"ถ้าคุณไม่ชอบก็บอกได้นะ ฉันจะได้ไม่ทำอีก" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ขณะที่มือเรียวก็ค่อยๆ ดึงจานข้าวผัดที่วางอยู่ตรงหน้าธามออกไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเหลือบมองเขาเป็นเชิงขอโทษอย่างจริงใจ
ธามชะงักมือที่กำลังจะคีบข้าวผัดเข้าปาก ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก มันไม่ใช่แค่ความอร่อยของรสชาติอาหารที่พิมพ์ทำ แต่มันคือความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด รอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอตอนที่เขาบอกว่าอร่อย… มันเหมือนภาพในความทรงจำที่เลือนรางกำลังถูกปัดฝุ่นให้กลับมาสดใสอีกครั้ง
"เปล่า… อร่อยดี" เขาตอบเสียงห้วน แต่ในแววตาคมกริบที่จับจ้องใบหน้าของพิมพ์นั้น มีประกายบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่แววตาเย็นชา หรือแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอีกต่อไป แต่มันเป็นแววตาที่กำลังสำรวจ กำลังตั้งคำถาม กำลังค้นหา
พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองธามอย่างแปลกใจ เขาไม่เคยชมอาหารที่เธอทำมาก่อนเลย แม้ว่าจะเป็นเมนูง่ายๆ ที่เธอตั้งใจทำให้เขาทานในยามที่เขาเหนื่อยจากการถ่ายทำก็ตาม ปกติเขาจะทานแค่พออิ่ม ไม่เคยแสดงออกถึงความพึงพอใจใดๆ ทั้งสิ้น แต่คำพูดเมื่อครู่… และแววตาที่มองมา… มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
"จริงเหรอคะ" เธอถามพลางยิ้มบางๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "ดีใจจัง… ฉันกลัวคุณจะไม่ชอบ"
"ทำไมต้องกลัว" ธามถามกลับ สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของพิมพ์ ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนนั้น
"ก็… คุณดูไม่ค่อยจะพอใจอะไรสักอย่างช่วงนี้" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา พิมพ์รู้ดีว่าธามกำลังแบกรับอะไรบางอย่างเอาไว้ เธอสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในตัวเขา แม้ว่าเขาจะพยายามซ่อนมันไว้ก็ตาม
ธามก้มหน้าลงมองจานข้าวผัดของตัวเอง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาพิมพ์อีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาดูอ่อนโยนลงกว่าเดิมอย่างชัดเจน "บางที… อาจจะเพราะว่ามีบางอย่างที่ฉันพอใจก็ได้"
คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์ถึงกับเขินอาย แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบหลุบตาลงมองจานข้าวของตัวเอง พยายามระงับความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่านในอก ไม่นะ… เธอไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้ ธามคือคนที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด ธามคือคนที่เธอตั้งใจจะแก้แค้นไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงทุกครั้งที่เขาแสดงท่าทีอ่อนโยนแบบนี้?
"คุณ… ทำอะไรอยู่บ้างช่วงนี้" ธามถามขึ้นอีกครั้ง ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่
"ก็… วาดรูปตามปกติค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงเบา "แล้วคุณล่ะคะ งานยุ่งมากไหม"
"ก็ยุ่ง… แต่ก็มีเวลาพักบ้าง" ธามเว้นจังหวะ "ช่วงนี้… ฉันรู้สึกว่า… อะไรหลายๆ อย่างมันกำลังจะกลับมา"
คำว่า 'กลับมา' ของธามนั้นมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่พิมพ์จะเข้าใจในทันที มันคือความหมายของอะไร? ความสำเร็จในอาชีพ? ความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น? หรือ… ความทรงจำที่หายไป?
"กลับมา… หมายถึงอะไรคะ" เธอถามอย่างใคร่รู้
ธามมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ ลึกเข้าไป… ราวกับกำลังมองเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในนั้น "หมายถึง… สิ่งที่เคยเป็น… และสิ่งที่ควรจะเป็น"
พิมพ์รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย เธอไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำพูดเหล่านั้น แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างรอบตัวเธอ
"ธาม…" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายบรรยากาศที่กำลังอบอุ่นให้เย็นยะเยือก พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย รีบหันไปมองต้นเสียง
เป็น 'อรอนงค์' เลขาสาวสวยประจำตัวของธาม ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเชิด ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"คุณธามคะ คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่ามีนัดสำคัญกับผู้กำกับตอนบ่ายสอง" เธอพูดเสียงดังฟังชัด ราวกับจะประจานให้พิมพ์ได้ยิน
ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันจำได้"
"ถ้าอย่างนั้น… ทำไมคุณถึงยังมานั่งกินข้าวอยู่กับ… เธอ คนนี้คะ" อรอนงค์เน้นคำว่า 'เธอ คนนี้' อย่างชัดเจน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการดูถูก
พิมพ์เม้มปากแน่น รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่ถูกจ้องมองและตัดสิน
"นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉันอรอนงค์" ธามพูดเสียงเข้ม "เธอออกไปก่อนได้ไหม"
"แต่ว่า…" อรอนงค์ยังคงพยายามโต้แย้ง
"อรอนงค์!" เสียงของธามดังขึ้นอย่างเด็ดขาด ทำให้อรอนงค์ถึงกับหน้าเสีย เธอหันมามองพิมพ์ด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องครัวอย่างไม่พอใจ
เมื่ออรอนงค์หายไป ธามก็หันกลับมามองพิมพ์อีกครั้ง ใบหน้าของเขาฉายแววรู้สึกผิดเล็กน้อย "ขอโทษนะพิมพ์"
"ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบอย่างอ่อนโยน แม้ในใจจะรู้สึกไม่ดีนักที่ถูกอรอนงค์มองแบบนั้น "ฉัน… เข้าใจค่ะ"
"ฉัน… ไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้" ธามพูดต่อ "บางที… ฉันอาจจะยังจัดการอะไรหลายๆ อย่างได้ไม่ดีพอ"
"คุณไม่ต้องโทษตัวเองค่ะ" พิมพ์พูด "เรื่องของคุณ… ฉันเข้าใจ"
ธามมองพิมพ์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบสัมผัสกับผิวที่ร้อนผ่าวของเธอ ทำเอาพิมพ์ตัวสั่นน้อยๆ
"พิมพ์…" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แววตาที่มองมานั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย "รอยยิ้มของเธอ… ฉันคุ้นเคยเหลือเกิน"
คำพูดนั้น… ประโยคนั้น… มันเหมือนกับมีใครบางคนกำลังเอื้อมมือมาปลุกความทรงจำที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของจิตใจของธาม พิมพ์นิ่งอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี
"เหมือน… ฉันเคยเห็นมันมาก่อน" ธามพูดต่อ เสียงของเขาแผ่วเบาลง "เหมือน… ฉันเคยทำให้มันปรากฏขึ้นมาได้"
หัวใจของพิมพ์เต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ธามพูดนั้นเป็นจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่ความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้นจากบรรยากาศที่อบอุ่นเมื่อครู่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… รอยยิ้มของเธอ… ที่เคยถูกธามเหยียบย่ำจนแหลกสลาย… กำลังค่อยๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง… และมันกำลังทำให้ธาม… กำลังทำให้ธาม…
"คุณ…" พิมพ์พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เธอมองเข้าไปในดวงตาของธามที่กำลังมองเธออย่างมีความหมาย ราวกับกำลังค้นพบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตอีกครั้ง
และในวินาทีนั้นเอง… รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของธาม… เป็นรอยยิ้มที่พิมพ์ไม่เคยเห็นมาก่อน… เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น… ความทรงจำ… และบางสิ่งที่กำลังก่อตัวขึ้น…
แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น… เสียงเรียกเข้าที่ดังลั่นทำลายความเงียบที่กำลังจะก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา…
ธามชะงักเล็กน้อย เขาคลายมือที่สัมผัสแก้มของพิมพ์ออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู…
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที… ความอบอุ่นที่เคยฉายอยู่บนใบหน้าพลันหายวับไป… ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียด… และความกังวล…
"ใครโทรมาคะ" พิมพ์ถามอย่างเป็นห่วง
ธามมองหน้าจอโทรศัพท์… ก่อนจะตอบเสียงแหบพร่า "…คนที่ฉันไม่อยากคุยด้วยที่สุดในตอนนี้"
ฉันต้องอยู่บ้านเดียวกันกับนักแสดง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก