“บางที... การที่เธอจากไป อาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยให้เขารักษาแผลใจได้” คำพูดของตัวเองสะท้อนก้องอยู่ในหัว เหมือนเสียงกระซิบจากปีศาจที่คอยตอกย้ำความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกินใจ “ฉันทำแบบนี้... เพื่อเขาจริงๆ นะ” พายพยายามปลอบประโลมตัวเอง ขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด หยดน้ำตาแต่ละหยดราวกับเป็นเศษแก้วที่บาดลึกลงไปในหัวใจที่บอบช้ำ
คืนนั้น... ในห้องพักที่เคยอบอุ่นด้วยเสียงหัวเราะและไออุ่นของอัครา ตอนนี้กลับมีเพียงความเย็นยะเยือกของความเศร้าโศก พายมองไปรอบๆ ห้อง เก็บทุกรายละเอียด ราวกับจะสลักมันไว้ในความทรงจำตลอดไป รูปถ่ายคู่ของเธอกับอัคราที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง คือภาพรอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้กลับกลายเป็นภาพสะท้อนของความปวดร้าวที่เธอเองก็ไม่อาจทนมองได้นานนัก
“ฉันขอโทษนะ อัครา... ฉันขอโทษจริงๆ” เธอพึมพำเสียงแหบพร่า ยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความลังเล และความเจ็บปวดที่มิอาจอธิบายได้
เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะส่งผลกระทบต่อหัวใจของอัครามากเพียงใด แต่ในฐานะ “พาย” นักร้องสาวลึกลับที่เขาตกหลุมรัก เธอกลับมองไม่เห็นทางเลือกอื่นอีกแล้ว ความลับที่เธอซ่อนไว้มันหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับต่อไปได้ ยิ่งเธออยู่ใกล้เขามากเท่าไหร่ ความลับนั้นก็ยิ่งมีโอกาสถูกเปิดเผย และเมื่อถึงวันนั้น... หายนะที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมา จะถาโถมเข้าใส่
เธอไม่ต้องการเป็นต้นเหตุของความพินาศนั้น เธอรักอัครา... รักมากกว่าสิ่งใดในโลกใบนี้ แต่การรักเขาในตอนนี้ มันก็คือการทำร้ายเขาในระยะยาว
“ฉันต้องไป... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” เธอพูดกับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตาแน่วแน่
เธอเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายถึงเขา วางมันไว้บนโต๊ะข้างรูปถ่ายคู่ การเขียนแต่ละคำเหมือนการกรีดเลือดจากหัวใจ เธอเล่าถึงความรักที่เธอมีให้เขา เล่าถึงความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญ เล่าถึงความจำเป็นที่เธอต้องจากไป แต่เธอเลือกที่จะไม่เปิดเผยความลับทั้งหมด เลือกที่จะปล่อยให้เขาตั้งคำถามต่อไป เพราะเธอรู้ว่าหากเขาได้รู้ความจริงทั้งหมด... เขาจะยิ่งเจ็บปวดกว่านี้
“ขอให้เธอมีความสุขนะ อัครา... ขอให้เธอได้เจอคนที่เหมาะสมกับเธอจริงๆ” เธอจบจดหมายด้วยประโยคที่แสนจะทรมานหัวใจ
เมื่อทุกอย่างพร้อม พายสูดหายใจลึกๆ เปิดประตูห้องอย่างช้าๆ สายตาเหลียวมองไปรอบๆ อีกครั้ง ราวกับจะเก็บภาพความทรงจำสุดท้ายไว้ ภาพของห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยความสุข... ภาพของเตียงที่เธอเคยนอนเคียงข้างเขา ภาพของรอยยิ้มที่เขาเคยมีให้เธอ
เธอปิดประตูอย่างเงียบเชียบที่สุด ราวกับกลัวว่าเสียงของมันจะปลุกความฝันที่กำลังจะสลายให้ตื่นขึ้นมา
การเดินออกจากคอนโดมิเนียมแห่งนี้ เหมือนการเดินเข้าสู่เหวลึกอันมืดมิด ข้างนอกฟ้าเริ่มครึ้ม มีเมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกล ราวกับจะสะท้อนอารมณ์ของเธอในขณะนั้น
เธอเรียกแท็กซี่ พนักงานขับรถถามปลายทาง เธอเอ่ยชื่อสนามบินด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“ไปสนามบินค่ะ”
ตลอดทาง เธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเมืองที่คุ้นตาค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับความทรงจำดีๆ ที่เธอเคยมีกับอัครา
เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจของเธอไปตลอดกาล เธอจะต้องอยู่กับความเจ็บปวดนี้เพียงลำพัง เธอจะต้องไม่มีวันได้ยินเสียงหัวเราะของเขาอีก เธอจะต้องไม่มีวันได้เห็นรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของเขาอีก
แต่เธอเชื่อว่า... นี่คือหนทางที่ดีที่สุด สำหรับเขา สำหรับเธอ
เมื่อรถแท็กซี่มาถึงสนามบิน พายก้าวลงจากรถ ทิ้งเงินค่าโดยสารไว้บนเบาะ และเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์เช็คอินอย่างไม่ลังเล
เธอแวะซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินที่ใกล้ที่สุดไปยังเมืองที่ไม่เคยไป ไม่ได้มีจุดหมายปลายทางที่แน่นอน เพียงแค่ต้องการหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขณะที่กำลังจะเดินผ่านประตูรักษาความปลอดภัย เธอก็หันกลับไปมองยังอาคารสนามบินอีกครั้ง ราวกับจะมองหาใครบางคน แม้จะรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันอยู่ที่นั่น
“ลาก่อนนะ อัครา... ฉันรักเธอ”
เธอสูดหายใจลึกๆ และก้าวผ่านประตูรักษาความปลอดภัยไป ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง
ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเดินทาง พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า
เธอกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่... ชีวิตที่ปราศจากอัครา
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปขึ้นเครื่องบิน โทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่ภายในกระเป๋าของเธอก็ทำให้เธอชะงัก
หน้าจอแสดงชื่อผู้โทร... “อัครา”
หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก มือสั่นเทาที่กำลังจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กลับชะงักค้างกลางอากาศ
เธอจะรับสายดีไหม? ถ้าเธอรับ... เธอจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอย่างไร? ถ้าเธอไม่รับ... เขาจะยิ่งเสียใจมากกว่าเดิมหรือเปล่า?
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะตอกย้ำความสับสนที่ถาโถมเข้ามา
เธอควรจะทำอย่างไร?
ความปรารถนาที่จะได้ยินเสียงของเขาอีกครั้งปะทะเข้ากับความจำเป็นที่ต้องหนีไปอย่างรุนแรง
วินาทีนั้น... ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง
“ฮัลโหล...”
เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
“พาย! เธออยู่ที่ไหน! ทำไมเธอถึง...” เสียงของอัคราดังมาจากปลายสาย เต็มไปด้วยความตกใจและความกังวล
พายหลับตาลง น้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง
“ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ”
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น...
“โทรศัพท์ของท่านผู้โดยสารหมายเลข 1323 กรุณามารับโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นั่งหมายเลข 1323” เสียงประกาศดังขึ้นจากลำโพง
พายสะดุ้งเฮือก! เธอรีบมองไปที่โทรศัพท์ในมือ... มันไม่ใช่โทรศัพท์ของเธอ!
มือของเธอเย็นเฉียบ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
นักร้องลึกลับที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก