก็ไม่พบข้อมูลที่ชัดเจน เธอรู้สึกท้อแท้
ขณะที่เธอกำลังจะยอมแพ้ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรายชื่อผู้ป่วยในแผนกเด็ก... "ภูผา... ชัยมงคล..."
หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง "ชัยมงคล..." นามสกุลนี้... มันคุ้นหูอย่างประหลาด
เมขลาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย เธอเห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง... ใบหน้าของเขาซีดเซียว แต่ก็ยังคงความน่ารัก
"ภูผา..." เมขลาเอ่ยเรียก
เด็กชายลืมตาขึ้นมามองเธอ "คุณหมอ... คุณหมอเมขลา..."
"คุณ... คุณเป็นอะไรคะ?" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"ผม... ผมป่วยครับ... คุณแม่บอกว่าผมต้องพักฟื้น" ภูผาตอบ
เมขลาพยายามซักถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแม่ของเขา แต่ภูผาก็ให้ข้อมูลได้น้อยมาก เขาดูเหมือนจะเป็นเด็กที่ยังเล็ก และยังไม่เข้าใจเรื่องราวต่างๆ มากนัก
เมื่อเมขลาเดินออกจากห้องของภูผา เธอก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่... หญิงสาวที่เธอเจอที่สวนสัตว์... แม่ของภูผา
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?" เมขลาถาม
หญิงสาวมองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ฉัน... ฉันมาเยี่ยมลูกชายค่ะ"
"แต่... ทำไมคุณถึงไม่เคยมาหาหนูเลยคะ?" เมขลาถามอย่างไม่เข้าใจ
หญิงสาวเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เพราะ... เพราะฉันคือ... 'อรณิชา' ค่ะ"
คำว่า "อรณิชา" ทำให้เมขลาแทบจะยืนไม่อยู่... อรณิชา... พี่สาวต่างมารดาของเธอ... ผู้หญิงที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้ว...
เข้มแข็งรักของคุณหมอ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก