ตอนที่ 7 — ศัตรูที่ต้องจำใจร่วมงาน

"ถ้าเขาจะทิ้งฉันไปจริงๆ ก็ขอให้มันจบสิ้นลงเสียที!" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดจากริมฝีปากที่ซีดเผือดของพิมพ์ดาว ยิ่งพยายามสะกดกลั้นน้ำตาเท่าไหร่ หยดน้ำใสกลับยิ่งเอ่อคลอจนจะร่วงหล่นไม่ยอมแพ้ โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา เสียงหัวเราะก้องกังวานของผู้คนในงานแต่งงานที่ควรจะเป็นวันแห่งความสุข กลับกลายเป็นเสียงประจานความอัปยศอดสูที่ดังเสียดแทงเข้าไปในหัวใจ

ภาพของภาคิน ‌ชายที่เธอรักหมดหัวใจ กำลังจุมพิตแนบแน่นกับอรดา เพื่อนรักที่ไว้ใจที่สุด ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกวินาที ราวกับฉากภาพยนตร์สยองขวัญที่ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อทรมานเธอ แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดหย่อนก็กระชากเธอออกจากห้วงนรกเบื้องล่าง "คุณพิมพ์ดาวคะ ​คุณภาคินให้ดิฉันมาแจ้งค่ะว่าโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเริ่ม เขาอยากให้คุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในการบริหารจัดการด้วยค่ะ" เสียงปลายสายแจ้งมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อะไรนะ?" พิมพ์ดาวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ความเจ็บปวดเมื่อครู่ยังคุกรุ่นอยู่เต็มอก แล้วนี่เขาจะให้เธอไปทำงานร่วมกับเขาอีกหรือ? ‍คนที่หักหลังเธออย่างเลือดเย็นที่สุด? "ฉัน... ฉันจะไปทำงานกับเขาได้ยังไง ในเมื่อหัวใจฉันแหลกสลายไปหมดแล้ว!" เธอตะโกนกลับไป เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและเสียใจ

"คุณภาคินบอกว่านี่เป็นโปรเจกต์สำคัญมากค่ะ มีผลต่ออนาคตของบริษัท ถ้าคุณพิมพ์ดาวไม่สะดวกจริงๆ ‌เขาก็จะหาคนอื่นค่ะ" ปลายสายยังคงยืนกราน

พิมพ์ดาวกัดฟันกรอด เธอรู้ดีว่าโปรเจกต์นี้สำคัญแค่ไหน มันคืองานที่เธอทุ่มเทมาตลอดหลายปี หากเธอปฏิเสธไปตอนนี้ มันอาจหมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสร้างมา นอกจากนี้... มันยังหมายถึงการยอมแพ้ให้กับอรดาและภาคินอีกด้วย ‍"บอกเขาไปว่าฉันรับ... แต่ฉันจะทำงานด้วยเงื่อนไขของฉัน" เธอกลัดกลุ้มใจ แต่ก็กัดฟันตอบรับ

วันแรกของการทำงานร่วมกันภายใต้สถานการณ์ที่บีบคั้น มันช่างอึดอัดราวกับมีกำแพงล่องหนกั้นกลางระหว่างเธอและภาคิน การประชุมแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความตึงเครียด การสนทนาแต่ละประโยคเหมือนดาบที่พร้อมจะฟาดฟันกันเสมอ พิมพ์ดาวพยายามทำตัวให้เป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ​เธอจดจ่ออยู่กับตัวเลข รายงาน และแผนงานต่างๆ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทุกครั้งที่สบตาเขา

"คุณพิมพ์ดาวครับ จากข้อมูลที่วิเคราะห์มา คุณคิดว่าเราควรจะเน้นไปที่กลุ่มตลาดไหนเป็นพิเศษ?" เสียงของภาคินดังขึ้น ทำให้พิมพ์ดาวสะดุ้ง ​เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ

"จากข้อมูลทั้งหมด ดิฉันคิดว่าเราควรจะเจาะตลาดกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่มีกำลังซื้อสูงค่ะ โดยเน้นการสื่อสารผ่านช่องทางออนไลน์เป็นหลัก" เธอตอบกลับไป เสียงยังคงมีความสั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามทำให้มั่นคงที่สุด

ภาคินพยักหน้าช้าๆ สายตาของเขาสบเข้ากับเธออีกครั้ง ​คราวนี้ไม่ใช่แววตาที่เย้ยหยันหรือสมเพช หากแต่เป็นแววตาที่ดู... ซับซ้อน? "ความคิดของคุณน่าสนใจครับ ผมเห็นด้วยกับคุณ" เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับเอกสารตรงหน้า

พิมพ์ดาวพยายามตีความแววตาของเขา แต่ก็ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาจะมาไม้ไหนกันแน่? จะมาทำดีกับเธอไปเพื่ออะไร? เพื่อให้เธอตายใจก่อนจะหักหลังเธออีกครั้งอย่างนั้นหรือ? ความคิดนี้ยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด

หลายสัปดาห์ผ่านไป พิมพ์ดาวและภาคินต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นเรื่อยๆ ในการผลักดันโปรเจกต์นี้ให้สำเร็จ ความขัดแย้งยังคงมีอยู่ แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป บทสนทนาระหว่างพวกเขาเริ่มไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน พิมพ์ดาวเริ่มสังเกตเห็นความใส่ใจบางอย่างจากภาคิน เขาจะคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธออยู่เสมอ ถามว่าเธอทานข้าวหรือยัง ห่มผ้าพอหรือไม่ หรือแม้กระทั่ง... "คุณพิมพ์ดาวครับ ผมเห็นว่าช่วงนี้คุณดูเหนื่อยๆ นะครับ ทานยาบำรุงที่ผมเตรียมไว้ให้ด้วยนะครับ" เขาพูดพร้อมกับยื่นกล่องยาเล็กๆ ให้

พิมพ์ดาวมองกล่องยาในมือด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าภาคินจะใส่ใจเธอขนาดนี้ "ขอบคุณค่ะ" เธอรับมาอย่างงงๆ

"อย่าหักโหมมากนะครับ ร่างกายสำคัญที่สุด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความอ่อนโยนนั้นทำให้ใจของพิมพ์ดาวหวั่นไหว เธอพยายามสะบัดความคิดนี้ทิ้งไป เธอไม่ควรจะหวั่นไหวให้กับเขาเด็ดขาด เขาคือคนที่ทำลายชีวิตเธอ! แต่กระนั้น... เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น มันทำให้หัวใจที่แห้งแล้งของเธอรู้สึกเหมือนมีน้ำมาหล่อเลี้ยง

"คุณภาคินคะ... มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะถามค่ะ" พิมพ์ดาวรวบรวมความกล้า

ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ครับ ว่ามาเลย"

"ทำไม... ทำไมคุณถึงยังอยากให้ฉันทำงานกับคุณอยู่ ทั้งๆ ที่..." เธอเว้นช่วงไป พยายามหาคำพูดที่เหมาะสม "ทั้งๆ ที่เรื่องของเรามันจบไปแล้ว"

ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "ผม... ผมไม่เคยคิดว่าเรื่องของเราจะจบลงเลยครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก และผมก็พร้อมจะชดใช้ทุกอย่าง"

คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ดาวสับสน เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ "ชดใช้? ชดใช้ยังไงคะ?"

"ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่คุณคิด" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาจะสัมผัสแขนเธอ แต่พิมพ์ดาวกลับผงะถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ

"อย่าแตะต้องฉัน!" เธอตะคอก เสียงดังจนภาคินชะงักไป

"ผมขอโทษครับ" เขาถอยมือกลับทันที ใบหน้าของเขาฉายแววผิดหวังระคนเสียใจ "ผมแค่... ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมยังเป็นห่วงคุณอยู่เสมอ"

พิมพ์ดาวมองเขาด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ในใจหนึ่งก็เกลียดชังเขาจนแทบจะบ้า แต่อีกใจหนึ่ง... กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ มันคือความสงสาร? หรือ... ความรู้สึกอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น?

ขณะที่เธอและภาคินกำลังตกอยู่ในสภาวะที่เต็มไปด้วยความสับสน พลันประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง อรดาปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธที่พยายามปิดบัง แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววอาฆาตแค้นอย่างชัดเจน

"อรดา! มาทำอะไรที่นี่?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

อรดาไม่ตอบคำถามของภาคิน เธอเดินตรงเข้ามาหาพิมพ์ดาว ก่อนจะจ้องหน้าเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว "แก... แกคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นหรือไงพิมพ์ดาว?"

พิมพ์ดาวมองอรดาด้วยความไม่เข้าใจ "เธอหมายความว่ายังไง?"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น!" อรดาตะคอก "ฉันรู้ทุกอย่าง! ฉันรู้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่!"

ก่อนที่พิมพ์ดาวจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป อรดาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเปิดวิดีโอสั้นๆ ที่ทำให้พิมพ์ดาวแทบยืนไม่ติด

"นี่ไง! หลักฐาน! แกคิดว่าแกจะปิดบังมันได้ตลอดไปหรือไง!" เสียงของอรดาดังขึ้น ราวกับจะประกาศให้โลกรู้

พิมพ์ดาวมองภาพในวิดีโอด้วยหัวใจที่เต้นระรัว มันคือภาพเหตุการณ์ในคืนวันแต่งงานของเธอ... แต่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เธอเห็น... แต่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น... และมันคือความลับที่เธอปิดบังมาตลอด... ความลับที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป จะยิ่งทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม!