"น้ำตาที่ไหลริน ไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่คือน้ำตาแห่งความผิดที่กำลังจะเปิดเผยความจริงอันโหดร้าย!"
ประตูห้องทำงานของอัคราเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดเรียบหรู แต่แฝงไปด้วยอำนาจ ใบหน้าของเธอเรียบตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างสำรวจ ราวกับกำลังประเมินค่าทุกสิ่งทุกอย่าง อัคราลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขา
“คุณอรุณี ใช่ไหมครับ” อัคราถาม เสียงของเขาเย็นชา แต่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่พายเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ถูกต้องค่ะ คุณอัครา” หญิงสาวตอบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ “ดิฉันคืออรุณี พี่สาวของพายค่ะ”
พี่สาว? อัคราอดประหลาดใจไม่ได้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพายมีพี่สาว และยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เคยเอ่ยถึงผู้หญิงคนนี้เลย
“ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณพายมีพี่สาว” อัครากล่าวอย่างตรงไปตรงมา
อรุณีหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอแหบพร่า “นั่นก็เพราะพาย…ไม่เคยอยากให้ใครรู้เรื่องราวของครอบครัวเราค่ะ”
คำพูดของอรุณีเหมือนจะตอกย้ำความรู้สึกของอัคราว่าพายกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง พลางผายมือเชิญอรุณีให้นั่ง
“เชิญครับ คุณอรุณี มีอะไรที่อยากจะบอกผมเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ”
อรุณีนั่งลงตรงข้ามกับเขา รวบรวมสติก่อนจะเริ่มเอ่ย “คุณอัคราคะ ดิฉันมาที่นี่ก็เพราะเป็นห่วงพายค่ะ ดิฉันรู้ว่าคุณรักพาย และพายเองก็รักคุณ”
อัคราพยักหน้าอย่างช้าๆ
“แต่…ความรักของพวกคุณ กำลังจะถูกทำลายค่ะ” อรุณีเอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เพราะพาย…กำลังโกหกคุณอยู่ค่ะ”
คำพูดของอรุณีเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของอัครา เขามองอรุณีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “โกหก? คุณหมายความว่ายังไงครับ”
“พาย…ไม่ใช่คนแบบที่คุณเห็นค่ะ” อรุณีถอนหายใจยาว “เบื้องหลังเสียงเพลงอันไพเราะของเธอ…มีแต่ความลับที่ดำมืด”
อัคราพยายามประมวลผลคำพูดของอรุณี เขาไม่เข้าใจว่าพายจะโกหกเขาเรื่องอะไร เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอเสมอ
“คุณอรุณีครับ ผมไม่เข้าใจ” อัครากล่าว “คุณพายคือคนที่ผมรัก ผมเชื่อใจเธอ”
“คุณเชื่อใจเธอ…เพราะคุณไม่รู้ความจริงค่ะ” อรุณีเอ่ยเสียงเครียด “คุณรู้ไหมว่าทำไมพายถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมเธอถึงมาเป็นนักร้อง? และทำไมเธอถึงต้องเก็บตัวเป็นนักร้องลึกลับ?”
อัคราส่ายหน้า เขาไม่รู้ เขาเพียงแต่หลงใหลในเสียงเพลงของเธอ และตกหลุมรักในความลึกลับของเธอ
“เธอ…เธอเคยมีปัญหาในอดีตค่ะ” อรุณีเล่าต่อ “ครอบครัวของเรา…ไม่ได้ร่ำรวยมาตั้งแต่ต้น และเพื่อความอยู่รอด…พายต้องทำสิ่งที่เธอไม่เคยอยากทำ”
น้ำเสียงของอรุณีเริ่มสั่นเครือ “เธอถูก…บังคับค่ะ”
คำว่า “บังคับ” ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของอัครา เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากให้กลับไปสู่ฝันร้ายในอดีต
“บังคับ…อย่างไรครับ” อัคราถามเสียงแหบพร่า
“เธอ…ต้องใช้ร่างกายของเธอ…เพื่อหาเงิน” อรุณีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เธอต้อง…ขายตัวเอง…เพื่อจ่ายหนี้สินของครอบครัว”
คำสารภาพของอรุณีทำให้โลกทั้งใบของอัคราหยุดหมุน เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ภาพของพายที่เขาเห็นเสมอ คือภาพของหญิงสาวที่บริสุทธิ์ อ่อนหวาน และเปี่ยมไปด้วยความสามารถ
“ไม่…ไม่จริง!” อัคราตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง “คุณกำลังโกหก! คุณพายไม่ทำแบบนั้น!”
“ดิฉันไม่ได้โกหกค่ะ” อรุณีจ้องตาเขาอย่างแน่วแน่ “ดิฉันคือคนที่เห็นพายผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมากับตา…เธอเคยต้องไปอเมริกา…เพื่อ…เพื่อทำงานที่นั่น”
“อเมริกา?” อัคราทวนคำ ความทรงจำบางอย่างกำลังผุดขึ้นมาในหัวของเขา เขาเคยได้ยินพายพูดถึงการไปอเมริกา แต่เธอไม่เคยลงรายละเอียด
“ใช่ค่ะ…เธอไปอเมริกา…และที่นั่น…เธอได้พบกับ…ชายคนหนึ่ง” อรุณีหยุดพูดเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “ชายคนนั้น…เป็นคนที่ช่วยเธอ…จากการเป็นหนี้…แต่…ก็ต้องแลกมาด้วย…บางสิ่งบางอย่าง…”
อรุณีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน “เธอ…ท้องค่ะ…กับชายคนนั้น…”
“อะไรนะ!” อัคราตะลึงงัน เขาอ้าปากค้างราวกับถูกสูบอากาศออกจากปอด คำพูดของอรุณีเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของเขา
“และ…เด็กคนนั้น…คือ…ลูกของคุณค่ะ…คุณอัครา”
โลกทั้งใบของอัคราพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เขาไม่สามารถประมวลผลกับสิ่งที่ได้ยินได้ ภาพของพาย ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่เธอมอบให้เขา มันกลับกลายเป็นภาพลวงตาในทันที
“คุณ…คุณกำลังพูดเรื่องอะไร!” อัคราตะคอกเสียงดัง “ผม…ผมไม่เคยมีลูก! ผมไม่เคย…! พาย…เธอ…เธอทำแบบนี้กับผมได้ยังไง!”
น้ำตาของอัคราไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่มันคือน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความโกรธแค้นที่ถาโถมเข้ามา
“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับค่ะ” อรุณีกล่าวเสียงอ่อนลง “แต่…นี่คือความจริงทั้งหมด…พาย…เธอรักคุณมาก…แต่เธอไม่กล้าที่จะบอกความจริงกับคุณ…เพราะกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้…กลัวว่าคุณจะทิ้งเธอไป…”
“ทิ้งเธอไป?” อัคราหัวเราะอย่างขมขื่น “นี่เธอคิดว่าผมจะทิ้งเธอไปเพราะเรื่องแค่นี้อย่างนั้นเหรอ! นี่เธอไม่รู้จักผมเลยใช่ไหม!”
“ฉัน…ฉันไม่รู้จะอธิบายให้คุณเข้าใจยังไงค่ะ” อรุณีพูดเสียงเครือ “แต่…ตอนนี้…คุณต้องตัดสินใจแล้วค่ะ…ว่าคุณจะทำอย่างไรต่อไป”
อรุณีลุกขึ้นยืน “ดิฉัน…ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
เธอมองอัคราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อัคราอยู่เพียงลำพังกับความจริงที่โหดร้าย
อัคราทรุดตัวลงกับพื้น เขาไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป ภาพของพายในอดีตที่เขาเคยรัก ภาพของเธอในปัจจุบันที่เขาหลงใหล มันกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความจริงที่เขาไม่อยากจะเชื่อ
“พาย…ทำไม…” เขาพึมพำอย่างเจ็บปวด “ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน…”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามจะโทรหาพาย แต่ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาจนไม่สามารถกดเบอร์ได้
“เธอ…เธอคือผู้หญิงที่ผมรัก…” เขาพูดกับตัวเอง “แต่…เธอคือคนที่หลอกลวงผม…มากที่สุด…”
ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความสับสนและเจ็บปวด ประตูห้องทำงานของเขาก็เปิดออกอีกครั้ง พายปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ดวงตาของเธอแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
“อัครา…” เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา
อัคราเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวดที่ประจักษ์ชัด
“เธอ…มาทำไม” เขาถามเสียงเย็นชา
พายก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ฉัน…ฉันอยากจะบอกคุณ…” เธอพูดเสียงสั่น “ฉัน…ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว…”
“บอกอะไร” อัคราถามอย่างเย็นชา “บอกว่าเธอท้องกับผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ!”
พายสะดุ้งเฮือก เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น มองอัคราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ใช่ค่ะ…” เธอตอบเสียงแผ่วเบา “ฉัน…ฉันท้อง…กับลูกของคุณ…อัครา…”
คำสารภาพของพายเหมือนเป็นการประทับตราความเจ็บปวดลงบนหัวใจของอัครา เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขาได้ดับสูญไปแล้ว
นักร้องลึกลับที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก