ภาพถ่ายในมือของภัทร ที่เผยให้เห็นเมขลากับดนัย ในท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อน สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในห้อง รวมถึงตัวเมขลาเอง น้ำตาแห่งความเสียใจและสับสนเริ่มไหลรินอาบแก้มของเธอ “หนู...หนูไม่เคยทำแบบนี้ค่ะคุณภัทร! หนูไม่รู้ว่ารูปนี้มันมาจากไหน!”
ภัทรมองเมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างคำพูดของน้องสาวที่เขาเคยไว้ใจอย่างรินดา กับคำปฏิเสธของเมขลา ผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะเริ่มเปิดใจรัก “แต่รูปมันชัดเจนนะเมขลา...แล้วรินดา...รินดาบอกว่าเธอจะส่งหลักฐานมาให้ฉัน”
“รินดา...รินดาปล่อยข่าวพวกนี้ออกมาแน่ๆ ค่ะ!” เมขลาพูดเสียงสั่น “หนูขอสาบานเลยว่าหนูไม่เคยนอกใจคุณภัทร!”
ภารวัตยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความหนักใจ เขาเห็นความสับสนในแววตาของภัทร และเห็นความเสียใจในแววตาของเมขลา “ภัทร...ใจเย็นๆ ก่อน” เขาพูดกับน้องชาย “เราต้องหาความจริงให้ได้ก่อน”
“ความจริงมันก็อยู่ตรงหน้าแล้วพี่” ภัทรพูดเสียงเย็นชา “เมขลา...เธอกล้ามากนะ”
คำพูดนั้นทำให้เมขลาแทบจะขาดใจตาย เธอไม่เคยคิดว่าภัทรจะพูดกับเธอแบบนี้ “คุณภัทร...ได้โปรดเชื่อหนูเถอะค่ะ”
“เชื่อ?” ภัทรหัวเราะอย่างขมขื่น “ฉันจะเชื่อเธอได้อย่างไร ในเมื่อหลักฐานมันฟ้องอยู่ตรงหน้า”
ภารวัตเดินเข้าไปหาเมขลา “คุณเมขลาครับ ผมเข้าใจว่าตอนนี้คุณคงตกใจมาก แต่ผมอยากให้คุณลองนึกดูดีๆ ว่าคุณเคยมีปัญหาอะไรกับรินดา หรือเคยไปขัดผลประโยชน์ของเธอมาก่อนหรือเปล่า”
เมขลาพยายามนึกย้อนกลับไป แต่นอกเหนือจากความแค้นที่รินดามีต่อครอบครัวของเธอ เธอก็ไม่เห็นว่าตัวเองจะเคยไปทำอะไรที่ทำให้รินดาถึงขั้นต้องทำลายชีวิตเธอขนาดนี้ “หนู...หนูไม่รู้จริงๆ ค่ะ”
ภัทรทนดูภาพที่เมขลากำลังร้องไห้ไม่ไหว เขาเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้เมขลาและภารวัตอยู่ตามลำพัง
“คุณภัทร...จะไปไหนคะ” เมขลาตะโกนถามตามหลัง
แต่ภัทรไม่ตอบ เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง และปิดประตูลงอย่างแรง
เมขลาทรุดตัวลงนั่งบนพื้น น้ำตาไหลไม่หยุด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตของเธอถึงได้เจอแต่เรื่องร้ายๆ อยู่เสมอ
ภารวัตถุกเข่าลงข้างๆ เมขลา “คุณเมขลาครับ ผมเชื่อว่าคุณบริสุทธิ์”
“แต่คุณภัทรไม่เชื่อหนู” เมขลาพูดเสียงแผ่ว “เขาคงคิดว่าหนูนอกใจเขา”
“ภัทรแค่เสียใจ และสับสน” ภารวัตกล่าว “เขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน”
“แล้วเราจะทำยังไงคะ” เมขลาถาม “หนูจะพิสูจน์ตัวเองยังไง”
“เราจะหาความจริง” ภารวัตพูดอย่างหนักแน่น “ผมจะช่วยคุณเอง”
หลายวันที่ผ่านไป ภัทรเก็บตัวอยู่ในห้องทำงาน เขาไม่ยอมออกมาเจอใคร แม้แต่เมขลาที่พยายามจะเข้าไปหา เขาก็ผลักไสเธอออกไปทุกครั้ง เมขลาเสียใจมาก แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอเชื่อว่าภัทรจะเข้าใจเธอในสักวัน
ภารวัตเองก็พยายามสืบหาความจริง เขาติดต่อเพื่อนของเมขลาที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน และได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับรูปถ่ายนั้น
วันหนึ่ง ภารวัตก็เดินเข้ามาหาเมขลาที่กำลังนั่งเลี้ยงลูกน้อยอยู่ “คุณเมขลาครับ ผมรู้แล้วว่ารูปนั้นมันมาจากไหน”
เมขลาเงยหน้าขึ้นมองภารวัตด้วยความหวัง “จริงๆ เหรอคะ!”
“ใช่ครับ” ภารวัตเล่าว่า รูปนั้นถูกถ่ายเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เมขลาและดนัยกำลังจะไปงานเลี้ยงรุ่น แต่ดนัยเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย ทำให้เมขลาต้องช่วยพยุงเขา และมีคนแอบถ่ายรูปนั้นไว้ได้ โดยไม่มีใครรู้
“แล้วทำไมรินดาถึงเอารูปนี้มาใช้ได้” เมขลาถาม
“ผมคาดว่ารินดาคงมีสายลับที่คอยสืบเรื่องของคุณอยู่” ภารวัตตอบ “เธอคงได้รูปนี้มาจากแหล่งข่าวที่ไว้ใจไม่ได้”
เมขลาถอนหายใจยาว “หนู...หนูไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี”
“คุณภัทรอยู่ที่ไหนคะ” เมขลาถาม
“เขายังคงอยู่ในห้องทำงาน” ภารวัตตอบ “แต่ผมว่า...ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องเข้าไปคุยกับเขา”
เมขลาพยักหน้า เธออุ้มลูกชายในอ้อมแขน และเดินตรงไปยังห้องทำงานของภัทร
เธอเคาะประตูเบาๆ “ภัทรคะ...เปิดประตูหน่อยค่ะ”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ภัทรคะ...หนูมีเรื่องจะคุยด้วย” เมขลาเอ่ยเสียงสั่น
สุดท้าย ประตูห้องทำงานก็เปิดออก เผยให้เห็นภัทรที่ใบหน้าซีดเผือด และดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“เมขลา...” เขาเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา
“หนูขอโทษค่ะ” เมขลาพูด “หนูขอโทษที่ทำให้คุณภัทรไม่สบายใจ”
ภัทรมองเมขลา และลูกชายในอ้อมแขนของเธอ “ฉัน...ฉันผิดไปแล้ว เมขลา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันไม่น่าจะเชื่อคำพูดของรินดา ฉันไม่น่าจะปล่อยให้เธอมาทำลายความเชื่อใจของเรา”
เมขลาเดินเข้าไปหาภัทร และวางลูกชายลงบนเตียงในห้องนอน “หนูไม่เป็นไรค่ะ”
ภัทรโอบกอดเมขลาไว้แน่น “ฉันขอโทษจริงๆ นะเมขลา ฉันทำร้ายเธอมากเกินไป”
“หนูก็ขอโทษค่ะ” เมขลาพูด “หนูอาจจะทำให้คุณภัทรเข้าใจผิด”
“ไม่...เธอไม่ได้ผิดอะไรเลย” ภัทรพูด “ฉันต่างหากที่ผิด”
ทั้งสองคนกอดกันแน่น ราวกับจะเยียวยาบาดแผลที่เกิดขึ้น
“ต่อไปนี้...เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเราได้อีกแล้วนะ” ภัทรพูดเสียงหนักแน่น
“ค่ะ” เมขลาพยักหน้า “เราจะสร้างครอบครัวของเราให้แข็งแกร่ง”
ภัทรผละออกจากเมขลา เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตหน้าผากของเธอ “ฉันรักเธอ เมขลา”
“หนูก็รักคุณภัทรค่ะ” เมขลาตอบ
เมื่อภัทรหันไปมองลูกชายที่กำลังหลับอย่างมีความสุขบนเตียง เขาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่เอ่อล้นในหัวใจ “เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะเมขลา”
“ค่ะ” เมขลาตอบ “ชีวิตใหม่...ของเรา”
รินดาถูกจับกุมในที่สุด หลังจากที่ภารวัตสามารถรวบรวมหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการร้ายของเธอได้ ความแค้นและความมืดมิดของเธอจบลงที่นี่
ภัทรและเมขลาตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันอย่างแท้จริง พวกเขาได้เรียนรู้บทเรียนอันมีค่าเกี่ยวกับความเชื่อใจ และการให้อภัย
ในวันที่ครอบครัวของพวกเขาออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ ภัทรจูงมือเมขลา ส่วนเมขลาก็อุ้มลูกชายที่กำลังยิ้มแป้นอยู่บนแขน ภัทรหันไปมองเมขลาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “ขอบคุณนะเมขลา ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ”
เมขลายิ้มตอบ “หนูก็ขอบคุณค่ะ ที่คุณภัทรให้อภัยหนู”
ภัทรเขย่าหัวเธอเบาๆ “ไม่มีอะไรต้องขอโทษอีกแล้ว” เขาหยุดเดิน และหันมามองหน้าเธออย่างจริงจัง “ฉันรักเธอ เมขลา”
“หนูก็รักคุณภัทรค่ะ” เมขลาตอบ
ภัทรโน้มตัวลงมาจุมพิตเธออย่างอ่อนโยน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวัง
แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง ขณะที่พวกเขากำลังมีความสุข ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ภัทรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่เขาไม่คุ้นเคย
“ใครโทรมาคะ” เมขลาถาม
ภัทรเลิกคิ้ว “ไม่รู้สิ”
เมื่อเขาแตะหน้าจอเพื่อรับสาย เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมา “สวัสดีค่ะ คุณภัทร...ฉันคือทนายของ...คุณทวดของคุณค่ะ”
ภัทรมองเมขลาด้วยความสงสัย “ทนาย?”
“ค่ะ” เสียงทนายดังขึ้น “มีเรื่องสำคัญที่ดิฉันต้องเรียนให้คุณทราบเกี่ยวกับ...มรดก”
ภัทรและเมขลาหันมามองกันด้วยความตื่นเต้น...มรดก? เรื่องอะไรกันแน่?
เมื่อเลขาต้องอยู่บ้านเดียวกัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก