"อย่าคิดว่าการที่ผมยอมให้คุณหายใจอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ คือการให้โอกาสนะ" เสียงทุ้มเย็นเฉียบดังขึ้นข้างหู ทำเอาน้ำสะดุ้งเฮือก หันไปมองใบหน้าคมคายของธีร์ที่ก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดต้นคอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นอายของผู้ชายที่น่าค้นหา ยิ่งทำให้ร่างกายของเธอตื่นตัวอย่างประหลาด
น้ำพยายามข่มความรู้สึกหวั่นไหว พลางก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว พยายามเว้นระยะห่างระหว่างเธอกับเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ คุณธีร์” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้อ่อนแอจนเกินไป
การเข้ามาทำงานในฐานะลูกหนี้ภายใต้การดูแลของธีร์ มันเหมือนกับเธอเดินเข้าสู่ขุมนรกที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต นรกที่ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยกับดักทางอารมณ์ และธีร์ ผู้เป็นเจ้าของนรกแห่งนี้ คือผู้ที่คอยเฝ้ามองเธออย่างเลือดเย็นเสมอ
ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ธีร์มักจะหาข้ออ้างในการเข้ามาใกล้ชิดเธอเสมอ บางครั้งก็เป็นการตรวจงานที่ละเอียดกว่าปกติ บางครั้งก็เป็นการสอนงานที่ดูเหมือนจะเลยเถิดเกินขอบเขตของเจ้านายกับลูกน้อง บางครั้งก็เป็นเพียงการยืนมองเธอทำงานด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง จนบางทีน้ำก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เขามีความสุขกับการเห็นเธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้จริงๆ หรือไม่
“ดี… เพราะผมไม่ได้คิดจะให้โอกาสใครทั้งนั้น” ธีร์พูดจบ เขาก็เดินจากไป ปล่อยให้น้ำยืนนิ่ง ตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น
น้ำพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป เธอมาอยู่ที่นี่เพื่อทำงาน ใช้หนี้ และเอาชีวิตรอด ทุกอย่างที่ธีร์ทำ มันคือการย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าเธอเป็นใคร และมีสถานะอะไรในสายตาเขา การอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ อาจจะเป็นแค่กลยุทธ์อย่างหนึ่งของเขา ในการทรมานเธอให้จมดิ่งลงไปในความสิ้นหวัง
แต่บางครั้ง… บางครั้งเธอก็รู้สึกสับสน เมื่อธีร์เข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดจาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะมีความห่วงใยแฝงอยู่ หรือเมื่อสายตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“คุณธีร์คะ… เอกสารชุดนี้มีข้อผิดพลาดเล็กน้อยค่ะ” น้ำพยายามรวบรวมสติ เดินเข้าไปหาธีร์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะใหญ่ของเขา
ธีร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างประเมิน “ข้อผิดพลาดอะไร?”
“ตรงส่วนสรุปผลประกอบการค่ะ… ตัวเลขบางตัวดูจะคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย” น้ำอธิบาย พลางยื่นเอกสารให้เขาดู
ธีร์รับเอกสารไปเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก เขาไล่นิ้วไปตามตัวเลขอย่างตั้งใจ เนิ่นนาน… จนน้ำเริ่มรู้สึกอึดอัด
“เธอแน่ใจนะว่าดูดีแล้ว?” ธีร์ถามเสียงเรียบ
“แน่ใจค่ะ” น้ำตอบอย่างมั่นใจ
ธีร์วางเอกสารลงบนโต๊ะ พลางยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ “บางที… การทำงานหนักเกินไปก็ทำให้คนเราตาพร่ามัวได้นะ”
“ฉัน… ฉันมั่นใจค่ะ” น้ำยืนยันอีกครั้ง
ธีร์ถอนหายใจเบาๆ “งั้น… ไปดูด้วยกัน” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน
น้ำใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับธีร์ขนาดนี้อีก เขาเดินนำเธอไปที่โต๊ะทำงานของเธอ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเขา ธีร์ก้มลงมองเอกสารที่น้ำกางเอาไว้ เคียงข้างเธออย่างแนบชิดจนน้ำรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายของเขา
“ตรงนี้…” ธีร์ชี้ไปที่ตัวเลขหนึ่ง “มันผิดจริงๆ ด้วย”
น้ำเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “เอ่อ… ฉันขอโทษค่ะ”
“ไม่เป็นไร” ธีร์พูดเสียงอ่อนลงอย่างน่าประหลาด “แค่ครั้งต่อไป… ตรวจสอบให้รอบคอบกว่านี้”
เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ ดวงตาคมกริบของเขาในตอนนี้นุ่มนวลขึ้นกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น น้ำมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นแล้วรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงลึกของบางสิ่งบางอย่าง ที่เธอไม่สามารถอธิบายได้
“คุณธีร์… หน้าคุณเปื้อนอะไรไม่ทราบค่ะ” น้ำพูดออกไปโดยไม่ทันคิด สายตาของเธอเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนจางๆ ที่ข้างแก้มของเขา
ก่อนที่น้ำจะได้ทันได้ตั้งตัว ธีร์ก็โน้มหน้าลงมา… เขาใช้ปลายนิ้วโป้งค่อยๆ ปาดรอยเปื้อนนั้นออกไปอย่างแผ่วเบา สัมผัสของนิ้วเขาที่ปาดผ่านผิวแก้มของเธอ ทำให้น้ำรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก
“มีอะไรติดอยู่บนหน้าคุณด้วย… น้ำ” ธีร์กระซิบเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“อะไรคะ?” น้ำถามเสียงแผ่วเบา ลืมหายใจไปชั่วขณะ
“ความกังวล… และบางที… อาจจะมีรอยยิ้มเล็กๆ ซ่อนอยู่ด้วยก็ได้” ธีร์พูดจบ เขาก็ผละออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้น้ำยืนนิ่งด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ความใกล้ชิดนี้… มันอันตรายเกินไป น้ำรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองกำลังจะพังทลายลงทีละน้อย เธอเชื่อว่าธีร์ทำไปเพื่อทรมานเธอ แต่ทำไม… ทำไมหัวใจของเธอถึงได้ตอบสนองต่อการกระทำเหล่านั้นอย่างรุนแรงนัก
“คุณธีร์คะ…” น้ำเรียกเขาเบาๆ เมื่อเขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา
ธีร์หันมามองเธอ “มีอะไรอีก?”
“ฉัน… ฉันรู้สึกว่า… เราไม่ควรจะสนิทสนมกันมากเกินไปค่ะ” น้ำพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา
ธีร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คุณคิดมากไปแล้วน่า น้ำ… ผมก็แค่… ตรวจงาน”
คำตอบของเขา ทำให้ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจของน้ำ ดับวูบลงไปทันที เธอถอนหายใจอย่างผิดหวัง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ แต่ภาพใบหน้าของธีร์ที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อครู่ พร้อมกับสัมผัสที่อ่อนโยนอย่างประหลาด ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ
เธอไม่เข้าใจ… ว่าทำไมธีร์ถึงทำแบบนี้ หรือว่าเขาจะมีความสุขกับการเล่นเกมกับความรู้สึกของเธอจริงๆ?
ขณะที่น้ำกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
“เจอใครที่เธอไม่คาดคิด… ที่ร้านกาแฟมุมตึกตอนนี้”
น้ำขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ใครกัน? และทำไมต้องบอกเธอแบบนี้? ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงตัดสินใจที่จะไปดู
เมื่อเธอเดินออกจากออฟฟิศไปแล้ว ธีร์ที่นั่งทำงานอยู่ ก็ค่อยๆ วางปากกาลง เขามองตามแผ่นหลังของน้ำที่เดินจากไป ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววซับซ้อน ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น
“ถึงเวลาแล้ว… ที่ความจริงบางอย่างจะถูกเปิดเผย” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องทำงานไปเช่นกัน
น้ำเดินมาถึงร้านกาแฟมุมตึก บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเงียบสงบ เธอเดินสำรวจไปรอบๆ เพื่อหาคนที่ส่งข้อความมาให้เธอ
ทันใดนั้น… สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่มุมในสุดของร้าน… ร่างสูงโปร่ง ผมสีดำขลับ สวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม… ใบหน้าที่คุ้นเคย…
หัวใจของน้ำหล่นวูบ… ร่างนั้น… เป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก…
“นนท์…” น้ำพึมพำชื่อของคนรักเก่าของเธอออกมาเบาๆ ด้วยความตกตะลึง
รักเศร้าของลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก