ตอนที่ 8 — ความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัว

"แก... แกคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นหรือไงพิมพ์ดาว?" เสียงของอรดาแหลมสูงราวกับมีดกรีดแทงความสงบที่พิมพ์ดาวพยายามสร้างขึ้นมา ภาพวิดีโอในโทรศัพท์ของอรดาที่กำลังฉายซ้ำเหตุการณ์อันดำมืดในคืนวันแต่งงานของเธอ ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยคิดว่าอรดาจะสามารถถ่ายคลิปนั้นไว้ได้ มันคือหลักฐานที่จะทำลายทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา

"อรดา! เธอทำแบบนี้ทำไม?" ‌ภาคินตะโกนถามด้วยน้ำเสียงตกใจและโกรธเกรี้ยว เขากระชากโทรศัพท์ออกจากมืออรดา แต่ก็สายเกินไป วิดีโอได้แสดงให้เห็นถึงความลับที่พิมพ์ดาวพยายามฝังกลบไปตลอด

"ฉันทำไปเพราะฉันไม่ยอมแพ้ไงภาคิน!" อรดาตวาดกลับ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น "ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไป! และฉันก็จะไม่มีวันยอมให้ยัยนี่มีความสุข!"

พิมพ์ดาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทันที ​ขาของเธออ่อนแรงราวกับไม่มีกระดูก ความรู้สึกอับอายและหวาดกลัวถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าภาคินจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้เห็นวิดีโอนั้น เขาจะรังเกียจเธอหรือไม่? เขาจะเกลียดเธอไปตลอดชีวิตหรือเปล่า?

แต่แล้ว... สิ่งที่พิมพ์ดาวคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น ภาคินไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือเกลียดชังเขาเพียงแค่ถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้ามาหาเธอ

"พิมพ์ดาว..." ‍เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ผม... ผมไม่เป็นไรนะ"

พิมพ์ดาวเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณไม่โกรธเหรอ?"

"ผมจะโกรธคุณทำไม?" ภาคินถามกลับ "ผมรู้ว่าคุณคงมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น" เขาพูดแค่นั้น ‌ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ "อรดา... ผมว่าเราควรจะคุยกันเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง" เขาหันไปพูดกับอรดาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

อรดายืนกรานที่จะไม่ยอมรับฟัง เธอตะโกนด่าทอภาคินและพิมพ์ดาวอีกพักใหญ่ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไป ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดและรอยร้าวที่ลึกกว่าเดิม

หลังจากอรดาจากไป ‍ภาคินก็หันกลับมาหาพิมพ์ดาวอีกครั้ง เขาค่อยๆ ยื่นมือมาจะสัมผัสแขนเธอ พิมพ์ดาวไม่ได้ผงะถอยหลังเหมือนครั้งก่อน เธอเพียงแค่หลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านเข้ามา

"ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" ภาคินพูดเบาๆ "ผมรู้ว่ามันหนักหนาสาหัสสำหรับคุณ"

พิมพ์ดาวลืมตาขึ้น ​สบตาเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขา "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป" เธอพูดเสียงแผ่ว

"ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ภาคินตอบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"

คำพูดนั้น... ราวกับเป็นยาชโลมใจที่พิมพ์ดาวต้องการมาตลอด เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างภาคิน ​จะสามารถพูดจาให้กำลังใจเธอได้ขนาดนี้

ตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์ดาวและภาคินก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด ความขัดแย้งที่เคยมีเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น พิมพ์ดาวเริ่มเห็นมุมอื่นของภาคินมากขึ้น เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้ชายที่หักหลังเธอเท่านั้น แต่เขายังเป็นผู้ชายที่พร้อมจะปกป้องเธอ และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอในยามที่เธออ่อนแอ

โปรเจกต์ที่เคยเป็นเพียงสนามรบ ​กลับกลายเป็นพื้นที่ที่ทั้งสองคนได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันมากขึ้น พิมพ์ดาวพบว่าภาคินเป็นคนฉลาด มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการทำงาน เขาไม่เคยดูถูกความคิดเห็นของเธอ แต่กลับรับฟังและนำไปปรับใช้เสมอ

"วันนี้คุณดูเหนื่อยๆ นะครับ" ภาคินเอ่ยขึ้นระหว่างการประชุม "คุณทานข้าวกลางวันแล้วหรือยัง?"

พิมพ์ดาวส่ายหน้า "ยังเลยค่ะ มัวแต่ยุ่งกับงาน"

"ไม่ได้นะครับ ร่างกายสำคัญที่สุด" ภาคินลุกขึ้น "ผมจะออกไปซื้อข้าวมาให้คุณเอง พักผ่อนก่อนนะครับ"

ก่อนที่พิมพ์ดาวจะได้ตอบรับ ภาคินก็เดินออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้พิมพ์ดาวนั่งยิ้มอยู่คนเดียว ความรู้สึกอบอุ่นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเธอ เธอเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอเกลียดเขา... แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกดีเวลาที่เขาอยู่ใกล้ๆ? ทำไมเธอถึงรู้สึกสบายใจเวลาที่เขาแสดงความห่วงใย?

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเลิกงาน ภาคินก็เดินเข้ามาหาพิมพ์ดาวที่โต๊ะทำงาน

"คุณพิมพ์ดาวครับ" เขาเรียก

"ค่ะ มีอะไรหรือคะ?"

"พรุ่งนี้... ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูประหม่าเล็กน้อย "เราจะได้คุยเรื่องงานกันต่อ... แล้วก็... คุยเรื่องอื่นด้วย"

พิมพ์ดาวชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะกล้าชวนเธอไปทานข้าวเย็นแบบนี้ "เอ่อ... ฉัน..."

"ถ้าคุณไม่สะดวกไม่เป็นไรนะครับ" ภาคินรีบพูด "ผมแค่อยากให้เราได้มีเวลาคุยกันมากขึ้น"

พิมพ์ดาวมองหน้าภาคิน เธอเห็นความหวังและความจริงใจในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเธอควรจะปฏิเสธเขา แต่... ทำไมเธอถึงปฏิเสธไม่ได้? "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับไป "แต่ขอเป็นวันมะรืนนะคะ พรุ่งนี้ฉันมีนัดค่ะ"

"นัด? นัดกับใครครับ?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย

พิมพ์ดาวลังเลเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจพูดออกไป "นัดไปพบหมอค่ะ... ฉัน... ฉันท้องค่ะ"

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของภาคินดูจะหยุดหมุน เขาเบิกตากว้าง จ้องมองมาที่พิมพ์ดาวด้วยความตกใจระคนดีใจ "คุณ... คุณท้องเหรอ? จริงเหรอพิมพ์ดาว?"

พิมพ์ดาวพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเอ่อคลอ "ค่ะ... ลูกของ... ลูกของเขา" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ภาคินนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ยินดีด้วยนะครับพิมพ์ดาว" เขาพูดพร้อมกับก้าวเข้ามากอดเธอไว้แน่น

พิมพ์ดาวตกใจกับการกระทำของเขา แต่เธอก็ไม่ได้ผลักไสออกไป เธอปล่อยให้ตัวเองซบลงบนอกของเขา ปล่อยให้ความรู้สึกอุ่นใจที่เขาหยิบยื่นให้เข้ามาเติมเต็มส่วนที่ว่างเปล่าในใจ

"ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ... เพื่อคุณและเพื่อลูก" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ

คำพูดนั้น... ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ระหว่างเธอกับภาคิน ความผูกพันที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มันทั้งอันตราย... และเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน

แต่แล้ว... ขณะที่พิมพ์ดาวยังคงซบหน้าอยู่บนอกของภาคิน เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเสียงริงโทนที่พิมพ์ดาวจำได้ดี... เสียงริงโทนของอรดา

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากพิมพ์ดาว เขามองหน้าเธอด้วยแววตาที่บอกไม่ถูก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"อรดาโทรมา?" พิมพ์ดาวถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล

"ใช่ครับ" ภาคินตอบ "เดี๋ยวผมขออนุญาตไปรับโทรศัพท์ข้างนอกนะครับ"

เขาเดินออกไป ทิ้งให้พิมพ์ดาวนั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจ เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้ จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางไหน... หรือเธอจะปล่อยให้ความแค้นและความเจ็บปวดในอดีต กลืนกินความรู้สึกดีๆ ที่กำลังงอกเงยขึ้นมานี้ไปเสียก่อน?

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ภาคิน แต่เป็นอรดาที่ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่พิมพ์ดาวอย่างอาฆาต

"แก... แกคิดว่าแกจะมีความสุขได้นานแค่ไหนกันพิมพ์ดาว?" อรดาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกมีความสุข!"