ตอนที่ 20 — ความทรงจำที่ไม่เคยเลือนหาย

เสียงตัดสายโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งในกระท่อมปลายนา เมขลากุมโทรศัพท์ไว้แน่น มือสั่นเทา เหงื่อผุดขึ้นตามไรผมที่เปียกชื้น เธอหอบหายใจหนัก พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน

"ทำไม... ทำไมคุณภัทรถึงโทรมา" ‌เธอพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำ

การกลับมาของเสียงภัทร ราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงไปในบาดแผลที่เธอพยายามเยียวยา แม้จะพยายามหนีจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เชื่อมโยงกับเขา แม้จะตั้งใจจะลืมเลือนใบหน้า สายตา และน้ำเสียงเย็นชาที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด แต่ความทรงจำเหล่านั้น ​กลับเหมือนเงาตามตัวที่ไม่อาจหลีกหนี

"ฉันต้องเข้มแข็ง" เธอตอกย้ำตัวเองอีกครั้ง พยายามปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่าน

แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพของภัทรก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัว

ภาพวันแรกที่เธอไปทำงานในฐานะเลขาของเขา ใบหน้าหล่อเหลาแต่เยือกเย็น รอยยิ้มที่น้อยครั้งจะปรากฏบนใบหน้า และแววตาที่เหมือนจะอ่านไม่ออก

ภาพการทำงานร่วมกันในออฟฟิศที่เต็มไปด้วยความกดดัน การสั่งงานที่เฉียบขาด ‍และการมองที่เหมือนจะประเมินค่าเธออยู่ตลอดเวลา

ภาพคืนวันแต่งงานที่ถูกบังคับ ความรู้สึกอึดอัดและสับสน เมื่อเธอต้องสวมแหวนแต่งงานให้กับผู้ชายที่เธอไม่เคยรัก

และภาพสุดท้าย... ก่อนที่เธอจะจากมา ภาพแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของภัทร ราวกับว่าเขากำลังจะเสียอะไรบางอย่างไป

"คุณภัทร... คุณรู้สึกอย่างไรบ้างนะ"

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในความคิดของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามันไม่ใช่ความรัก ‌มันคือข้อตกลงที่เกิดจากคำสั่งเสียของบิดา แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ภัทรมีความรู้สึกใดๆ ให้เธอหรือไม่

หรือเขาเพียงแค่รู้สึกรำคาญที่เธอหายตัวไป? หรือเขากำลังรู้สึกโกรธที่เธอไม่ยอมทำตามคำสั่ง?

ความคิดเหล่านี้กัดกินหัวใจของเธอจนแทบจะแหลกสลาย

วันเวลาที่ผ่านไปในกระท่อมปลายนา เต็มไปด้วยการปรับตัวและความพยายามที่จะสร้างชีวิตใหม่ ‍เมขลาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการดูแลสวนผัก เลี้ยงไก่ และทำกิจกรรมต่างๆ ที่จะช่วยให้เธอไม่ต้องคิดถึงเรื่องในอดีต

เธอได้รู้จักกับนที ชายหนุ่มผู้ใจดีและขยันขันแข็ง ที่คอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอ การพูดคุยกับนที ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ​และเริ่มมองเห็นแสงสว่างในชีวิตอีกครั้ง

"คุณเมขลาครับ วันนี้ผมเอาผลไม้จากสวนมาฝากครับ" นทีเดินเข้ามาหาเมขลาที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

"ขอบคุณมากค่ะคุณนที" เมขลายิ้มรับ

"ไม่เป็นไรเลยครับ เห็นคุณเมขลาเริ่มหน้าตาผ่องใสขึ้นแล้ว ผมดีใจนะครับ" นทีพูดพลางยิ้ม

"ก็เพราะมีคุณนทีคอยช่วยเหลือทุกอย่างนั่นแหละค่ะ" เมขลาตอบอย่างจริงใจ

"ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมทำได้ครับ" ​นทีพูดอย่างถ่อมตัว

บทสนทนาของพวกเขาสบายๆ เป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งความอึดอัด เมขลารู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่บริสุทธิ์จากนที ความห่วงใยที่ไม่ใช่การเรียกร้อง หรือการตั้งคำถาม

แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ยิ่งเธอพยายามจะมีความสุขกับชีวิตใหม่มากเท่าไหร่ ภาพของภัทรก็ยิ่งกลับมาหลอกหลอนเธอมากขึ้นเท่านั้น

คืนหนึ่ง ​ขณะที่เธอนอนไม่หลับ เธอก็หยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดู รูปถ่ายของเธอกับบิดา ภาพงานแต่งงานที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความยินดี แต่เบื้องหลังกลับมีเพียงความขมขื่น

และแล้ว สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่รูปถ่ายใบหนึ่ง รูปที่เธอถ่ายคู่กับภัทรในวันฉลองวันเกิดของเขา เป็นรูปที่เธอแอบถ่ายตอนที่เขาเผลอ ภาพนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่จริงใจของภัทร ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตการทำงาน

"คุณภัทร... คุณมีความสุขบ้างไหมนะ"

เธอถามตัวเองเบาๆ เสียงสั่นเครือ

เธอจำได้ว่า วันนั้น บรรยากาศในงานค่อนข้างตึงเครียด แต่เมื่อเธอแอบถ่ายรูปนี้ เขากลับดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

"บางที... คุณภัทรอาจจะไม่ได้เป็นคนเย็นชาอย่างที่เขาแสดงออกก็ได้"

ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ภาพของภัทรที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในความทรงจำของเธอ ไม่ใช่แค่เจ้านายที่เย็นชา แต่คือผู้ชายที่มีมิติซับซ้อน มีความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าว

เธอคิดถึงวันที่เขาเห็นเธอเป็นลมในออฟฟิศ เขาดูตกใจมากจนแทบจะตะโกนเรียกชื่อเธอ

เธอคิดถึงวันที่เธอทำเอกสารสำคัญหาย เขาดุเธออย่างรุนแรง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หาเอกสารนั้นเจอ และส่งมันคืนให้เธอโดยไม่พูดอะไร

เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ก่อตัวขึ้นเป็นความสงสัยในใจของเมขลา ว่าแท้จริงแล้ว ภัทรมีความรู้สึกอย่างไรต่อเธอ

"เขาคงจะกำลังตามหาฉันอยู่แน่ๆ"

เธอคิดถึงคำถามของเขา "เธออยู่ที่ไหน" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและร้อนรน

"เขาเป็นห่วงฉันจริงๆ หรือเปล่า"

ความสงสัยนี้ทำให้เธอสับสน ระหว่างความตั้งใจที่จะตัดขาดจากชีวิตเก่า และความปรารถนาที่ซ่อนเร้นที่จะรู้ว่า ภัทรยังคงคิดถึงเธออยู่หรือไม่

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรายชื่อ "ภัทร" ที่บันทึกไว้

นิ้วของเธอเลื่อนไปมาอยู่เหนือปุ่มโทรออก

"ไม่สิ... ฉันทำแบบนั้นไม่ได้"

เธอถอนหายใจยาว พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ

"ฉันต้องลืมเขา... ต้องลืมทุกอย่าง"

แต่ยิ่งพยายามลืมเท่าไหร่ ภาพของภัทรก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น ราวกับว่าเขาได้ฝังรากอยู่ในความทรงจำของเธอไปแล้ว

คืนนั้น เมขลาหลับไปพร้อมกับความสับสนในใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหนีจากความรู้สึกที่มีต่อภัทรได้ง่ายๆ ความผูกพันที่เกิดขึ้นจากการใช้ชีวิตร่วมกัน แม้จะอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่บีบบังคับ ก็ไม่อาจถูกลบเลือนไปได้ง่ายๆ

และเมื่อเธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามาในกระท่อม กลับไม่ได้ช่วยขับไล่ความมืดในใจของเธอออกไป

เธอหยิบรูปถ่ายของภัทรขึ้นมามองอีกครั้ง

"ภัทร... คุณจะรู้สึกอย่างไร ถ้าคุณรู้ว่าฉันกำลังจะกลายเป็นแม่คน"

คำถามนี้ ดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ไม่อาจหลีกหนี

เธอรู้ดีว่า การกลับไปหาภัทรไม่ใช่ทางออก แต่การอยู่ที่นี่เพียงลำพังกับความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน

ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ก็ทำเอาเมขลาสะดุ้งโหยง

เธอรีบวางรูปถ่ายลง และรีบเดินไปที่ประตู

ใครกัน? ในเวลานี้?

เธอค่อยๆ เปิดประตูออกช้าๆ...