ตอนที่ 12 — ความจริงที่ถูกซุกซ่อน

“คุณทัพคะ… ฉัน… ฉันรู้สึกไม่สบายเลยค่ะ” พลอยเอ่ยเสียงแผ่ว มือใหญ่ของเธอกุมท้องน้อยที่เริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเผือดของเธอบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่กำลังทวีคูณ

ทัพรีบเข้ามาประคองเธอ “เป็นอะไรไป พลอย? ‌เจ็บมากไหม?” ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขารีบอุ้มเธอขึ้นแนบอก พาไปยังห้องนอนทันที

“ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ” พลอยตอบอย่างยากลำบาก “มัน… มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น”

ทัพสั่งให้หมอประจำตัวมาดูอาการของพลอยอย่างเร่งด่วน ​ขณะที่รอหมอ เขาค่อยๆ วางพลอยลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมของเธออย่างปลอบประโลม “ไม่ต้องกลัวนะ พลอย ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”

พลอยมองใบหน้าของทัพ ความรู้สึกหวาดกลัวและความเจ็บปวดผสมปนเปกัน ‍เธอไม่เคยรู้สึกอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน การโจมตีข่าวคราวจากสื่อเมื่อไม่นานมานี้ยังคงส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอไม่น้อย และตอนนี้… ร่างกายของเธอก็เริ่มส่งสัญญาณเตือน

“ฉัน… ฉันขอเข้าไปในห้องทำงานของคุณทัพสักครู่ได้ไหมคะ?” พลอยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

ทัพขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้เธอไม่สบายแบบนี้นะ พลอย”

“ฉัน… ‌ฉันแค่อยากจะ… หาอะไรทำฆ่าเวลาค่ะ” พลอยพยายามฝืนยิ้ม “เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว”

ทัพมองดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน เขารู้สึกไม่สบายใจที่จะปฏิเสธเธอ แต่เขาก็อดเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอไม่ได้ “ก็ได้… แต่ต้องมีคนคอยดูแลนะ”

เขาเรียกแม่บ้านคนสนิทให้ตามพลอยไปด้วย ‍เมื่อแน่ใจว่าพลอยอยู่ในความดูแล เขาจึงรีบออกไปจัดการเรื่องเอกสารที่รออยู่

พลอยเดินเข้าไปในห้องทำงานของทัพ มันเป็นห้องที่กว้างขวาง โอ่อ่า เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงเสียดเพดาน และโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ที่ดูทรงพลัง เธอเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างเงียบๆ ​พยายามหาอะไรสักอย่างที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นลิ้นชักเล็กๆ บานหนึ่งที่มุมห้อง มันดูเก่าและไม่ค่อยได้ถูกเปิดใช้ เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แล้วลองดึงที่จับลิ้นชักนั้น

“แกร๊ก!” เสียงเปิดลิ้นชักดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พลอยค่อยๆ ​ดึงมันออก เผยให้เห็นเอกสารเก่าๆ กองหนึ่งที่ถูกซุกซ่อนอยู่ข้างใน

เธอหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นเอกสารเก่าแก่ที่เขียนด้วยลายมือที่อ่านยาก แต่เมื่อเธอเพ่งมอง เธอก็เริ่มคุ้นเคยกับภาษาและรูปแบบของมัน

“นี่มัน…” พลอยอุทานด้วยความตกใจ

เอกสารแผ่นนั้นเป็นเหมือนบันทึกประจำวันเก่าๆ ที่เขียนขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน ​มันเล่าเรื่องราวของครอบครัวหนึ่งที่ต้องเผชิญกับความยากลำบาก และการตัดสินใจบางอย่างที่ต้องแลกมาด้วยสิ่งสำคัญ

พลอยค่อยๆ อ่านไปเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพในหัวของเธอเริ่มปะติดปะต่อกันอย่างน่าหวาดกลัว

“เป็นไปไม่ได้…” พลอยพึมพำ

เอกสารนั้น… มันเป็นบันทึกของปู่ของเธอ! ปู่ที่เธอไม่เคยได้พบหน้า ปู่ที่เสียชีวิตไปก่อนที่เธอจะเกิด

เธออ่านต่อไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความตกใจ ความสงสัย และความหวาดหวั่นในสิ่งที่กำลังจะค้นพบ

ในบันทึกนั้น ปู่ของเธอได้เล่าถึงหนี้สินก้อนโตที่ครอบครัวของเธอต้องเผชิญ และการตัดสินใจที่สิ้นหวังที่จะทำข้อตกลงบางอย่างกับบุคคลลึกลับคนหนึ่ง เพื่อให้ครอบครัวรอดพ้นจากความล่มสลาย

“ข้าไม่รู้ว่าข้ากำลังทำอะไรลงไป… ข้าเพียงแต่หวังว่า… การกระทำครั้งนี้… จะไม่นำพาความเดือดร้อนมาสู่ลูกหลานในภายภาคหน้า” ข้อความหนึ่งในบันทึกเขียนไว้

พลอยรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอหยิบเอกสารแผ่นอื่นๆ ขึ้นมาดูอีกหลายแผ่น พบว่ามีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจ การเงิน และลายเซ็นบางอย่างที่คุ้นเคย

แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับเอกสารแผ่นหนึ่ง ที่มีลายเซ็นของ ‘ทัพ’ และ ‘ท่านพ่อ’ ของเธออยู่…

“นี่มัน… ความลับอะไรกันแน่?” พลอยถามตัวเอง

เธอพลิกเอกสารไปมาอย่างรวดเร็ว พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่อยู่ตรงหน้า

เอกสารเหล่านี้… มันไม่ได้แค่บอกเล่าเรื่องหนี้สินของครอบครัวเธอ แต่มันกำลังเปิดเผยความเชื่อมโยงที่คาดไม่ถึง ระหว่างครอบครัวของเธอ กับ… คนที่เธอคิดว่าเป็นศัตรู!

“เป็นไปได้ยังไง…” พลอยกระซิบ

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ทัพเคยพูดถึงความสัมพันธ์ในอดีตของครอบครัวเขา ที่เคยมีปัญหาขัดแย้งกับครอบครัวอื่น… และตอนนี้… หลักฐานที่อยู่ตรงหน้า กลับชี้ไปในทิศทางเดียวกัน

เมื่ออ่านถึงช่วงท้ายของบันทึก พลอยก็แทบจะทรุดตัวลงกับพื้น

“ข้าได้ตกลงกับ ‘นาย’… ว่าจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ามี… เพื่อแลกกับการช่วยเหลือครอบครัวของข้า… และ ‘นาย’… ก็ได้ให้คำมั่นสัญญา… ว่าจะดูแล ‘ทายาท’… ของข้า… ต่อไป… ตราบเท่าที่ ‘ทายาท’… นั้น… ยังคงมีชีวิตอยู่…”

คำว่า ‘นาย’… และ ‘ทายาท’… มันทำให้พลอยใจหายวาบ

เธอค่อยๆ นำข้อมูลทั้งหมดมาปะติดปะต่อกัน

หนี้สินของครอบครัวเธอ… ข้อตกลงกับบุคคลลึกลับ… การดูแลทายาท… และลายเซ็นของทัพ…

ทั้งหมดนี้… มันหมายความว่าอย่างไร?

พลอยหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมาดู เป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่เบลอเล็กน้อย ในภาพนั้นมีเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ ชายชราคนหนึ่ง… และเด็กชายคนนั้น… มีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับทัพอย่างน่าประหลาด

“นี่มัน… หมายความว่ายังไงคะ?” พลอยถามเสียงสั่น

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ทัพก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “พลอย… เธอทำอะไรอยู่ตรงนี้? หมอกำลังจะมาแล้วนะ”

พลอยหันไปมองทัพ ดวงตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอถือเอกสารแผ่นหนึ่งไว้ในมือ

“คุณทัพ… นี่มันอะไรคะ?” พลอยถามเสียงสั่นเครือ

ทัพมองเอกสารในมือของพลอย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความตกใจ ความเสียใจ และความเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เธอ… เธอเจอเอกสารพวกนี้ได้ยังไง?” ทัพถามเสียงแหบพร่า

“อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องค่ะ!” พลอยตะคอก “บอกฉันมาสิ! ความจริงมันคืออะไรกันแน่?”

ทัพยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามองมาที่พลอยอย่างอ่อนล้า “พลอย… ฉัน… ฉันขอโทษ”

“ขอโทษเรื่องอะไรคะ?” พลอยถาม

“เรื่องทุกอย่าง…” ทัพตอบ “เรื่องที่หลอกลวงเธอ… เรื่องที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่… เรื่องของ… พ่อของฉัน…”

พลอยยิ่งรู้สึกสับสน “พ่อของคุณ? เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?”

ทัพถอนหายใจยาว “เอกสารพวกนั้น… มันคือความจริง… ความจริงที่ฉันพยายามจะเก็บซ่อนเอาไว้… เพื่อไม่ให้เธอต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้”

“ความจริงที่ว่าอะไรคะ! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” พลอยตะโกน

ทัพมองหน้าพลอย เขาเห็นความเจ็บปวดและความสับสนในดวงตาของเธอ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถโกหกเธอได้อีกต่อไปแล้ว

“พ่อของฉัน… คือคนที่ทำข้อตกลงกับปู่ของเธอ” ทัพกล่าวเสียงเบา “พ่อของฉัน… เป็นคนเดียวที่สามารถช่วยครอบครัวเธอจากหนี้สินได้… แต่… แลกกับการที่… เธอจะต้องมาอยู่กับฉัน…”

พลอยยืนนิ่ง อึ้งไปกับคำพูดของทัพ เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ

“หมายความว่า… คุณทัพ… รู้เรื่องนี้มาตลอด?” พลอยถามเสียงสั่น

ทัพพยักหน้าช้าๆ “ใช่… ฉันรู้… และฉันก็… ฉันก็พยายามที่จะ… ทำตามสัญญาที่พ่อของฉันเคยให้ไว้กับปู่ของเธอ…”

“สัญญาอะไรคะ?” พลอยถาม

“สัญญาว่าจะดูแล… เธอ…” ทัพพูด พลางมองเข้าไปในดวงตาของพลอย “และ… ลูกของเรา…”

พลอยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ความจริงทั้งหมด… มันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว

เธอไม่ได้ถูกบังคับมาอยู่ที่นี่เพราะหนี้สินเพียงอย่างเดียว… แต่เธอถูกขาย… ถูกส่งมา… เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงที่ซับซ้อนนี้… และทัพ… ชายที่เธอเริ่มจะรู้สึกดีด้วย… กลับเป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้ตั้งแต่แรก…

“คุณทัพ… คุณรักฉันจริงๆ หรือเปล่าคะ… หรือว่าทั้งหมดมันเป็นแค่… การแสดง?” พลอยถามเสียงสะอื้น

ทัพทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเธอ “พลอย… ฉันรักเธอ… ฉันรักเธอจริงๆ” เขาว่า พลางจับมือของเธอไว้แน่น “ฉันไม่เคยโกหกเธอเรื่องความรู้สึก… แม้ว่า… ฉันจะเริ่มต้นด้วยการโกหก… แต่… หัวใจของฉัน… มันเลือกเธอแล้ว…”

พลอยมองเข้าไปในดวงตาของทัพ เธอเห็นความเจ็บปวดและความจริงใจที่ฉายออกมา แต่มันก็ยังคงยากเกินไปที่จะเชื่อ

ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน… ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว… และมันกำลังสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ…