ตอนที่ 4 — สายใยที่ก่อตัว

"ฉันจะไปอยู่ที่นั่น..." เสียงแหบพร่าหลุดจากริมฝีปากบางของ "พาย" ดวงตาคู่นั้นฉายแววสับสน แต่ก็มีความหวังเล็กๆ เปล่งประกายอยู่ภายใน ข้อเสนอของ "อัครา" ‌CEO หนุ่มผู้เย็นชาและหล่อเหลาเกินคำบรรยาย มันช่างเย้ายวนและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน การได้หลบหนีจากชีวิตเดิมๆ ที่เต็มไปด้วยหนี้สินและอันตราย การได้มีที่พักพิงที่มั่นคง และที่สำคัญที่สุด... การได้อยู่ใกล้กับผู้ชายที่เธอแอบมองมาตลอด ​แม้จะรู้ดีว่าเขาเป็นเสมือนดวงดาวที่ไกลเกินเอื้อมก็ตาม

อัคราเลิกคิ้วเล็กน้อย ประหลาดใจในคำตอบของเธอที่ง่ายดายเกินคาด เขาคาดว่าเธอจะต่อรอง หรืออย่างน้อยก็ลังเลมากกว่านี้ แต่แววตาที่ฉายชัดถึงความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังในตัวเธอกลับทำให้เขาเข้าใจเหตุผล การยอมรับข้อเสนอของเขาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแลกเปลี่ยนที่พักพิงกับเสียงเพลง แต่เป็นการก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ โลกที่เขาจะเป็นผู้กำหนดทุกสิ่ง

"ดี" ‍เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงยังคงเย็นชา แต่แววตาคมกริบกลับมีความอ่อนโยนฉายชัดที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ "ฉันจะให้คนจัดการเรื่องข้าวของของเธอ พรุ่งนี้เช้าเราจะย้าย"

การเปลี่ยนแปลงในชีวิตของพายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับพายุ เธอย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หรูหราของอัคราอย่างเป็นทางการ ห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้เธอใหญ่โตโอ่อ่า สะอาดสะอ้าน ‌และมีทุกอย่างที่เธอต้องการ ขัดกับสภาพความเป็นอยู่ที่เธอเคยคุ้นจนแทบไม่น่าเชื่อ

"คุณอัคราคะ..." พายเอ่ยเรียกเขาเมื่อพบกันในห้องนั่งเล่นยามบ่าย เขาอ่านเอกสารอย่างใจจดใจจ่อ สายตาที่มักจะแข็งกร้าวดูอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ "ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกอย่าง"

อัคราวางเอกสารลง มองเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก "เธอไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ‍แค่ทำหน้าที่ของเธอให้ดีก็พอ"

คำพูดของเขากลับทำให้พายรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด มันไม่ใช่การไล่ หรือการสั่ง แต่เป็นการบอกถึงความคาดหวัง และนั่นทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีค่า มีความสำคัญต่อเขา

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พายเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องอัดเสียงที่อัคราจัดหาให้ ​เพื่อเตรียมอัลบั้มแรกของเธอภายใต้สังกัดของเขา เสียงเพลงกลายเป็นโลกอีกใบที่ช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเธอ อัครามักจะแวะมาหาเธอที่ห้องอัดเสมอ แม้จะเพียงแค่ยืนมองเธอจากประตู หรือนั่งฟังเธอร้องเพลงอยู่เงียบๆ โดยไม่ปริปากใดๆ

"เพลงนี้ดีมาก" เขาเคยกล่าวชมหลังจากเธอร้องเพลงท่อนหนึ่งจบ น้ำเสียงของเขาไม่แข็งกระด้างเหมือนเคย ​"เธอมีพรสวรรค์จริงๆ"

คำชมนั้นทำให้หัวใจของพายพองโต เธอไม่เคยได้รับคำชมเช่นนี้มาก่อนจากใคร การยอมรับและความชื่นชมจากอัคราที่มีต่อความสามารถของเธอ ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเองมากขึ้น

แต่สิ่งที่ทำให้พายประหลาดใจยิ่งกว่าคือความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่อัคราแสดงออกมา เขาจะคอยถามเสมอว่าเธอทานอาหารกลางวันหรือยัง ถ้าเธอทำงานดึกเกินไป ​เขาก็จะสั่งอาหารมาให้ หรือบางครั้งก็มีคนของเขาเอาผลไม้สดๆ หรือชาสมุนไพรมาส่งให้ที่ห้อง โดยไม่ลืมจะบอกว่า "คุณอัคราฝากมา"

"วันนี้อากาศเย็นลงนะ" เขาเคยพูดขณะที่เดินมาส่งเธอที่หน้าประตูห้องพัก "อย่าลืมห่มผ้าหนาๆ"

คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับทำให้พายรู้สึกราวกับถูกโอบกอด เธอรู้ดีว่าภายใต้ความเย็นชาที่เขาแสดงออกภายนอก อัคราเป็นคนที่มีจิตใจดี และมีความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกๆ เขาอาจจะไม่เก่งในการแสดงออก แต่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้มันสื่อสารได้ชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ

สำหรับอัครา การได้อยู่ใกล้พายทำให้โลกที่เคยมีแต่สีเทาของเขากลับมีสีสันขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองเผลอมองใบหน้าสวยหวานของเธออยู่บ่อยๆ โดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะใสๆ ของเธอทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดในคฤหาสน์ดูผ่อนคลายลง เขาไม่เคยรู้สึกผูกพันกับใครมาก่อนเลย แม้กระทั่งกับครอบครัวของตัวเอง แต่กับพาย... มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมเธอถึงร้องเพลงได้บาดลึกถึงหัวใจผู้ฟัง เพราะในเสียงเพลงของเธอ มันมีทั้งความเศร้า ความหวัง และความรักที่เธอซ่อนเร้นเอาไว้

"คุณเคยมีความรักไหมคะ" พายถามเขาครั้งหนึ่งขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบชาอยู่ริมระเบียงบ้านยามเย็น แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเขา ทำให้เขาดูหล่อเหลาจนแทบลืมหายใจ

อัคราเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองออกไปนอกระเบียงราวกับกำลังค้นหาคำตอบในอดีต "เคย" เขาตอบเสียงเบา "แต่... มันจบไปแล้ว"

"แล้วคุณรู้สึกยังไงคะ" พายคะยั้นคะยอถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้

อัคราหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาดูเศร้าสร้อยผิดปกติ "เหมือนสูญเสียทุกอย่างไป... เหมือนโลกทั้งใบพังทลาย"

คำตอบของเขาทำให้พายรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย เธอไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ความแข็งแกร่งของเขา จะมีอดีตที่เจ็บปวดซ่อนอยู่

"ฉันขอโทษนะคะ" เธอเอ่ยเบาๆ

อัคราส่ายหน้า ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ไม่เป็นไร... เธอก็เหมือนกันใช่ไหม"

พายพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ... ฉันก็มีเรื่องที่อยากจะหนี"

ในค่ำคืนนั้น พายนอนไม่หลับ เธอคิดถึงคำพูดของอัครา คิดถึงความอบอุ่นที่เขาเริ่มมอบให้ คิดถึงสายตาที่เขาเคยทอดมองเธออย่างอ่อนโยน เธอเริ่มตระหนักว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นผิดจังหวะให้กับเขามากขึ้นเรื่อยๆ และมันไม่ใช่แค่ความรู้สึกขอบคุณอีกต่อไป

ขณะที่เธอกำลังจะหลับตาลง แสงไฟจากภายนอกก็สว่างวาบขึ้นมาที่หน้าต่าง เธอสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหวาดระแวง

แต่ทว่า... ไม่มีอะไร เธอคิดว่าตัวเองคงจะหูฝาด หรือตาฝาดไปเอง

เธอถอนหายใจยาว พยายามปลอบประโลมตัวเอง แล้วเอนกายลงนอนอีกครั้ง

แต่ในขณะที่เปลือกตาของเธอค่อยๆ ปิดลง ภาพเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนมองเข้ามาในห้องของเธอ ราวกับกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน