"ในที่สุด...ความจริงก็ถูกเปิดเผย" เสียงกระซิบแผ่วเบาจากแพรวดังขึ้นข้างหูผู้พันชาญ ขณะที่สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปยังร่างที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจล้อมกรอบอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับซีดเผือดและสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เขาคือ "นนท์" ชายผู้มีอำนาจและบงการอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์เลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับแพรวและผู้พันชาญมาโดยตลอด
"ผมบอกแล้วไงครับผู้พัน...ว่าผมจะไม่มีวันปล่อยให้คนชั่วลอยนวล" ร.ต.อ.สมชาย ชายหนุ่มผู้มุ่งมั่นและเป็นมิตรกับผู้พันชาญ กล่าวพร้อมกับยื่นหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งชี้ถึงความผิดของนนท์ มันเป็นบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาลที่เชื่อมโยงไปยังบัญชีของกลุ่มอาชญากร รวมถึงพยานปากสำคัญที่ให้การยืนยันว่านนท์คือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด
ผู้พันชาญพยักหน้ารับ ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปยังนนท์อย่างไม่ละสาย ความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามาในอก ทั้งความโล่งใจที่ความจริงปรากฏ ความโกรธแค้นที่ถูกหลอกลวง และความสงสารระคนปนเปที่เห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ "ขอบคุณมากนะสมชาย" ผู้พันชาญเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับผู้พัน นี่คือหน้าที่ของเรา" ร.ต.อ.สมชายตอบอย่างนอบน้อม "เราต้องขอโทษแพรวด้วยนะครับ ที่ต้องทำให้เธอต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากขนาดนี้"
แพรวหันมาสบตาผู้พันชาญ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอค่อยๆ กุมมือของผู้พันชาญไว้แน่น "ไม่เป็นไรค่ะ...ตอนนี้ทุกอย่างก็คลี่คลายแล้ว"
เมื่อนนท์ถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจไป แพรวและผู้พันชาญก็ยืนมองจนรถลับสายตาไป ภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาฉายซ้ำในหัวของผู้พันชาญ ความหวาดระแวง ความไม่ไว้ใจ และความเจ็บปวดที่เขาเคยมีต่อแพรว มันช่างแตกต่างกับความรู้สึกที่เขามีในวันนี้โดยสิ้นเชิง
"ผมมันโง่จริงๆ นะแพรว" ผู้พันชาญกล่าวขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมปล่อยให้ความแค้นและอคติมาบดบังหัวใจ ทำให้ผมเกือบสูญเสียคุณไป"
แพรวบีบมือเขาแน่นขึ้น "คุณไม่ได้โง่เลยค่ะ...คุณแค่ถูกหลอก คุณทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้วเพื่อปกป้องตัวเองและคนที่คุณรัก"
"แต่ผมกลับทำร้ายคุณ" ผู้พันชาญกล่าวต่อ "ผมพูดจาไม่ดีกับคุณ ผมพยายามจะหนีหน้าคุณ ทั้งๆ ที่คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย"
"ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วนะคะ" แพรวยิ้มให้กำลังใจ "สิ่งสำคัญคือตอนนี้เราปลอดภัย และเราก็รู้ความจริงแล้ว"
ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนคุยกันอย่างปลดเปลื้อง ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ผู้พันคะ! แพรวคะ!"
ทั้งสองหันไปมองด้วยความประหลาดใจ "คุณ...คุณอรุณี?" ผู้พันชาญเอ่ยถาม
"ใช่ค่ะ...คือ...ดิฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ" อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เรื่องของนนท์...มีอีกคนหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ค่ะ...คนที่...คนที่สั่งให้นนท์ทำทุกอย่าง"
หัวใจของผู้พันชาญและแพรวแทบจะหยุดเต้น ความจริงที่คิดว่าคลี่คลายแล้ว บัดนี้กลับมีปมใหม่ที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม "ใครกันแน่?" ผู้พันชาญถามด้วยความระแวง
อรุณีสูดหายใจลึก "คือ...คือท่านปลัดกระทรวงค่ะ...ท่านเป็นคนสั่งให้นนท์ทำทุกอย่าง...เพื่อที่จะ...เพื่อที่จะกำจัดคุณชาญ...และ...และได้ตัวแพรวไปเป็นของเขาเอง..."
คำพูดของอรุณีทำให้ทั้งผู้พันชาญและแพรวต้องตกตะลึงอีกครั้ง พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าบุคคลระดับสูงเช่นนั้น จะมีเบื้องหลังที่ดำมืดและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
"ท่านปลัด...ท่านปลัดสั่งให้นนท์...ทำไม?" แพรวถามเสียงสั่นเครือ
"เพราะ...เพราะท่านหลงรักคุณค่ะแพรว" อรุณีตอบ "ท่านเห็นคุณครั้งแรกตอนที่คุณไปร่วมงานแถลงข่าว...แล้วท่านก็...ก็หมกมุ่นอยากได้คุณมาตลอด"
ผู้พันชาญกำหมัดแน่น เขาไม่สามารถเชื่อหูตัวเองได้ ความรู้สึกโกรธแค้นที่เคยมีต่อนนท์ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลที่พุ่งเป้าไปยังท่านปลัดกระทรวงคนนั้น "เขาทำแบบนี้กับคุณได้ยังไง..."
"แล้ว...แล้วท่านปลัดรู้ไหมว่า...ว่านนท์โดนจับ?" ผู้พันชาญถามด้วยความกังวล
"ไม่ค่ะ...ท่านยังไม่ทราบ" อรุณีตอบ "ดิฉันรีบมาบอกพวกคุณทันทีที่ทราบเรื่อง..."
"ผมต้องรีบจัดการเรื่องนี้" ผู้พันชาญกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีกแล้วแพรว"
แพรวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอรู้ดีว่าเรื่องราวนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ แม้ว่าความจริงส่วนใหญ่จะถูกเปิดเผยแล้ว แต่ยังมีอุปสรรคชิ้นใหญ่รอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า
"แล้ว...แล้วเรื่องที่ผมเคยเข้าใจผิดเกี่ยวกับคุณ..." ผู้พันชาญหันไปมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "คุณยกโทษให้ผมได้ไหม?"
แพรวยิ้มให้เขา "แน่นอนค่ะ...เพราะตอนนี้เราก็มีเรื่องที่จะต้องเผชิญไปด้วยกันอีกเยอะ"
ขณะที่ทั้งสามกำลังยืนพูดคุยกันอยู่นั้น ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็ขับพุ่งเข้ามาจอดอย่างรวดเร็วที่หน้าพวกเขา ประตูก็ถูกเปิดออก และร่างสูงสง่าของท่านปลัดกระทรวงก็ก้าวลงมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นอรุณียืนอยู่กับผู้พันชาญและแพรว
"อรุณี! เธอมาทำอะไรที่นี่!" ท่านปลัดตะโกนถามเสียงดัง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี
อรุณีถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังคงยืนเผชิญหน้ากับท่านปลัด
"ท่านปลัดคะ..." อรุณีเริ่มพูด แต่ก็ถูกท่านปลัดตัดบท
"หุบปาก! เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรทั้งนั้น!" ท่านปลัดตะคอก ก่อนจะหันไปมองผู้พันชาญและแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "พวกแก...พวกแกคิดจะทำอะไรกัน!"
ผู้พันชาญก้าวไปยืนขวางหน้าแพรวอย่างเต็มภาคภูมิ "ผมมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้กับคุณแพรว และกำจัดคนอย่างท่านปลัดให้พ้นจากสังคมนี้"
ท่านปลัดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "แกคิดว่าแกทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ! ฉันคือท่านปลัดกระทรวงนะโว้ย! พวกแกไม่มีวันทำอะไรฉันได้!"
ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล และค่อยๆ ดังเข้ามาเรื่อยๆ ท่านปลัดหน้าซีดเผือดกว่าเดิมเมื่อเห็นรถตำรวจหลายคันกำลังมุ่งหน้ามายังที่เกิดเหตุ
"เป็นไปไม่ได้! พวกแก...พวกแกแจ้งตำรวจอย่างนั้นเหรอ!" ท่านปลัดตะโกนอย่างไม่เชื่อ
"ใช่ครับท่านปลัด" ผู้พันชาญกล่าวด้วยรอยยิ้มมุมปาก "เรามีหลักฐานทุกอย่างที่จะมัดตัวท่าน"
เมื่อรถตำรวจมาถึง เจ้าหน้าที่ตำรวจก็กรูลงมาจากรถและตรงเข้าจับกุมตัวท่านปลัดกระทรวงทันที ท่านปลัดต่อสู้ขัดขืนอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากได้
"ไม่จริง! แกจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้! ปล่อยฉันนะโว้ย!" ท่านปลัดตะโกนร้องลั่น แต่เสียงของเขาก็ถูกกลบด้วยเสียงไซเรนของรถตำรวจ
แพรวยืนมองเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ ดีใจ และยังคงมีความหวาดหวั่นเล็กน้อยที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอหันไปมองผู้พันชาญด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง
"ทุกอย่างจบแล้วใช่ไหมคะ...ผู้พัน?" แพรวถาม
ผู้พันชาญโอบไหล่แพรวไว้แน่น "ใช่ครับ...มันจบแล้ว...และเราก็จะเริ่มต้นสิ่งใหม่ไปด้วยกัน"
ในขณะที่ท่านปลัดถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจไป แพรวและผู้พันชาญก็ยืนเคียงข้างกัน มองดูเหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจเก็บหลักฐานต่างๆ ด้วยความรู้สึกที่อิ่มเอมในหัวใจ ความยุติธรรมได้ถูกส่งมอบให้กับผู้บริสุทธิ์แล้ว และความลับดำมืดที่เคยปกคลุมชีวิตของพวกเขา ก็ได้ถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น
ทว่า...ขณะที่รถตำรวจคันสุดท้ายกำลังจะเคลื่อนออกไป จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าของเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่ง เขาหยิบมันขึ้นมาดูและก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะกดรับสาย
"ครับ...ครับ...ครับ...อะไรนะครับ! เป็นไปได้ยังไง!" เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังขึ้นด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด
ผู้พันชาญและแพรวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างก็หันไปมองด้วยความสงสัย "มีอะไรรึเปล่าครับ?" ผู้พันชาญถาม
เจ้าหน้าที่ตำรวจเงยหน้าขึ้นมองผู้พันชาญด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผู้พันครับ...เมื่อสักครู่มีรายงานเข้ามาครับ...รายงานว่า...มีกลุ่มคนร้าย...บุกเข้าไปใน...คุก...เพื่อจะ...ชิงตัวท่านปลัดกระทรวงครับ!"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของผู้พันชาญและแพรว ความรู้สึกโล่งใจเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตึงเครียดและความกังวลที่กลับมาอีกครั้ง นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ใครกันที่ต้องการชิงตัวท่านปลัด? และความปลอดภัยของพวกเขาจะยังคงอยู่หรือไม่?
ทหารที่หึงหวงที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก