เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบสงัดของค่ำคืนอันมืดมิด พลอยยืนนิ่งราวกับถูกสาป ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังเงาร่างที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย
"ทัพ…" ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เหมือนเสียงกระซิบที่ล่องลอยไปตามสายลม ยิ่งมองใกล้เข้าไป ยิ่งแน่ใจ… ชายผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ คือ "ทัพ" ชายผู้เป็นอดีต สามี ผู้ที่เธอหนีมาตลอดหลายปี
ใบหน้าของเขายังคงคมเข้ม แต่แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเย็นชา บัดนี้ กลับฉายแววแข็งกร้าวและดุดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับพายุที่กำลังจะก่อตัว เขามีรอยแผลเป็นจางๆ บนใบหน้า ซึ่งพลอยไม่เคยเห็นมาก่อน การปรากฏตัวของเขาที่นี่… ยิ่งกว่าปาฏิหาริย์… หรืออาจจะเป็นหายนะ
ชาญเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เขาหันมองทัพด้วยความไม่เชื่อสายตา "ทัพ! แก… แกมาได้ยังไง!" ทัพไม่ตอบ เขาเพียงแต่ส่งสัญญาณมือบางอย่างให้กับลูกน้องที่ตามมา ลูกน้องเหล่านั้นก็เข้าปะทะกับกลุ่มของชาญอย่างดุเดือด เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว
พลอยยังคงยืนนิ่ง ปล่อยให้พีชกอดเธอไว้แน่น เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ควรจะดีใจที่ทัพมาช่วย หรือควรจะหวาดกลัวกับการปรากฏตัวของเขาอีกครั้ง
"แก… แกตามหาฉันมาตลอดเลยเหรอ" พลอยถามทัพด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทัพหันมามองพลอย ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อสบตากับเธอ แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายความเศร้าลึกๆ ที่พลอยจำได้ดี
"ฉัน… ไม่เคยหยุดตามหาเธอเลยพลอย" เสียงของทัพทุ้มต่ำ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่… รู้ว่าแก… ชาญ… กำลังจะทำอะไรกับเธอ"
พลอยสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทัพรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร และทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในตอนนี้
"แก… แกมาทำไม" ชาญตะโกนถามทัพอย่างเกรี้ยวกราด "แกจะปกป้องยัยนี่กับลูกนอกสมรสของแกไปตลอดงั้นเหรอ!" "ลูก… ของฉัน" ทัพเน้นคำว่า "ของฉัน" ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แกไม่มีสิทธิ์พูดถึงลูกของฉัน"
การที่ทัพยอมรับว่าพีชคือลูกของเขา ทำให้พลอยตกใจยิ่งกว่าเดิม เธอคิดว่าเขาคงไม่สนใจหรือไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของพีชด้วยซ้ำ
"แก… แกมันโง่! ทรัพย์สินของแกทั้งหมด… อำนาจของแก… ทุกอย่างที่แกสร้างมา… มันจะพังทลายเพราะแกเห็นแก่ความรู้สึกโง่ๆ ของแก!" ชาญพยายามยั่วยุทัพ
แต่ทัพดูไม่สะทกสะท้าน "ความรู้สึก… เป็นสิ่งที่แกไม่มีวันเข้าใจ ชาญ" ทัพพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง "แกมีแต่ความโลภ… และความแค้น… ซึ่งสุดท้ายจะนำพาแกไปสู่จุดจบ"
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด กลุ่มของทัพมีจำนวนน้อยกว่า แต่มีฝีมือและความเด็ดขาดมากกว่า พวกเขาค่อยๆ บีบให้กลุ่มของชาญจนมุม
ท่ามกลางความชุลมุนนั้นเอง พลอยก็สังเกตเห็นบางอย่าง… รอยแผลเป็นบนใบหน้าของทัพ… รอยแผลเป็นที่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นหลังจากที่เธอจากไป…
"ทัพ… รอยแผลเป็นนั่น…" พลอยเอ่ยขึ้นมา พลอยก้าวไปหาเขาอย่างไม่กลัว
ทัพหันมามองพลอย เขาพยายามจะปกปิด แต่ก็ไม่ทัน พลอยเห็นแววตาของเขาที่ฉายถึงความเจ็บปวด
"ฉัน… ไม่เป็นไร" ทัพพยายามจะโกหก "ไม่จริง… คุณเป็นอะไรไป" พลอยรู้ดีว่าทัพกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง "บอกฉันสิ… รอยแผลเป็นนั่น… มันเกิดขึ้นตอนไหน"
ทันใดนั้นเอง ชาญที่กำลังจะถูกจับกุม ได้ใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจพลอยกับทัพ พุ่งเข้าใส่ทัพด้วยมีดที่ซ่อนไว้
"แกไม่มีวันชนะฉันได้ ทัพ!" ชาญตะโกนเสียงดัง
พลอยกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอเห็นมีดเล่มนั้นพุ่งเข้าใส่ทัพ แต่ทัพก็ยังคงยืนนิ่ง ราวกับจะยอมรับชะตากรรม
แต่แล้ว… สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น…
ร่างของพลอยพุ่งเข้าไปขวางหน้าทัพ พร้อมกับเสียงร้องของพีชที่ดังขึ้นมา…
"แม่!"
พลอยล้มลงไปกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลที่หน้าท้องของเธอ…
เธอกับลูกหนี้ถูกหักหลัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก