แสงไฟระยิบระยับของโคมระย้าสาดส่องลงมาบนใบหน้าของผู้คนมากมายที่มารวมตัวกันในงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท แชมเปญถูกรินใส่แก้ว เสียงหัวเราะและบทสนทนาเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีที่บรรเลงอย่างไพเราะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความสมหวัง
พิมพ์ดาวแต่งกายในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นให้ผิวพรรณของเธอดูผุดผ่อง ดวงตาของเธอทอประกายภายใต้แสงไฟ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวลที่ยากจะอธิบาย เธอพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาของภาคิน ซึ่งก็ยืนอยู่ในมุมหนึ่งของงานเลี้ยงเช่นกัน
หลังคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคินก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก ทั้งสองพยายามจะทำตัวปกติ แต่สายตาที่มองกัน และความรู้สึกที่ยังคงค้างคาอยู่ มันทำให้ทุกอย่างยิ่งอึดอัด
“คุณพิมพ์ดาวคะ” เสียงหวานๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู พิมพ์ดาวหันไปมอง ก็พบกับอรดาที่ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสวยงาม แต่พิมพ์ดาวกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แฝงอยู่
“คุณอรดาคะ” พิมพ์ดาวตอบรับอย่างสุภาพ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้
“ชุดสวยจังเลยค่ะ” อรดาเอ่ยชม พร้อมกับใช้สายตามองพิมพ์ดาวตั้งแต่หัวจรดเท้า “เหมาะกับคุณมากๆ เลย”
“ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ พยายามยิ้มกลับไป
“วันนี้เป็นวันดีจริงๆ นะคะ” อรดาพูดต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เป็นวันที่ความจริงทุกอย่างจะถูกเปิดเผย”
พิมพ์ดาวรู้สึกถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของอรดา เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั่วทั้งงาน ภาคินเดินขึ้นไปบนเวทีเล็กๆ ที่ถูกจัดเตรียมไว้ เขาถือไมโครโฟนในมือ
“สวัสดีครับทุกท่าน” ภาคินกล่าวทักทาย “ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานเลี้ยงของบริษัทเราในค่ำคืนนี้”
เขาหยุดเล็กน้อยราวกับจะรอให้ทุกคนตั้งใจฟัง “วันนี้ ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องแจ้งให้ทุกท่านทราบ”
พิมพ์ดาวรู้สึกใจเต้นแรง เธอหันไปมองอรดา ก็เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเธอ
ภาคินมองไปรอบๆ งานเลี้ยง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่พิมพ์ดาวชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาพูดต่อ
“อย่างที่ทุกท่านทราบดีว่า พิมพ์ดาวคือหนึ่งในพนักงานที่เก่งที่สุดของเรา เธอทุ่มเททำงานอย่างหนักเพื่อความสำเร็จของบริษัท” ภาคินกล่าวชมพิมพ์ดาว “แต่สิ่งที่หลายท่านอาจจะยังไม่ทราบ… คือความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างผมกับพิมพ์ดาว”
บรรยากาศในงานเงียบสงัดลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ภาคิน และพิมพ์ดาว
“ผม… และพิมพ์ดาว… เรามีความสัมพันธ์กันมานานแล้ว” ภาคินกล่าวต่อ
พิมพ์ดาวรู้สึกสับสน เธอมองหน้าภาคินอย่างไม่เข้าใจ เขาจะพูดอะไรกันแน่?
“แต่ความสัมพันธ์ของเรา… มันไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก” ภาคินพูดเสียงเบาลง “มันเริ่มต้นจาก… หนี้สิน”
คำว่า ‘หนี้สิน’ ทำให้พิมพ์ดาวแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา
“พิมพ์ดาว… คือลูกหนี้ของผม” ภาคินกล่าวต่อ “เธอติดหนี้ผมเป็นจำนวนมหาศาล และ… เราตกลงกันว่า… เธอจะแต่งงานกับผม เพื่อใช้หนี้”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งงาน ผู้คนเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความตกตะลึง
พิมพ์ดาวยืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่อไป ภาพในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน ค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว
“ทั้งหมดที่ผ่านมา… คือการแสดงทั้งหมด… งั้นเหรอคะคุณภาคิน” เสียงของพิมพ์ดาวสั่นเครือ เธอพยายามรวบรวมสติ
ภาคินมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความรู้สึกผิด “พิมพ์ดาว… ฉันขอโทษ”
“ขอโทษ?!” เสียงของอรดาดังขึ้นมาจากอีกมุมหนึ่งของงาน เธอเดินตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว “เขาไม่ได้หลอกเธอหรอกพิมพ์ดาว… เขาแค่เปิดเผยความจริง… ความจริงที่เธอพยายามซ่อนไว้”
อรดาก้าวขึ้นมายืนข้างเวที “ใช่ค่ะทุกท่าน… ที่คุณภาคินพูดมาทั้งหมดคือความจริง”
“พิมพ์ดาว… คือลูกหนี้ที่ถูกภาคินบีบบังคับให้แต่งงาน เพื่อใช้หนี้!” อรดาตะโกนเสียงดัง “ทั้งหมดที่เธอทำ… คือการหลอกลวงพวกเราทุกคน!”
“คุณอรดา!” พิมพ์ดาวร้องเรียกชื่อเธอเสียงดัง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร!”
“ฉันกำลังพูดความจริงไงล่ะ!” อรดาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ความจริงที่ว่า… เธอไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครๆ คิด! เธอเป็นแค่นักต้มตุ๋นที่ใช้ร่างกายของเธอแลกกับเงิน!”
คำพูดของอรดามันเหมือนมีดที่กรีดแทงลงมากลางใจของพิมพ์ดาว เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอรดาจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้
“ไม่จริงค่ะ!” พิมพ์ดาวตะโกนสุดเสียง “ฉันไม่ได้…”
“อย่าแก้ตัวเลยพิมพ์ดาว!” อรดาตะคอกกลับ “ทุกคนเห็นกันแล้ว! เห็นภาพของเราสองคน… ในห้องทำงานของเขา! เธอคิดว่าคนอื่นจะคิดว่ายังไง? คิดว่าเธอเป็นนางเอกในนิยายงั้นเหรอ?”
คำพูดของอรดาทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
ภาคินพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกอรดาขัดจังหวะเสียก่อน
“และที่สำคัญที่สุด…” อรดาหันไปมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “แก… ภาคิน… แกมันก็เป็นคนเลวไม่ต่างกัน! แกใช้ประโยชน์จากความสิ้นหวังของเธอ… และตอนนี้แกก็กำลังทำลายเธอต่อหน้าทุกคน!”
“อรดา! พอได้แล้ว!” ภาคินตะโกน
“ทำไมต้องพอ?” อรดาหัวเราะ “ความจริงมันก็คือความจริง! และความจริงนี้… มันกำลังจะทำให้ทุกคนรู้จักตัวตนที่แท้จริงของแก… และพิมพ์ดาว!”
พิมพ์ดาทรุดตัวลงกับพื้น เธอไม่สามารถทนรับอะไรได้อีกต่อไป ความอับอาย ความเจ็บปวด ความเสียใจ มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะขาดใจ
เธอไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตของเธอจะตกต่ำถึงขนาดนี้
“ทั้งหมด… มันคือความลับ… ที่ถูกเปิดเผย… ต่อหน้าทุกคน…” พิมพ์ดาวพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลไม่หยุด
เธอไม่รู้ว่าควรจะเลือกเส้นทางไหนอีกต่อไป ระหว่างการทำลายล้างเพื่อแก้แค้น หรือการให้อภัยเพื่อหัวใจของตัวเอง
แต่ในขณะนี้… สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกได้ คือความว่างเปล่า… และความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของเธออย่างแสนสาหัส
“ทั้งหมด… มันจบลงแล้ว…” พิมพ์ดาพึมพำ ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป
เมื่อลูกหนี้ถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก