ตอนที่ 29 — เถ้าถ่านแห่งอดีตและเมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต

"บางครั้ง ความรักที่แข็งแกร่งที่สุด ก็เกิดจากการผ่านพ้นพายุที่รุนแรงที่สุด" – คำกล่าวนี้ยังคงเป็นเพียงแนวคิดในเชิงปรัชญาสำหรับพิมพ์ดาว จนกระทั่งเธอได้สัมผัสกับมันด้วยตัวเอง การอยู่ร่วมกับภาคินในทุกๆ วัน ‌คือการเดินทางบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม แต่ทุกครั้งที่พวกเขาสามารถก้าวข้ามมันไปได้ ความผูกพันระหว่างพวกเขาก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น

หลายสัปดาห์ผ่านไป พิมพ์ดาวและภาคินได้ปรับตัวเข้าหากันได้ดีขึ้นเรื่อยๆ พวกเขายังคงต้องเผชิญหน้ากับสายตาของผู้คนรอบข้างที่เต็มไปด้วยความสงสัยและอคติ แต่สำหรับทั้งสองคนแล้ว สิ่งเหล่านั้นเริ่มมีความสำคัญน้อยลงเรื่อยๆ พวกเขามีโลกใบเล็กๆ ​ของตัวเอง ที่สร้างขึ้นจากความเข้าใจ การให้อภัย และความรักที่ค่อยๆ เติบโตอย่างมั่นคง

เช้าวันหนึ่ง พิมพ์ดาวตื่นขึ้นมาพบว่าภาคินไม่อยู่ที่เตียง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางลุกขึ้นไปหาเขา ‍ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นดอกกุหลาบสีแดงสดที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง พร้อมกับโน้ตใบเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือของภาคิน

"ถึงดาวที่รักของผม" พิมพ์ดาวเริ่มอ่าน "วันนี้ผมมีประชุมสำคัญ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมคิดถึงคุณเสมอ ‌และอยากให้คุณยิ้มได้ในทุกๆ วันนะครับ รักคุณนะครับ ภาคิน"

ริมฝีปากของพิมพ์ดาวคลี่ยิ้ม เธอหยิบดอกกุหลาบขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมหวาน มันเป็นเพียงดอกไม้ดอกเดียว แต่กลับทำให้หัวใจของเธอพองโต เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ‍ความรักที่แท้จริงนั้น ไม่ได้ต้องการอะไรที่ยิ่งใหญ่ แต่มันคือการใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คนรักรู้สึกพิเศษ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พิมพ์ดาวกล่าวทักทายภาคินที่เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับกาแฟร้อนในมือ

"อรุณสวัสดิ์ครับ" ภาคินยิ้มกว้าง ​"ดอกไม้ชอบไหมครับ"

"ชอบมากค่ะ" พิมพ์ดาวตอบ "ขอบคุณนะคะ"

"ผมไม่ได้อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องอยู่คนเดียว" ภาคินกล่าวพลางยื่นแก้วกาแฟให้เธอ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมพร้อมที่จะเดินไปกับคุณเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

บทสนทนาของทั้งคู่ในวันนั้นเต็มไปด้วยความหวานละมุน แต่เบื้องหลังความสงบสุขนั้น ​ปัญหาก็ยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่น้อย ธุรกิจของภาคินกำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ จากข่าวลือและการดิสเครดิตที่ถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง โดยมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนและน่ากลัว

"ผมไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมถึงมีคนอยากทำลายผมได้มากขนาดนี้" ภาคินถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน "ผมรู้สึกเหมือนกำลังต่อสู้กับเงา"

พิมพ์ดาวมองใบหน้าที่เคร่งเครียดของภาคิน เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา ​"คุณกำลังสู้คนเดียวไม่ได้นะคะ" เธอพูด "ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"

"ผมรู้ครับ" ภาคินจับมือของเธอไว้แน่น "แต่คุณก็เจ็บปวดมามากแล้ว ผมไม่อยากให้คุณต้องมาแบกรับภาระของผมอีก"

"มันไม่ใช่ภาระค่ะ" พิมพ์ดาวส่ายหน้า "มันคือความรักต่างหาก"

แม้ว่าพิมพ์ดาวจะพยายามปลอบประโลม แต่รอยร้าวในหัวใจของภาคินก็ยังคงปรากฏให้เห็น เขาเริ่มเก็บตัวมากขึ้น ทำงานหนักขึ้น และมักจะมีอาการกระสับกระส่ายเมื่อมีคนพูดถึงเรื่องอดีตของเขา

ในคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งดูโทรทัศน์ด้วยกัน ภาคินก็จู่ๆ ก็ผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพข่าวเกี่ยวกับคดีทุจริตที่กำลังเป็นที่สนใจของสาธารณชน

"คุณ...เห็นข่าวนี้ไหม" ภาคินถามเสียงสั่น

พิมพ์ดาวพยักหน้า "ค่ะ...มีอะไรรึเปล่าคะ"

"ผม...ผมรู้สึกคุ้นๆ" ภาคินพูด พลางมองไปยังภาพถ่ายของผู้ต้องสงสัยในข่าว "เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"

ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพิมพ์ดาว เธอสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของภาคินที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าข่าวนี้ได้ไปกระตุ้นบางสิ่งที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของเขา

"คุณแน่ใจนะคะ" พิมพ์ดาวถามอย่างใจเย็น "ว่าคุณจำได้ถูกต้อง"

"ผม...ผมไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่าง...ที่ผมกำลังลืมไป"

วันต่อมา ภาคินตัดสินใจที่จะสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับคดีดังกล่าวอย่างจริงจัง เขาใช้ความรู้และเครือข่ายที่มีอยู่ พยายามเชื่อมโยงภาพถ่ายในข่าวกับเหตุการณ์ในอดีตของเขา ยิ่งสืบค้น เขาก็ยิ่งพบกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่

ในขณะเดียวกัน พิมพ์ดาวก็สังเกตเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของ "นลิน" เพื่อนสนิทของเธอ นลินดูเหมือนจะมีความสุขเกินจริงกับการที่ภาคินกำลังประสบปัญหา และดูเหมือนจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับภาคินมากกว่าที่เธอแสดงออกมา

"นี่นลิน" พิมพ์ดาวเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา "เธอ...รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับภาคินอีกไหม"

นลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง "รู้เรื่องอะไรคะ ดาว? ฉันก็รู้เรื่องเหมือนกับเธอแหละค่ะ" ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความลุกลี้ลุกลนที่พิมพ์ดาวสัมผัสได้

ยิ่งพิมพ์ดาวสืบค้นเรื่องราวของภาคิน เธอก็ยิ่งค้นพบว่า ความลับที่ภาคินเคยเก็บซ่อนไว้ มันมีขนาดใหญ่กว่าที่เธอเคยคิด และความลับนั้น กลับเชื่อมโยงกับอดีตของเธอกับนลินอย่างคาดไม่ถึง

คืนหนึ่ง ขณะที่พิมพ์ดาวกำลังค้นหาข้อมูลในห้องทำงานของภาคิน เธอได้เจอกับแฟ้มเอกสารเก่าๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ลิ้นชัก เมื่อเปิดออกดู หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ภาพถ่ายในแฟ้มนั้น เป็นภาพของภาคินในวัยเด็ก กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา...

"นี่มัน...อะไรกัน" พิมพ์ดาวพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เขาเห็นชื่อผู้โทร "นลิน" ก็หน้าซีดเผือด เขาไม่กล้ารับสาย แต่พิมพ์ดาวกลับยื่นโทรศัพท์ให้เขา

"รับสิคะ" พิมพ์ดาวพูดเสียงเย็น "ฉันอยากรู้ว่า...นลินจะพูดอะไร"

ภาคินลังเล แต่สุดท้ายก็กดรับสาย เสียงของนลินดังออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน "ภาคิน...แกต้องฟังฉันนะ...ฉันไม่อยากให้แกไปยุ่งกับเรื่องนี้...มันอันตรายเกินไป..."

คำพูดของนลินทำให้พิมพ์ดาวและภาคินต่างอึ้งไป ความลับที่พวกเขาคิดว่าได้คลี่คลายแล้ว กลับยิ่งซับซ้อนและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม และดูเหมือนว่า "เพื่อนรัก" คนนี้ จะเป็นกุญแจสำคัญของทุกอย่าง

"เธอ...รู้เรื่องอะไรกันแน่ นลิน!" พิมพ์ดาวตะโกนถามเสียงดัง

แต่ปลายสายกลับเป็นเพียงเสียงตัดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปด้วยคำถามและความหวาดระแวง