สายตาคมกริบของอัคราตวัดไปที่ประตูผับอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ เขาจับมือของพายแน่นขึ้น ราวกับจะปกป้องเธอจากอันตรายที่กำลังคุกคาม
"ใครก็ตามที่เข้ามาในผับนี้ จงออกมาซะดีๆ" เสียงตะโกนดังมาจากนอกประตู พร้อมกับเสียงมีดกระทบกันเบาๆ
พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอรู้ดีว่าคนที่ตามเธอมานั้นอันตรายแค่ไหน เธอหันไปมองอัครา ใบหน้าของเขาดูตึงเครียดขึ้น แต่แววตายังคงสงบนิ่ง
"ไม่ต้องห่วง" เขาพูดเสียงเบา แต่หนักแน่น "ผมจะจัดการเอง"
เขาออกแรงดึงพายให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ไปทางประตู แต่กลับเดินลึกเข้าไปด้านในของผับ ผ่านม่านสีแดงเข้มที่กั้นห้องส่วนตัวเอาไว้
"เราจะไปไหนกันคะ?" พายถามเสียงสั่น
"ไปที่ที่ปลอดภัย" อัคราตอบสั้นๆ เขาพาเธอเข้าไปในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ประตูห้องนั้นดูแข็งแรงกว่าห้องอื่นๆ
เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว อัคราก็ปิดประตูลงอย่างแน่นหนา เขาหันมามองพาย แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย
"คุณปลอดภัยแล้ว" เขาบอก
พายยังคงตัวสั่น เธอไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายที่ดูเย็นชาคนนี้ถึงช่วยเหลือเธอ แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้ง
"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเสียงเบา
ขณะที่พวกเขากำลังยืนนิ่งๆ อยู่ในห้อง อัคราก็หันไปมองที่ประตูอีกครั้ง ราวกับว่าเขายังคงได้ยินเสียงความวุ่นวายจากด้านนอก
"ผมต้องไปจัดการเรื่องข้างนอกสักครู่" เขาพูด "คุณรออยู่ในนี้ก่อนนะ ถ้ามีอะไร... อย่าเปิดประตูให้ใครเด็ดขาด"
เขาพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งพายให้อยู่ตามลำพังในความมืด
พายยืนพิงประตูอย่างหมดแรง เธอแทบไม่เชื่อว่าตัวเองเพิ่งรอดพ้นจากอันตรายมาได้ เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ พยายามตั้งสติ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เริ่มห่างออกไป ราวกับว่าคนที่ตามเธอมาได้ถอดใจไปแล้ว หรือไม่ก็ถูกอัคราจัดการไปแล้ว
พายค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอได้ยินเสียงเพลงเบาๆ ที่ดังมาจากอีกห้องหนึ่งในผับ เสียงเพลงนั้นมีความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ มันเป็นเพลงที่เธอเคยร้องในวัยเด็ก เป็นเพลงที่แม่ของเธอเคยร้องให้ฟัง
ความรู้สึกโหยหาและความเศร้าถาโถมเข้ามาในใจ พายเดินออกจากห้องที่อัคราพาเธอมา พยายามเดินตามเสียงเพลงนั้นไป
เธอเดินมาจนถึงด้านหน้าเวทีเล็กๆ ของผับ ซึ่งมีนักร้องกำลังยืนร้องเพลงอยู่ แต่เธอไม่สนใจนักร้องคนนั้น สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอคือเสียงเพลงที่กำลังบรรเลง
เสียงเพลงนั้น... มันปลุกอะไรบางอย่างในตัวเธอ ความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานหลายปี มันกำลังจะระเบิดออกมา
เธอเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างไม่รู้ตัว ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความประหลาดใจ
"ขอโทษค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "ฉันขอร้องเพลงนี้ได้ไหมคะ?"
นักร้องที่กำลังร้องเพลงอยู่มองเธอด้วยความงุนงง แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของพาย เขาก็พยักหน้าให้
พายเดินไปที่ไมโครโฟน สูดลมหายใจลึกๆ
"เพลงนี้... สำหรับใครบางคนที่ฉันคิดถึง" เธอพูดเสียงสั่น
ทันทีที่เธอเริ่มร้อง น้ำเสียงอันไพเราะ ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ของเธอก็ประหลาดใจทุกคนในผับ
เสียงของเธอราวกับมีมนต์สะกด มันเต็มไปด้วยความเศร้า ความหวัง และความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่แค่เสียงร้อง แต่มันคือการถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดออกมา
อัคราที่กำลังจัดการเรื่องภายนอกอยู่ ได้ยินเสียงเพลงที่ดังมาจากเวที เสียงเพลงนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด มันกระตุ้นความทรงจำบางอย่างที่เขาพยายามจะลืม
เขาเดินตามเสียงเพลงนั้นไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขามาถึงด้านหน้าเวที สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ
ผู้หญิงคนนั้น... กำลังร้องเพลงอยู่บนเวที
เธอคือพาย หญิงสาวที่เขาเพิ่งจะช่วยเหลือเอาไว้
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่า คือน้ำเสียงของเธอ และเพลงที่เธอกำลังร้อง
มันเป็นเพลงโปรดของ 'เธอ' หญิงสาวที่เขาตามหามาตลอดหลายปี
น้ำตาไหลอาบแก้มของพายขณะที่เธอกำลังร้องเพลง แต่เสียงของเธอก็ยังคงทรงพลังและไพเราะอย่างน่าอัศจรรย์
อัครายืนมองเธอด้วยความตะลึง เขาไม่อาจขยับตัวได้ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน
ใบหน้าของพายที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้กลับเปื้อนไปด้วยน้ำตา แต่ก็ยังคงมีความงดงามที่ยากจะบรรยาย
เขาไม่เคยเห็นใครร้องเพลงได้สะกดใจเท่านี้มาก่อน เสียงของเธอทำให้หัวใจของเขาบีบรัด เขาจำได้ว่าเคยได้ยินเสียงเพลงนี้จากที่ไหนสักแห่ง แต่เขาจำไม่ได้ว่าที่ไหน
เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ขณะที่เพลงกำลังจะจบลง
"คุณ..." เขาพูดเสียงแหบพร่า
พายสะดุ้ง หันมามองเขา เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัด และความเจ็บปวดของเขา
"คุณ... รู้จักเพลงนี้เหรอคะ?" เธอถามเสียงสั่น
อัคราพยักหน้าช้าๆ "ผม... ผมรู้จัก"
เขาไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรต่อไป ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันมากมายเกินกว่าจะบรรยายได้
"คุณ... คือ 'เธอ' ใช่ไหม?" เขาถามอย่างระแวง
พายมองเขาด้วยความสับสน "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจค่ะ"
อัครานิ่งไป เขาเคยเห็นใบหน้าของเธอมาก่อน... ที่ไหนสักแห่ง... หรือเขาแค่คิดไปเอง?
"คุณชื่ออะไร?" เขาถามอีกครั้ง
"พายค่ะ" เธอตอบ
พาย... ชื่อนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลย แต่เสียงร้องเพลงของเธอ... มันคือเสียงที่เขาตามหามาตลอด
เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า และความลับบางอย่าง
"คุณ... เป็นนักร้องเหรอ?" เขาถาม
พายพยักหน้าเบาๆ "ค่ะ... ฉันเป็นนักร้อง"
อัครานิ่งไปสักพัก เขารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัวเขาอีกครั้ง
ผู้หญิงคนนี้... คือคนที่เขาตามหามาตลอด
หญิงสาวลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเสียงเพลง
แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า... เธอคือคนที่กำลังจะนำหายนะมาสู่ชีวิตเขา
นักร้องลึกลับที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก