ตอนที่ 1 — คำสั่งเสียสุดท้ายของพ่อ

เสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังแหวกอากาศเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นั้น ไม่ใช่เสียงหวีดหวิวของลมพายุ แต่เป็นเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของความหวังที่กำลังจะดับสูญไปจากชีวิตของ "ฟ้าใส" หญิงสาวผู้เคยมีโลกสดใสราวกับชื่อของเธอ วันนี้โลกทั้งใบของเธอกลับถูกปกคลุมด้วยม่านสีเทาทึมเทา เมื่อร่างของบิดาผู้เป็นที่รัก ‌นอนนิ่งอยู่บนเตียงโรงพยาบาล สายตาเหม่อลอยมองเพดานอย่างไร้จุดหมาย ปลายนิ้วที่เคยแข็งแรง กำลังอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ราวกับจะบอกลาทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้

"ฟ้าใส..." เสียงแหบพร่าของพ่อดังขึ้น แผ่วเบาจนแทบจับใจความไม่ได้ "พ่อ... ​ขอโทษ... ที่ทำให้ลูกต้องลำบาก..."

หยาดน้ำตาใสๆ เอ่อคลอไหลรินลงอาบแก้มของฟ้าใสไม่ขาดสาย เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง จับมือของพ่อที่เย็นเฉียบเอาไว้แน่น "พ่อคะ... อย่าพูดแบบนั้นนะคะ ฟ้าใสอยู่ตรงนี้แล้ว ‍พ่อต้องเข้มแข็งนะคะ"

แต่ยิ่งเธอกอดปลอบ ร่างของพ่อก็ยิ่งอ่อนแรงลง ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างของเธอในยามนี้ ไม่ใช่แค่ความเสียใจที่ต้องสูญเสียบิดาผู้เป็นเสาหลักของครอบครัว แต่มันคือความรู้สึกโหวงเหวง ปนเปกับความกลัวในอนาคตอันใกล้ที่เธอไม่รู้จะก้าวเดินต่อไปอย่างไร

"หนี้... พ่อ... เป็นหนี้เขามาก... ‌เอาไปลงทุน... เจ๊งหมด..." เสียงของพ่อขาดห้วงเป็นช่วงๆ แต่ทุกคำพูดที่หลุดออกมานั้นราวกับค้อนที่ทุบซ้ำลงบนจิตใจของฟ้าใสให้แตกสลาย "บริษัท... กำลังจะล้ม... พ่อ... ไม่รู้จะทำยังไง... ‍ถ้าไม่มี... เงิน... เขาจะยึดทุกอย่าง... บ้าน... ที่เราอยู่... จะไม่มี... อะไรเหลือ..."

หัวใจของฟ้าใสบีบรัดแน่น เธอทราบดีถึงสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวที่กำลังย่ำแย่ในช่วงหลัง ​แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเลวร้ายถึงขั้นนี้ พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจเสมอมา แต่ครั้งนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ

"พ่อคะ... เราค่อยๆ คิดกันนะคะ เรายังมียังมี... อะไรที่พอจะทำได้..." เธอพยายามรวบรวมสติ ​พยายามหาทางออกให้กับปัญหาที่ถาโถมเข้ามา

พ่อยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ "ฟ้าใส... ลูก... ต้อง... แต่งงาน... กับ... ลูกชาย... ของ... ​คุณ... เศรษฐี... วัฒนา..."

ประโยคสุดท้ายนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลกของฟ้าใส ดวงตาของเธอเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก "แต่งงาน? พ่อคะ... พ่อพูดเรื่องอะไรคะ..."

"เขา... จะ... ใช้หนี้... ทั้งหมด... ให้... แลก... กับ... การ... แต่งงาน... ของ... ลูก... กับ... ลูกชาย... เขา..." พ่อพยายามอธิบายเสียงแผ่วเบา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้มีเพียงความสิ้นหวังและเมตตา "พ่อ... ไม่มีทางเลือก... แล้ว... ลูก... ต้อง... ช่วย... พ่อ... ช่วย... ครอบครัว... ของเรา..."

คำว่า "แต่งงาน" และ "ลูกชายของมหาเศรษฐี" วนเวียนอยู่ในโสตประสาทของฟ้าใส เธอไม่เคยมีความคิดที่จะแต่งงานเลยสักครั้งในชีวิต เธอมีความฝันที่อยากจะเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าที่ประสบความสำเร็จ อยากมีชีวิตที่มั่นคงด้วยตัวเอง ไม่ใช่การพึ่งพาใคร

"แต่... พ่อคะ... ฟ้าใส... ไม่เคย... รู้จัก... เขา... เลย..." เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาที่เคยไหลริน บัดนี้ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"เขา... ชื่อ... ธาม... เป็น... ลูก... คนโต... ของ... คุณ... วัฒนา..." พ่อพยายามพูดต่อ แต่แรงของเขาก็หมดลงเรื่อยๆ "พ่อ... ขอโทษ... ลูก... ที่... ทำให้... ลูก... ต้อง... ทำแบบนี้..."

ลมหายใจของพ่อเริ่มขาดห้วง ร่างกายที่เคยแข็งแรง บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า ฟ้าใสตะโกนเรียกชื่อพ่อซ้ำๆ ด้วยความตื่นตระหนก เธอเขย่าแขนของพ่ออย่างแรง แต่ก็ไร้ผล

"พ่อคะ! พ่อคะ! ได้โปรดอย่าไปนะคะ! ฟ้าใสยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะคะ!"

แต่คำตอบที่เธอได้รับ มีเพียงเสียงสัญญาณชีพที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนเงียบไปในที่สุด

ความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงสัญญาณชีพนั้น หนักอึ้งยิ่งกว่าสิ่งใด ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเพดานน้ำตาไหลอาบแก้ม พ่อของเธอจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงภาระหนี้สินอันมหาศาล และข้อเสนอที่เธอไม่มีวันปฏิเสธ... ข้อเสนอที่จะพรากอิสรภาพและชีวิตของเธอไปตลอดกาล

"แต่งงาน... กับ... คนที่ไม่รู้จัก..." เธอพึมพำกับตัวเอง ภาพใบหน้าของบิดาผู้จากไป ยังคงติดตา ภาพของความทุกข์ทรมานที่ท่านต้องเผชิญ มันเป็นแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอต้องก้าวเดินไปข้างหน้า แม้หัวใจจะแตกสลายเพียงใดก็ตาม

"ฟ้าใส... ต้อง... ทำ..." เธอเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้งแต่หนักแน่น เธอจะแต่งงาน เพื่อกอบกู้ครอบครัว เพื่อทดแทนบุญคุณของพ่อที่ให้ชีวิตแก่เธอ

แต่ภายใต้ความเด็ดเดี่ยวที่เธอพยายามสร้างขึ้น เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่แท้จริง ชะตากรรมที่ถูกกำหนดโดยคนอื่นกำลังรอเธออยู่ข้างหน้า และเธอไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากต้องยอมรับมัน

แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าในห้องพักผู้ป่วย สะท้อนให้เห็นถึงความสิ้นหวังที่เกาะกินอยู่ทั่วทุกอณูของห้อง แสงสว่างที่ควรจะนำมาซึ่งความหวัง กลับกลายเป็นแสงสว่างที่ส่องนำทางเธอไปสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

"ฟ้าใส... ลูก... ต้อง... แต่งงาน..." เสียงของพ่อที่กำลังจะลาลับ ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ ยิ่งกว่าเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเตือนถึงความตาย

เธอหลับตาลงแน่น กลั้นน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาอีกครั้ง วันพรุ่งนี้... ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปตลอดกาล... แต่จะเปลี่ยนไปในทิศทางใด... เธอไม่รู้เลย... รู้เพียงแต่ว่า... เธอต้องยอมรับ... ในสิ่งที่พ่อต้องการ... แม้ว่ามันจะแลกมาด้วย... การขายวิญญาณของเธอเองก็ตาม...

แต่แล้ว... เมื่อเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง... เสียงหัวใจของพ่อที่หยุดเต้นไปแล้ว... กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น... เสียงที่บ่งบอกถึง... การติดต่อจาก... อีกฝ่ายหนึ่ง...