โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 504 คำ
เช้าวันรุ่งขึ้น อรทัยตื่นขึ้นมาด้วยความกังวลใจ เมื่อไม่พบพิมพ์ดาวอยู่ในห้อง เธอมองไปที่โต๊ะข้างเตียง ก็พบจดหมายลาที่พิมพ์ดาวเขียนทิ้งไว้ หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เมื่ออ่านเนื้อความในจดหมายจบ อรทัยกุมขมับด้วยความเสียใจและกังวลใจอย่างสุดซึ้ง เธอรู้ทันทีว่าพิมพ์ดาวได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอเคยพูดไว้จริงๆ
"พิมพ์ดาว… ทำไมเธอถึงทำแบบนี้…" อรทัยพึมพำกับตัวเอง เธอพยายามโทรศัพท์หาพิมพ์ดาว แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ เธอโทรหาภาคินทันที ด้วยความหวังว่าเขาอาจจะรู้เห็นอะไรบ้าง
"ภาคิน! พิมพ์ดาวหนีไปแล้ว!" อรทัยพูดอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"อะไรนะ!? หนีไปไหน!?" เสียงของภาคินดังขึ้นอย่างตกใจ
"ฉันไม่รู้… เธอไปเมื่อคืนนี้… หลังจากงานแต่งงาน… เธอเขียนจดหมายลาไว้… เธอ… เธอท้องด้วยนะภาคิน!" ประโยคสุดท้ายทำเอาภาคินถึงกับอึ้งไป เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
"ท้อง? เธอท้องกับผมเหรอ?" ภาคินถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ใช่! เธอท้อง! แล้วเธอก็รู้สึกเสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น… เธอคิดว่าคุณเกลียดเธอ… เธอเลยตัดสินใจหนีไป…" อรทัยเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอรู้
เมื่อได้ยินคำว่า "ท้อง" และ "หนีไป" ใบหน้าของภาคินซีดเผือดลงไปทันที เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา ความโกรธและความเข้าใจผิดที่เขามีต่อพิมพ์ดาวเมื่อคืนนี้ บัดนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกผิดมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาในใจ
"เธอ… เธอท้องเหรอ? ทำไมเธอไม่เคยบอกผมเลย?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
"เธอคงคิดว่ามันไม่สำคัญ… หรือไม่ก็… เธอคงไม่คิดว่าคุณจะอยากรับผิดชอบ… หลังจากที่คุณพูดกับเธอไปแบบนั้น…" อรทัยตอบอย่างอึดอัด
ภาคินหลับตาลง เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงคำพูดที่เขาต่อว่าพิมพ์ดาว คำพูดที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและดูถูก เขาทำร้ายเธอมากเกินไปจริงๆ เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่
"ผม… ผมมันโง่… โง่จริงๆ…" ภาคินพึมพำกับตัวเอง เขาเกลียดตัวเองที่ตัดสินใจไปอย่างนั้น เขาเกลียดตัวเองที่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น โดยไม่คิดจะรับฟังคำอธิบายใดๆ
"แล้ว… แล้วผมจะตามหาเธอได้ยังไง? เธอไปไหน?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
"เธอไม่ได้บอกฉันเลยว่าเธอจะไปที่ไหน… เธอแค่บอกว่าจะไปให้ไกลที่สุด… ให้ไกลจากที่นี่ที่สุด…" อรทัยตอบอย่างเสียใจ "แต่… ฉันคิดว่าเธอคงจะไปที่ที่ไม่มีใครรู้จัก… เธอคงอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่…"
ภาคินตัดสายโทรศัพท์จากอรทัย เขาไม่สามารถนั่งรอเฉยๆ ได้อีกต่อไป ความรู้สึกผิดและความเสียใจมันบีบคั้นให้เขาต้องลงมือทำอะไรบางอย่าง เขาต้องตามหาพิมพ์ดาว เขาต้องแก้ไขความผิดพลาดของเขา
"พิมพ์ดาว… ผมขอโทษ… ได้โปรด… ได้โปรดให้โอกาสผมแก้ตัวอีกครั้งนะครับ…" ภาคินพึมพำกับตัวเองขณะที่รีบแต่งตัว
เขาตรงไปที่สถานีขนส่งทันที เขาถามไถ่พนักงานเกี่ยวกับผู้หญิงที่ลักษณะตรงกับพิมพ์ดาวที่ขึ้นรถไปเมื่อคืนนี้ เขาไล่ถามทุกบริษัทรถทัวร์ ถามทุกเส้นทางที่ผู้หญิงคนนั้นอาจจะไป
"เธอหนีไป… เธอหนีไปพร้อมกับความผิดพลาดของผม…" ภาคินคิดอย่างเจ็บปวด
เขาตัดสินใจที่จะออกตามหาเธอทันที เขาจะไปทุกที่ที่เขาคิดว่าเธออาจจะไป เขาจะตามหาเธอจนกว่าจะเจอ เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเขาไม่ได้เกลียดเธอจริงๆ เขาแค่ถูกหลอก เขาแค่เข้าใจผิด
ในขณะเดียวกัน พิมพ์ดาวก็ได้เดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ห่างไกลผู้คน เธอลงจากรถทัวร์ด้วยสภาพอิดโรยและอ่อนล้า แต่ในใจกลับมีความมุ่งมั่นที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกในท้อง
เธอเดินเตร็ดเตร่อยู่ริมถนน มองหาที่พักราคาถูก เธอไม่มีเงินมากนัก และไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างไร แต่เธอก็จะพยายาม
ในขณะที่ภาคินกำลังขับรถออกไปนอกเมือง เขาตั้งใจว่าจะตามหาเธอไปเรื่อยๆ เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะตามหาเธอจนกว่าจะเจอ
"ผมต้องเจอเธอ… ผมต้องบอกเธอว่าผมรักเธอ… ผมต้องบอกเธอว่าผมขอโทษ… และผมจะอยู่เคียงข้างเธอ… และลูกของเรา…" ภาคินพึมพำกับตัวเองขณะที่มองออกไปบนท้องถนนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
การเดินทางตามหาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภาคินรู้ดีว่าเส้นทางนี้ไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่เขารักและลูกที่กำลังจะเกิดมา
เขาหวังเพียงว่า… พิมพ์ดาวจะยังไม่หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล…
เมื่อลูกหนี้ถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก