"เมษา..." เสียงของภาคินแผ่วเบาลงอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าของพิมพ์ดาวที่เปลี่ยนไป ดวงตาของเธอฉายแววไม่ไว้วางใจ ราวกับว่าเขาเพิ่งจะยืนยันความหวาดระแวงของเธอเสียเอง
"ใคร... ภาคิน" พิมพ์ดาวถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้น สายฝนที่เคยเป็นเพียงฉากหลังของความรู้สึกที่ซับซ้อน บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนน้ำแข็งที่กัดกินหัวใจของเธอ
ภาคินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองหน้าพิมพ์ดาว มองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน เขาตัดสินใจแล้ว... เขาจะไม่ยอมให้เมษาเข้ามาทำลายโอกาสครั้งสุดท้ายนี้อีกเด็ดขาด
"ไม่มีใคร" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น เขาปิดเสียงโทรศัพท์ทันที และเก็บมันลงในกระเป๋า "ผม... ผมขอโทษนะพิมพ์... ผมจะไม่ให้เรื่องอะไรมารบกวนเราอีก"
พิมพ์ดาวยังคงจ้องมองเขา เธอพยายามจับผิดคำพูดของเขา แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่น่าสงสัย นอกจากความมุ่งมั่นที่ปรากฏในแววตาของเขา
"นายแน่ใจนะ... ภาคิน" เธอถาม
"แน่ใจ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผม... ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว... ผม... ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อโอกาสที่จะได้อยู่กับคุณ"
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย เขาไม่อยากจะกดดันเธอ แต่ก็ไม่อยากจะยอมแพ้
"ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณมาก... มากเกินกว่าที่จะให้อภัยได้ง่ายๆ" ภาคินพูดต่อ "แต่... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมเสียใจจริงๆ... เสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น"
เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้พิมพ์ดาวอีกก้าวหนึ่ง "ผม... ผมไม่ได้หลอกคุณ... ผมถูกเมษาหลอก... เธอ... เธอสร้างเรื่องขึ้นมา... เพื่อให้ผมเข้าใจผิด... และผม... ผมก็โง่เกินกว่าที่จะมองออก"
น้ำตาเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจที่ถูกจับได้ แต่เป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดต่อพิมพ์ดาว
"ผม... ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณเลยนะพิมพ์... ผมรักคุณ... รักคุณมาตลอด... ผม... ผมไม่เคยลืมคุณ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม... ผมหนีไปเพราะผมอาย... ผมอายที่ผมทำผิดต่อคุณ... ผม... ผมไม่กล้าเผชิญหน้ากับคุณ"
พิมพ์ดาวยังคงยืนนิ่ง ปล่อยให้สายฝนชะล้างใบหน้าของเธอ เธอฟังทุกคำพูดของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่ปรากฏในแววตาของเขา และครั้งนี้... เธอรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่คำลวง
"แล้ว... แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน... ทำไมนายปล่อยให้ฉันเจ็บปวดอยู่คนเดียว" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"ผม... ผมกลัว" ภาคินสารภาพ "ผมกลัวว่าคุณจะเกลียดผม... กลัวว่าคุณจะไม่มีวันให้อภัยผม... ผม... ผมคิดว่า... การหนีไป... มันอาจจะดีที่สุดแล้ว... สำหรับเราทั้งคู่"
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความหวัง "แต่... แต่ผมคิดผิด... ผมคิดผิดจริงๆ... ผม... ผมทนอยู่โดยไม่มีคุณไม่ได้... ผม... ผมอยากกลับมา... เพื่อแก้ไขทุกอย่าง"
เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปสัมผัสแก้มของพิมพ์ดาวอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาสั่นเทา ราวกับจะกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บปวดอีกครั้ง
"พิมพ์... ผมขอโทษนะ... ผมขอโอกาส... โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง... โอกาสที่จะทำให้คุณกลับมารักผมอีกครั้ง"
พิมพ์ดาวหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือของภาคินโอบล้อมใบหน้าของเธอ ความเจ็บปวดที่เคยมี มันเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นขึ้นมาแทนที่
เธอรู้ดีว่าเมษาเป็นคนอันตราย แต่เธอก็เชื่อในความรักของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่เขาแสดงออกมา และสองปีที่ผ่านมา... มันก็มากพอแล้วที่เธอจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง
"ภาคิน..." เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉันให้อภัยนาย"
ภาคินเบิกตากว้างด้วยความดีใจ เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "จริงเหรอ... พิมพ์... คุณ... คุณให้อภัยผมจริงๆ เหรอ"
พิมพ์ดาวยิ้มบางๆ "ใช่... ฉันให้อภัยนาย" เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง "ฉัน... ฉันก็คิดถึงนาย... คิดถึงนายมากเหมือนกัน"
ภาคินกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง เขาจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะ... พิมพ์... ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"
พวกเขามายืนอยู่ใต้สายฝนที่ยังคงโปรยปราย แต่บัดนี้... มันไม่ใช่สายฝนแห่งความเศร้าอีกต่อไป มันคือสายฝนแห่งการเริ่มต้นใหม่
"ผม... ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจอีกแล้ว" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ฉันเชื่อใจนาย... ภาคิน" พิมพ์ดาวตอบพร้อมกับซบหน้ากับอกของเขา
พวกเขามายืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ท่วมท้นไหลผ่านไป ท่ามกลางสายฝนที่ค่อยๆ ซาลง
"แล้ว... เรื่องเมษาล่ะ" พิมพ์ดาวถามขึ้นมา
ภาคินถอนหายใจ "ผม... ผมจะจัดการเอง... ผมจะไม่ให้เธอเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตเราอีก"
พิมพ์ดาวพยักหน้า เธอเชื่อในคำพูดของเขา
"ไปกันเถอะ" ภาคินพูดพร้อมกับจูงมือเธอ "ผมอยากพาคุณไป... ที่ๆ หนึ่ง"
"ที่ไหนคะ" เธอถามด้วยความสงสัย
"ที่ๆ... เราจะได้อยู่ด้วยกัน... โดยไม่มีใครมารบกวน" เขาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น
พิมพ์ดาวมองเขา เธอรู้สึกได้ถึงความหวัง ความสุข และความรักที่กำลังจะกลับมาเติมเต็มหัวใจของเธออีกครั้ง
เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่การมีภาคินอยู่เคียงข้าง... มันก็เพียงพอแล้ว
"ฉันรักคุณนะ... ภาคิน" เธอพูด
"ผมก็รักคุณ... พิมพ์... รักคุณที่สุดในโลก" เขาตอบกลับ
ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น เสียงเรียกชื่อของพิมพ์ดาวก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"พิมพ์! พิมพ์ดาว!"
ทั้งสองคนหันไปมองด้วยความตกใจ...
เมื่อลูกหนี้ถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก