สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะชะล้างทุกสิ่งบนโลกนี้ให้หายไป แต่สำหรับ ‘พาย’ แล้ว สายฝนนี้กลับเป็นเพียงม่านบังตาที่เธอต้องการ เพื่อซ่อนเร้นเงาอันตรายที่คืบคลานตามติดเธอมาทุกย่างก้าว เหงื่อที่ไหลปนกับหยาดฝนเย็นเฉียบ ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นไปถึงไขสันหลัง ไม่ใช่ความหนาวจากอากาศ แต่เป็นความหนาวที่เกาะกินหัวใจจากความหวาดกลัวที่ยากจะอธิบาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังตามมาไม่ห่าง ยิ่งเร่งเร้าให้เธอต้องวิ่ง สัญชาตญาณดิบที่สั่งการให้เอาชีวิตรอดดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงระฆังเตือนภัย
เธอเหลือบมองไปรอบตัว เห็นเพียงถนนที่ว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟนีออนสีสลัวๆ จากร้านรวงที่เริ่มปิดทำการ ความมืดของค่ำคืนและความบ้าคลั่งของพายุ ยิ่งทำให้ทุกอย่างดูน่าสะพรึงกลัว เธอไม่รู้ว่าใครกำลังตามล่าเธอ หรือทำไมเธอถึงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งเดียวที่รู้คือ เธอต้องหนี หนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นป้ายไฟเล็กๆ ที่ส่องแสงวูบวาบอยู่ไม่ไกลนัก "The Velvet Note" ชื่อผับเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ ซุกตัวอยู่ในซอกหลืบของตึกแถวเก่าๆ มันไม่ใช่สถานที่ที่เธออยากจะเข้าไป แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ทางเลือกที่จำกัดก็บังคับให้เธอต้องตัดสินใจ
เธอผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มจากภายใน ผสมผสานกับเสียงพูดคุยจอแจ ทำให้ความหวาดกลัวภายนอกดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ เธอรีบเดินลึกเข้าไปในร้าน พยายามหาที่ซ่อนตัวที่มิดชิดที่สุด ภายในร้านตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ดูอบอุ่น แต่ก็แฝงไปด้วยความลึกลับ แสงไฟสลัวๆ สาดส่องเป็นบางจุด เผยให้เห็นใบหน้าของผู้คนหลากหลายที่กำลังดื่มด่ำกับค่ำคืน
เธอเลือกมุมที่มืดที่สุดของร้าน นั่งลงบนเก้าอี้สูงที่อยู่ติดกำแพง พยายามควบคุมลมหายใจที่หอบเหนื่อย สอดส่ายสายตามองออกไปนอกประตูอย่างระแวดระวัง แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของผู้ที่ตามเธอมาแล้ว เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ความตึงเครียดก็ยังไม่จางหายไป
ขณะที่เธอกำลังจะรวบรวมสติ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ เขาหันหลังให้เธอ แต่จากรูปร่างและความสง่าผ่าเผยที่สัมผัสได้ มันช่างน่าดึงดูดอย่างประหลาด ใบหน้าของเขาถูกบังด้วยเงา แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
เขาสวมสูทสีเข้ม ดูดีมีราคา แต่ท่าทางของเขาดูเหมือนจะกำลังปลีกตัวออกจากโลกภายนอก ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัวเขา แต่เขาเพียงแค่นั่งนิ่งๆ จิบเครื่องดื่มของเขาอย่างใจเย็น ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด
พายพยายามเบือนหน้าหนี เธอไม่ต้องการให้ใครสังเกตเห็นเธอในสภาพเช่นนี้ แต่สายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบกลับไปมองเขาอีกครั้ง ชายคนนั้นหันหน้ามาเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่คมเข้ม หล่อเหลา แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา และดวงตาที่ดูเหมือนจะผ่านอะไรมามากมาย
อัครา... ชายผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ชายผู้เย็นชา ไร้หัวใจในสายตาของใครหลายคน เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน เพราะในหัวใจของเขา มีเพียงภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่หายไปจากชีวิตเขาเมื่อหลายปีก่อน เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการหลบสายตาผู้คนในผับเล็กๆ แห่งนี้ จะนำพาให้เขามาพบกับบางสิ่งที่เขาตามหามาตลอด
พายรู้สึกถึงความประหม่าอย่างบอกไม่ถูกเมื่อถูกสายตาของเขาจับจ้อง เธอรีบก้มหน้าลงมองแก้วเครื่องดื่มในมือ พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับบรรยากาศรอบข้าง เธอไม่อยากเป็นจุดสนใจ และที่สำคัญ เธอไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธอกำลังหวาดกลัว
เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ จากเครื่องเล่น ยิ่งเพิ่มความรู้สึกอึดอัดให้พายมากขึ้น เธออยากจะหนีออกไปจากที่นี่ แต่ก็ไม่กล้าเสี่ยงออกไปเผชิญหน้ากับพายุและความอันตรายข้างนอก
ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคนของผับก็เดินเข้ามาหาเธอ เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนักว่า "คุณเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่?"
พายสะดุ้ง เธอลังเลว่าจะตอบอย่างไรดี เธอไม่อยากเปิดเผยตัวตน แต่การโกหกก็อาจนำมาซึ่งปัญหาที่ใหญ่กว่า
ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอบ ชายที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ก็หันมามอง ใบหน้าของเขายังคงความเย็นชา แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่พายอ่านไม่ออก
"เธอมากับผม" เสียงทุ้มต่ำของอัคราดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้
พายมองเขาด้วยความประหลาดใจ คนของผับมองอัคราด้วยความเกรงใจ ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินจากไป
อัคราลุกขึ้นยืน เดินตรงมาหาพาย เขายื่นมือมาให้เธอ
"มากับผม" เขาพูดซ้ำอีกครั้ง คราวนี้มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้พายรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ
พายมองมือที่ยื่นมาของเขา สลับกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขา เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร และทำไมเขาถึงเข้ามาช่วยเหลือเธอ แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า การปฏิเสธเขาในตอนนี้ อาจจะเป็นเรื่องที่อันตรายกว่า
เธอค่อยๆ วางแก้วเครื่องดื่มลง แล้วยื่นมือของเธอไปจับมือของเขา
ทันทีที่มือของทั้งสองสัมผัสกัน พายรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นไปทั่วร่างกาย เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาของอัครา
ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เธอได้ยินตอนวิ่งหนี ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูผับ พวกเขาเข้ามาแล้ว!
นักร้องลึกลับที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก