ตอนที่ 8 — การกลับมาของคนในอดีต

เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้เมขลาชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสาร เธอเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มสดใส ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดราวกับเห็นผี

"สวัสดีค่ะ คุณเมขลา" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานใส "ฉันรินดาค่ะ"

รินดา... ชื่อนี้ดังแว่วมาในโสตประสาทของเมขลา ‌ราวกับเสียงกระซิบจากอดีต หญิงสาวคนนี้คือคนที่เธอเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ที่ห้องทำงานของภัทรนั่นเอง

"คุณ... คุณคือ..." เมขลาพูดตะกุกตะกัก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงไปกับความตกใจ

"ใช่ค่ะ ฉันคือคนในรูปถ่ายที่คุณอาจจะเคยเห็น" รินดาตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ ​ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ "ฉันคืออดีตคนรักของคุณภัทรค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางอกของเมขลา เธอยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพถ่ายใบนั้น รูปที่ภัทรกำลังโอบเอวเธออย่างแนบชิด ภาพที่พวกเขาสวมแหวนวงเดียวกัน มันไม่ใช่แค่ความทรงจำเก่าๆ แต่มันคือความจริงที่ปรากฏตรงหน้า

รินดายังคงยิ้มอย่างเป็นมิตร ‍แต่สำหรับเมขลา รอยยิ้มนั้นกลับดูน่ากลัวอย่างประหลาด ราวกับว่าหญิงสาวคนนี้กำลังประกาศสงครามอย่างเงียบๆ

"คุณภัทรอยู่ที่ไหนคะ? ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์เขาหน่อย" รินดาถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ออฟฟิศ ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

เมขลาพยายามบังคับตัวเองให้ตอบคำถาม "คุณภัทร... ‌เขากำลังประชุมอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะ"

"โอ้... น่าเสียดายจัง" รินดาถอนหายใจเบาๆ "แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้"

เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด และวางมือลงบนแขนของเมขลาเบาๆ เป็นการสัมผัสที่ทำให้เมขลาขนลุกซู่

"คุณเมขลา... ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้คุณเป็นภรรยาของคุณภัทรแล้ว ‍ยินดีด้วยนะคะ" รินดาพูดพร้อมส่งยิ้มที่ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความประชดประชัน "ฉันดีใจแทนเขาจริงๆ ค่ะ"

คำว่า 'ภรรยา' ที่หลุดออกจากปากของรินดา ทำให้เมขลารู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง การแต่งงานของเธอกับภัทรเป็นเพียงการแสดงต่อหน้าคนอื่น ​เป็นเพียงการตอบสนองต่อคำสั่งเสียสุดท้ายของบิดาเธอ แต่สำหรับรินดา คำนี้อาจมีความหมายที่แตกต่างออกไป

"ขอบคุณค่ะ" เมขลาตอบเสียงเรียบ พยายามเก็บอาการให้มากที่สุด

"แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้นะคะ" รินดาพูดต่อพลางเลื่อนสายตาไปยังแหวนแต่งงานบนนิ้วของเมขลา "แหวนวงนี้... มันสวยดีนะคะ"

เมขลาชะงักไปเล็กน้อย ​เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของรินดาที่จับจ้องมาที่แหวนของเธออย่างไม่วางตา

"ใช่ค่ะ... สวยดีค่ะ" เธอตอบ พลางแสร้งทำเป็นดูแหวนของตัวเอง

"คุณภัทรเป็นคนเลือกให้เหรอคะ?" รินดาถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอยากรู้

"ก็... ไม่เชิงค่ะ" เมขลาตอบอ้อมแอ้ม เธอไม่รู้จะอธิบายเรื่องการแต่งงานที่ถูกบังคับนี้ให้รินดาเข้าใจได้อย่างไร

รินดาหัวเราะเบาๆ ​อีกครั้ง "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ... บางทีความรักก็มาในรูปแบบที่คาดไม่ถึง"

เธอกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาของเธอกลับมีความซับซ้อนบางอย่างที่เมขลาอ่านไม่ออก

"ฉันขอตัวไปนั่งรอคุณภัทรที่ห้องรับรองนะคะ ถ้าเขาประชุมเสร็จแล้ว รบกวนคุณเมขลาช่วยบอกฉันด้วยนะคะ" รินดาพูดปิดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เมขลายืนนิ่งอยู่กับที่

หัวใจของเมขลาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสงสัย ความอิจฉา และความไม่มั่นคง รินดาไม่ใช่แค่คนรักเก่าของภัทร แต่เธอคือผู้หญิงที่เคยสวมแหวนวงเดียวกับเขา เคยมีความทรงจำร่วมกันในอดีต และตอนนี้เธอก็กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้

ตลอดทั้งวัน เมขลาไม่สามารถจดจ่อกับงานได้เลย ภาพของรินดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ภาพของภัทรในอดีตกับรินดาในรูปถ่าย วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง เมขลาเดินไปที่ห้องอาหารของบริษัท เธอเห็นรินดากำลังนั่งอยู่กับภัทรที่โต๊ะมุมหนึ่ง หัวใจของเธอหล่นวูบ พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ดวงตาของภัทรที่มองรินดาในขณะนั้น ทำให้เมขลารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจ

รินดาเอื้อมมือไปจับแขนของภัทรเบาๆ และทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน รอยยิ้มของภัทรในขณะนั้นดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขากำลังมีความสุขจริงๆ

เมขลาไม่รอช้า รีบเดินออกจากห้องอาหารทันที เธอไม่ต้องการเห็นภาพที่ทำให้เธอเจ็บปวดเช่นนี้อีก

ระหว่างทางกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอ หัวใจของเธอยังคงปวดร้าว เธอเริ่มสงสัยในความรู้สึกของตัวเอง เธอแต่งงานกับภัทรเพียงเพราะหน้าที่ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นเขาสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่น?

"เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันไม่สามารถมีความรู้สึกแบบนี้กับเขาได้"

เธอพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป และตั้งใจจะทำงานต่อไป แต่ทุกครั้งที่เธอมองไปทางห้องประชุม เธอก็จะเห็นรินดาเดินไปเดินมาอยู่แถวนั้น ราวกับกำลังรอใครสักคน

ในช่วงบ่าย ภัทรเดินกลับมาที่ออฟฟิศของเขา เขาดูเหนื่อยอ่อน แต่เมื่อเห็นเมขลา รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"ประชุมเป็นยังไงบ้างคะ?" เมขลาถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

"ก็... ยุ่งนิดหน่อย" ภัทรตอบพลางเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา "รินดามาหาเธอใช่ไหม?"

เมขลาชะงักไปเล็กน้อย "ค่ะ เธอมาหาค่ะ"

"เธอคงจะเล่าเรื่องของเราให้คุณฟังแล้วสินะ" ภัทรพูด พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ "เธอคงจะดีใจที่คุณได้รับแหวนของผม"

คำว่า 'แหวนของผม' ทำให้เมขลาใจกระตุก เธอจำได้ว่าตอนที่บิดาของเธอเสียชีวิต ภัทรได้สวมแหวนวงหนึ่งบนนิ้วของเธอ แหวนวงเดียวกับที่เธอเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ

"คุณภัทรคะ..." เมขลาเริ่มพูด "แหวนวงนี้... มันคือแหวนวงเดียวกับในรูปถ่ายที่ห้องทำงานของคุณใช่ไหมคะ?"

ภัทรหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเมขลา ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่เมขลาไม่เข้าใจ มันอาจจะเป็นความเสียใจ ความลังเล หรือความเจ็บปวด

"ใช่" เขาตอบเสียงแหบพร่า "มันคือแหวนวงนั้น"

"แล้ว... คุณรินดา... ความสัมพันธ์ของคุณกับเธอเป็นยังไงคะ?" เมขลาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหลุบตาลงมองพื้น ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด

"รินดา... เธอเคยเป็นคนที่ผมรักมากที่สุด" เขาพูดเสียงเบา "แต่... มันมีบางอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้เราต้องแยกทางกัน"

"อะไรคะ?" เมขลาถามอย่างกระตุ้น

"เรื่องมันยาว... และผมก็ไม่แน่ใจว่าผมพร้อมที่จะเล่าให้คุณฟังตอนนี้" ภัทรพูด พลางมองไปทางรินดาที่กำลังเดินออกมาจากห้องประชุม "เธอคงจะรอผมอยู่"

ภัทรลุกขึ้นยืน และเดินออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้เมขลายืนอยู่กับที่อีกครั้ง คำพูดของเขาทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม ความรักที่เคยมีให้กัน ความเจ็บปวดที่ทำให้ต้องแยกทางกัน แล้วอะไรคือสิ่งที่เกิดขึ้น?

ขณะที่เธอกำลังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมด จู่ๆ เธอก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอเอามือกุมท้อง และรีบวิ่งไปยังห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด

เธอรู้สึกเวียนหัวอย่างหนัก แทบจะยืนไม่อยู่เมื่อพิงกับอ่างล้างหน้า

"เกิดอะไรขึ้นกับฉันนะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง

เธอพยายามล้างหน้าด้วยน้ำเย็น เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้น แต่ความรู้สึกคลื่นไส้นั้นก็ยังคงอยู่

เมื่อเธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอก็เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว และดวงตาที่ดูเหนื่อยอ่อน

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว รินดาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจระคนสงสัย

"คุณเมขลา... คุณเป็นอะไรไปคะ?" รินดาถาม

เมขลาได้แต่ส่ายหน้า เธอไม่สามารถตอบคำถามได้ เพราะความรู้สึกคลื่นไส้นั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"คุณ... คุณกำลังจะ..." รินดาพูดต่อ แต่ก็เหมือนกำลังจะบอกอะไรบางอย่างที่เมขลาคาดไม่ถึง

และก่อนที่เมขลาจะทันได้ทำความเข้าใจกับสิ่งที่รินดาจะพูด เธอก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น...