ตอนที่ 11 — ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของภาคิน

"ฉันไม่น่าทำแบบนี้กับเธอเลย... ไม่น่าปล่อยให้เธอต้องแบกรับความลับนี้ไว้คนเดียว" ภาคินกุมขมับ เขาเดินไปเดินมาอยู่ในห้องทำงานที่ว่างเปล่า ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจเขาอย่างต่อเนื่อง เขาเห็นน้ำตาของพิมพ์ดาว เห็นความทุกข์ทรมานที่เธอต้องเผชิญจากการโกหกครั้งนี้

ภาพของอรดาในวันแต่งงานผุดขึ้นมาในหัว ความฝันที่พังทลายของเธอ ‌ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของภาคิน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่ทำร้ายคนที่เขารักได้มากขนาดนี้

"พิมพ์ดาว... เธอจะให้อภัยฉันได้ไหม?" เขาพึมพำกับตัวเอง

ตั้งแต่คืนที่พิมพ์ดาวบอกเขาว่าเกือบจะถูกอรดาจับได้ ภาคินก็เปลี่ยนไป เขาเริ่มตระหนักถึงผลกระทบของการกระทำของเขา เขาไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่า ​พิมพ์ดาวกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ และถึงแม้ความสัมพันธ์นี้จะเริ่มต้นด้วยความผิดพลาด แต่เขาก็มีความรับผิดชอบในฐานะพ่อ

วันรุ่งขึ้น ภาคินตัดสินใจไปหาพิมพ์ดาวที่คอนโดฯ ของเธอ เขาไปถึงตอนเช้าตรู่ หวังว่าจะเจอเธออยู่คนเดียว

"พิมพ์ดาว... เปิดประตูหน่อย" ‍เขาเคาะประตูเบาๆ

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน ก่อนที่ประตูจะเปิดออก พิมพ์ดาวมองเขาด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า

"มาทำไมคะ?" เธอถามเสียงเรียบ

"ผม... มาขอโทษ" ภาคินก้มหน้าลง "ผมอยากจะรับผิดชอบทุกอย่าง"

พิมพ์ดาวถอนหายใจ "รับผิดชอบ... ‌ด้วยการมาบอกอรดา? หรือมาขอร้องให้ฉันยุติการตั้งครรภ์?"

"เปล่า... ไม่ใช่แบบนั้น" ภาคินรีบปฏิเสธ "ผม... ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกับลูกสบาย"

"สบาย... คุณจะทำให้ฉันสบายได้ยังไง ในเมื่อชีวิตฉันกำลังจะพังทลาย?" ‍น้ำเสียงของพิมพ์ดาวเต็มไปด้วยความน้อยใจ

"ผมรู้ว่าผมผิด... ผมยอมรับผิดทุกอย่าง" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ผมอยากจะขอโอกาส... โอกาสที่จะแสดงความรับผิดชอบในฐานะพ่อ"

เขาหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋า "นี่... เป็นโฉนดที่ดินของผม ผมยกให้คุณ... ​เป็นการเริ่มต้น"

พิมพ์ดาวมองซองเอกสารด้วยความตกใจ "คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม?"

"ผมอยากให้คุณมีหลักประกัน... มีที่อยู่เป็นของตัวเอง... ผมอยากให้คุณกับลูกปลอดภัย" ภาคินยืนยัน "แล้วก็... เรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ... ​ค่ารักษาพยาบาล... ค่าคลอด... ทุกอย่าง... ผมจะเป็นคนดูแลเองทั้งหมด"

พิมพ์ดาวรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะทำอะไรแบบนี้ เธอมองเขาด้วยสายตาที่สับสน

"คุณ... คุณแน่ใจนะ?"

"ผมแน่ใจ" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ดาว ​"ผมรักลูกของเรา... แล้วผมก็... ผมก็เริ่มรู้สึกดีกับคุณด้วย... แม้ว่ามันจะเริ่มต้นด้วยความผิดพลาดก็ตาม"

คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากภาคิน ทำเอาพิมพ์ดาวแทบยืนไม่อยู่ เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของภาคินกำลังทำให้เธอสับสนอย่างหนัก

"ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไร" เธอเอ่ยออกมาเบาๆ

"ไม่เป็นไร" ภาคินยิ้มบางๆ "คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรตอนนี้... แค่รับเอาสิ่งเหล่านี้ไป... แล้วก็... ดูแลตัวเองให้ดีที่สุดนะ"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ผมจะให้เลขาของผมติดต่อคุณ... เพื่อช่วยจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ... แล้วก็... ถ้าคุณต้องการอะไร... บอกผมได้ตลอดนะ"

ก่อนจะจากไป ภาคินมองพิมพ์ดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ดูแลตัวเองนะพิมพ์ดาว"

หลังจากภาคินจากไป พิมพ์ดาวนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา เธอมองซองเอกสารในมือ พลางนึกถึงคำพูดของภาคิน

"เขารักลูกของเรา... แล้วก็... เริ่มรู้สึกดีกับฉันด้วย?"

ความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคินเริ่มคลุมเครือ เธอรู้ว่าเธอควรจะเกลียดเขา ควรจะโกรธแค้นเขา แต่ยิ่งเธอได้ใกล้ชิดกับเขามากเท่าไหร่ เธอกลับรู้สึกว่าความรู้สึกเหล่านั้นเริ่มจางหายไป

ในขณะเดียวกัน อรดาก็เริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ เธอสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวภาคิน เขาดูเคร่งเครียดมากขึ้น และมักจะหายตัวไปโดยไม่มีเหตุผล

"ภาคิน... เขากำลังปิดบังอะไรฉันอยู่กันแน่?" อรดาพึมพำกับตัวเอง

เธอตัดสินใจให้คนของเธอสืบเรื่องของภาคินอย่างละเอียดมากขึ้น เธอต้องการรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขา

"ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาหลอกลวงฉันได้" เธอพูดอย่างมุ่งมั่น

คืนนั้น พิมพ์ดาวนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ภาพของภาคินที่แสดงความรับผิดชอบต่อเธอและลูก ทำให้เธอรู้สึกสับสนในความรู้สึกของตัวเอง

"เขาจะเปลี่ยนไปจริงๆ หรือเปล่า?" เธอถามตัวเอง

เช้าวันต่อมา พิมพ์ดาวได้รับโทรศัพท์จากเลขาของภาคิน เพื่อสอบถามเรื่องการจัดการเอกสารต่างๆ พิมพ์ดาวตอบรับอย่างสุภาพ และเริ่มรู้สึกว่า ชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง

แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้... จะนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ดีกว่า หรือแย่กว่าเดิม? มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะบอกได้