ตอนที่ 28 — หัวใจที่กลับมาเต้นอีกครั้ง

“คำขอโทษของฉัน ไม่ใช่แค่ลมปาก แต่มาจากส่วนลึกของหัวใจที่เพิ่งจะค้นพบว่ามีเธออยู่”

เสียงทุ้มต่ำของเจ้าชายธามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานหรู ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในใจของฟ้าใสที่ยังคงสั่นระรัว สายตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชาและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดและความจริงใจจนน่าประหลาดใจ เขาถอยห่างจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เดินตรงมาหาเธอช้าๆ ‌ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความลังเล แต่ก็เด็ดเดี่ยว

ฟ้าใสยืนนิ่ง จ้องมองใบหน้าที่บัดนี้ไร้ซึ่งความแข็งกระด้างที่เคยคุ้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ กลับเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อคืนนี้ยังคงฉายวนซ้ำอยู่ในหัว ความเจ็บปวดที่ถูกกล่าวหา ความเสียใจที่เห็นเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ​ยิ่งเมื่อเขาตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไปในขณะที่เธอกำลังต้องการความเข้มแข็งจากเขามากที่สุด

“คุณธาม…” เสียงของเธอแผ่วเบาแทบจะหลุดลอยไปกับสายลม ยิ่งเขาเข้ามาใกล้เท่าไหร่ หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้คืออะไรกันแน่ ระหว่างความเจ็บปวดที่ยังคงคุกรุ่น หรือความหวังเล็กๆ ที่เริ่มผลิบาน

เจ้าชายธามหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ‍ห่างกันไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น สัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้เช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนแก้มของเธออย่างอ่อนโยน การสัมผัสที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการกระทำที่ผ่านมาของเขา มันเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรักที่เขารู้สึก

“ฉันขอโทษ… ฟ้าใส ‌ฉันขอโทษจริงๆ” เขาพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า “ฉันมันโง่ ฉันมันตาบอด ฉันไม่เคยเห็นค่าของสิ่งที่มีค่าที่สุดอยู่ตรงหน้า จนกระทั่งเกือบจะเสียมันไป”

ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างแน่วแน่ ไม่มีวี่แววของการโกหกหลอกลวง ‍สิ่งที่เธอเห็นคือความจริงใจทั้งหมดที่เขามี

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันคิดว่าฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง ฉันคิดว่าการปกป้องครอบครัวคือทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ฉันกลับมองข้ามความรู้สึกของเธอ ผู้หญิงที่เสียสละทุกอย่างเพื่อฉัน ผู้หญิงที่ยอมแต่งงานกับคนอย่างฉัน ทั้งที่ไม่ได้รัก” น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ ​“ฉันเคยคิดว่าความรักคือสิ่งที่ไม่จำเป็นในชีวิตคู่ของเรา ฉันคิดว่ามันคือความอ่อนแอ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิด ความรักต่างหากคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”

เขากุมมือของเธอไว้หลวมๆ บีบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “ฉันเห็นเธอเสียใจ ฉันเห็นเธอเจ็บปวด ​และทุกครั้งที่ฉันทำร้ายเธอ หัวใจของฉันมันก็เจ็บปวดไปด้วย ฉันไม่รู้ว่าทำไม จนกระทั่ง… จนกระทั่งวันที่เธอตัดสินใจจะจากไป ฉันถึงได้รู้ว่าฉันรักเธอ”

คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกจากปากของเจ้าชายธาม ​ทำให้หัวใจของฟ้าใสสะท้านไปทั้งดวง นี่คือสิ่งที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอดหรือเปล่า? ความรักที่เธอทุ่มเทให้เขาไปอย่างหมดหัวใจ เธอหวังเพียงว่าสักวันเขาจะมองเห็นและตอบรับ

“ฉันรู้ว่ามันสายเกินไป ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอไว้มาก ฉันไม่อยากขอให้เธอให้อภัยฉัน เพราะฉันรู้ว่ามันยาก แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็น ว่าความรักที่ฉันมีให้เธอ มันยิ่งใหญ่กว่าความผิดพลาดของฉันทั้งหมด” เขาโน้มตัวลงมาอีกนิด ดวงตาของเขาสะท้อนเงาของเธอ

“ฉันยอมแลกทุกอย่าง ขอแค่ได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่กับเธออีกครั้ง ได้ดูแลเธอ ได้รักเธออย่างที่เธอควรจะได้รับ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “ฉัน… ฉันขอโอกาสให้ฉันได้รักเธออีกครั้งนะ ฟ้าใส”

ฟ้าใสปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่ได้เสียใจอีกต่อไป แต่เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความสุขที่ปะปนกัน เธอเคยคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจบลงแล้ว เธอเคยคิดว่าเธอจะไม่มีวันได้ยินคำพูดที่เธอปรารถนาจากเขาอีก แต่แล้ว… ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

“คุณธาม…” เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “ฉัน… ฉันก็รักคุณ”

คำสารภาพที่หลุดออกจากปากของฟ้าใส ทำให้เจ้าชายธามแข็งทื่อไปชั่วขณะ แววตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและดีใจอย่างที่สุด เขากระชับมือที่กุมมือเธอไว้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าภาพนี้จะเป็นเพียงความฝัน

“เธอ… เธอพูดจริงเหรอ ฟ้าใส?” เขาถามเสียงสั่น

ฟ้าใสหันหน้าไปมองเขา ยิ้มบางๆ ทั้งน้ำตา “จริงค่ะ ฉันรักคุณ… ฉันรักคุณมาตลอด”

ความจริงใจในแววตาของเธอ ทำให้เจ้าชายธามหลั่งน้ำตาออกมาเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็น เขาโผเข้าสวมกอดเธออย่างแรง กอดที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ ความสุข และความรักที่เขาเก็บกดไว้มานาน

“ขอบคุณ… ขอบคุณนะ ฟ้าใส ขอบคุณที่ยังรักฉัน” เขาพึมพำซบหน้าลงกับผมของเธอ “ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก ฉันสัญญา”

บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความรักที่เพิ่งจะได้รับการปลดปล่อยออกมา เจ้าชายธามประคองใบหน้าของฟ้าใสขึ้นมาอีกครั้ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความสุขของเธอ เขาค่อยๆ โน้มตัวลงไป โชคดีที่ในห้องนี้มีเพียงเราสองคนเท่านั้น…

“ขอฉันได้ไหม… ได้โปรด” เขาเอ่ยเสียงกระซิบ

ฟ้าใสพยักหน้าเบาๆ ปล่อยให้หัวใจของเธอเต้นไปตามเสียงเรียกของความรักที่เพิ่งจะค้นพบ

ริมฝีปากของเจ้าชายธามประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน การจูบที่แตกต่างจากการจูบครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่การบังคับ ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นการเติมเต็ม การมอบความรัก และการยอมรับซึ่งกันและกัน

รสจูบที่หวานล้ำ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงพวกเขา สองคน ที่กำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขนี้

เมื่อผละออกจากกันอย่างช้าๆ เจ้าชายธามมองฟ้าใสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่ล้นเหลือ

“ฉันรักเธอ ฟ้าใส” เขาบอกซ้ำอีกครั้ง

“ฉันก็รักคุณค่ะ ธาม” เธอตอบกลับอย่างอ่อนหวาน

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความสุข เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง พร้อมกับเสียงของผู้ช่วยส่วนตัวของเจ้าชายธามดังลอดเข้ามา

“องค์ชายครับ! มีเรื่องด่วนมาก! เกิดอุบัติเหตุที่งานเลี้ยงของท่านทูต! องค์ชายต้องรีบไปเดี๋ยวนี้!”

ทั้งสองชะงัก ใบหน้าของเจ้าชายธามฉายแววตกใจ แต่ก็ยังคงสบตาฟ้าใสอย่างมีความหมาย…