เสียงดนตรีบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาอันน่ารื่นรมย์ เสียงแก้วกระทบกันดังกังวานทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์อัครเดชานนท์ ค่ำคืนนี้ถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จของบริษัท และเพื่อประกาศอย่างเป็นทางการถึงความสัมพันธ์อันแสนหวานระหว่าง 'ภัทร' ทายาทคนโตของตระกูล กับ 'ปวีณา' หญิงสาวผู้สูงศักดิ์และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันแพรวพราว
ลลิสา ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวราวกับหลุดไปอยู่อีกมิติหนึ่ง ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอสวมใส่นั้นดูจะคับแน่นขึ้นทุกวัน สายตาของเธอทอดมองไปยังภัทรที่กำลังยืนเคียงข้างปวีณา ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งมาถึงเธออีกแล้ว มันเป็นรอยยิ้มที่มอบให้กับผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงที่กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา
หัวใจของลลิสาบีบรัดแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือเวลาที่เธอต้องตัดสินใจ เธอแบกรับความลับนี้มานานเกินไป ความลับที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นมาเป็นชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ของเธอ ความลับที่ผูกเธอไว้กับผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ แต่ผู้ชายคนนั้นกลับไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน
“คุณลลิสาคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ” เสียงหวานเสียดแทงดังขึ้นมาจากด้านหลัง ลลิสาหันไปพบกับปวีณาที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ดวงตาของเธอฉายแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน
“ฉัน… ฉันได้รับเชิญมาค่ะ คุณปวีณา” ลลิสาตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามเก็บซ่อนอาการประหม่า
“อ้อ… แน่นอนค่ะ คุณภัทรคงอยากให้คุณมาเป็นสักขีพยานในความสุขของพวกเรา” ปวีณากล่าวเน้นคำว่า ‘พวกเรา’ พร้อมกับเหลือบมองภัทรที่กำลังหันมาพอดี
ภัทรมองลลิสาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชา เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอทันทีที่เห็น
“ลลิสา… เธอมาแล้ว” เสียงของเขาเรียบเฉย ไม่มีแววดีใจหรือตื่นเต้นใดๆ
“ค่ะ คุณภัทร” ลลิสาพยายามฝืนยิ้ม “ฉัน… ฉันมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ”
“เรื่องอะไร? ถ้าเป็นเรื่องงาน ก็รอคุยกันทีหลังนะ ปวีณากำลังจะประกาศเรื่องสำคัญ” ภัทรกล่าวปัด พลางหันกลับไปให้ความสนใจกับปวีณา
“ไม่ค่ะ! เป็นเรื่องส่วนตัว… เป็นเรื่องของเราสองคน” ลลิสาเอ่ยเสียงดังขึ้น พยายามดึงความสนใจของเขาให้กลับมา
“มีอะไรหรือลลิสา?” คราวนี้เสียงของภัทรดูหงุดหงิดเล็กน้อย
“ฉัน… ฉันท้องค่ะ” คำพูดที่หลุดออกจากปาก ทำให้บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลง เสียงเพลงที่เคยบรรเลงอยู่เงียบหายไปราวกับถูกสั่งให้หยุด ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่ลลิสาเป็นจุดเดียว
ความเงียบที่ปกคลุมนั้นหนักอึ้ง จนลลิสารู้สึกหายใจไม่ออก เธอเห็นใบหน้าของภัทรซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดคือแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความรังเกียจที่ฉายชัดในดวงตาของเขา
“เธอ… พูดอะไรนะ?” ภัทรถามเสียงแหบพร่า
“ฉันท้องค่ะคุณภัทร ลูกของคุณ” ลลิสาพยายามอธิบาย แต่เสียงของเธอก็สั่นเครือ
“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” ภัทรตะโกนเสียงดัง “เธอกล้าโกหกฉันได้ถึงขนาดนี้เลยหรือไง!”
“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ! นี่คือความจริง!” ลลิสาร้องบอก น้ำตาเริ่มคลอหน่วย
“ความจริงที่ว่าเธอเป็นผู้หญิงสำส่อนน่ะหรือ! เธอคิดว่าฉันจะโง่เชื่อเรื่องไร้สาระของเธอได้ยังไง!” ภัทรตวาดกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“คุณภัทร! ใจเย็นก่อนค่ะ” ปวีณารีบเข้ามาประคองแขนภัทร ราวกับเป็นห่วงเป็นใย แต่ดวงตาของเธอกลับมองลลิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะ
“คุณภัทรคะ ดิฉันว่าคุณลลิสาคงจะ… เข้าใจผิดไปเองค่ะ” ปวีณากล่าวเสียงอ่อนหวาน แต่คำพูดแต่ละคำล้วนแทงเข้ากลางใจลลิสา “บางทีเธออาจจะ… มีเรื่องกับคนอื่น แล้วมาโทษคุณภัทรก็ได้นะคะ”
“ปวีณา! อย่าพูดอะไรที่ทำให้ฉันยิ่งไม่สบายใจ!” ภัทรหันไปพูดกับปวีณา แต่สายตาก็ยังคงจ้องมองลลิสาด้วยความโกรธแค้น
“แต่คุณภัทรคะ… คุณก็รู้ว่าดิฉันรู้จักคุณลลิสาดี ดิฉันเห็นอะไรมาเยอะค่ะ” ปวีณาจงใจปล่อยคำพูดให้ค้างคา ทำเอาคนฟังอย่างลลิสาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
“เธอ… เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” ภัทรหันกลับมาเผชิญหน้ากับลลิสาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “ฉันเคยรักเธอมากนะลลิสา! แต่ไม่คิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ต่ำช้าขนาดนี้!”
“คุณภัทร! ฉันไม่ได้… ” ลลิสาร้องบอก พยายามจะอธิบาย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
“พอได้แล้ว!” ภัทรตะโกนเสียงดัง “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไป! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
“แต่… แต่ลูกในท้องของฉัน…” ลลิสาพยายามจะพูดถึงลูกน้อย แต่ภัทรไม่ฟัง
“ฉันไม่สน! ไม่ว่าลูกของเธอจะเป็นของใครก็ตาม ฉันจะไม่ยอมรับเด็ดขาด!” ภัทรหันหลังให้ลลิสา แล้วดึงแขนปวีณาเดินจากไป ทิ้งให้ลลิสายืนตัวสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและประณาม
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ หลั่งไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ลลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปในพริบตา ความรัก ความเชื่อใจ และอนาคตที่เคยหวังไว้ ถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด
“เสียใจด้วยนะคะคุณลลิสา” เสียงของปวีณาดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับเยาะเย้ย “แต่บางที… การที่ความจริงถูกเปิดเผยแบบนี้ ก็อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะคะ”
ปวีณายิ้มมุมปากอย่างมีชัย แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ลลิสายืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่โหดร้ายนี้
เธอรู้ดีว่า การเปิดเผยความจริงในวันนี้ ไม่ได้นำพามาซึ่งความเข้าใจ แต่กลับนำพามาซึ่งความเกลียดชังและการตัดสินที่โหดร้าย เธอไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอจะสามารถปกป้องลูกน้อยในครรภ์นี้ได้อย่างไร เมื่อคนที่ควรจะเป็นพ่อ กลับปฏิเสธอย่างไม่ใยดี
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิดไร้ดาว ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจ เธอรู้ว่าการต่อสู้เพื่อลูกน้อยของเธอ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันคงจะเป็นการต่อสู้ที่แสนสาหัส…
รักลวงพันธนาการท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก