ตอนที่ 10 — สายตาแห่งความเข้าใจผิด

"เธอ… กำลังทำอะไรอยู่ตรงนี้!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เล่นเอาเมษาสะดุ้งเฮือก หันขวับไปตามเสียง ร่างสูงสง่าของพลเอกภาคินยืนเด่นอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด มือใหญ่ที่เคยโอบกอดเธออย่างอ่อนโยน ‌บัดนี้กำแน่นจนข้อขาว

หัวใจของเมษาดิ่งวูบราวกับถูกบีบขย้ำ เหตุการณ์ในคืนวันนั้น ภาพความเจ็บปวดที่พยายามฝังกลบ กลับผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกลอบแกล้มจะเอ่ยอธิบาย แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อเห็นแววตาของเขา มันไม่ใช่แววตาของคนรักที่เคยรู้จัก แต่มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและ… ​ความตัดพ้อ?

"ท่าน… ท่านภาคิน?" เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังตีรวน "ดิฉัน… ดิฉันแค่มา… มาทำธุระนิดหน่อยค่ะ"

"ธุระ?" ภาคินแค่นเสียง ‍หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "ธุระอะไร? ธุระกับชายคนนั้นน่ะเหรอ?" สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังชายร่างท้วมที่ยืนอยู่ข้างเมษา ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความอึดอัด ชายคนนั้นคือคุณลุงสมชาย เจ้าของร้านขายของชำเก่าแก่ที่เมษามาขอความช่วยเหลือเรื่องเอกสารบางอย่าง

"ท่านเข้าใจผิดแล้วค่ะ!" เมษาโพล่งออกไป ‌น้ำเสียงเริ่มขาดความมั่นคง "ลุงสมชายเป็นแค่… เป็นแค่คนรู้จักค่ะ"

"คนรู้จัก?" ภาคินย้ำคำ ลากเสียงยาวอย่างเย้ยหยัน "คนรู้จักที่มาคอยต้อนรับอย่างเอาอกเอาใจขนาดนี้เนี่ยนะ? หรือว่า… เธอจะบอกว่ากำลังจะไปกับเขา?"

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจเมษา ‍เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงแสดงท่าทีเช่นนี้ ทั้งๆ ที่เขาคือคนที่ทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดีเมื่อห้าปีก่อน แล้ววันนี้เขามีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาเธอ?

"ท่านไม่มีสิทธิ์มาพูดเช่นนี้กับดิฉัน!" เมษากลั้นน้ำตา พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ "ท่านภาคิน… ท่านไม่มีสิทธิ์!"

"ไม่มีสิทธิ์?" ​ภาคินก้าวเข้ามาใกล้จนแทบจะชนร่างของเธอ อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงไปถนัดตา "เธอพูดอย่างนี้กับฉันได้ยังไง! หลังจากที่… หลังจากที่เธอทำกับฉันไว้! เธอยังมีหน้ามาบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์อีกเหรอ!"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่สิ่งที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น กลับเป็นความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน ​เมษาอึ้งไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงยังคงจมปลักอยู่กับอดีต ทั้งๆ ที่เป็นเขาเองที่เลือกเดินจากไป

"ท่าน… ท่านจำผิดคนแล้วมั้งคะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "คนที่ทำร้ายหัวใจดิฉัน… ก็คือท่านนั่นแหละค่ะ"

"เหอะ!" ​ภาคินหัวเราะเสียงดัง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อหู "เธอ… เธอจะโทษฉันอีกแล้วเหรอ! ทั้งๆ ที่เธอเอง… เธอก็มีคนอื่น! ฉันเห็นแล้ว! ฉันเห็นกับตา!"

"ท่านเห็นอะไร? ท่านเห็นอะไรคะ!" เมษาตะโกนถามกลับ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ท่านเห็นแค่เปลือกนอก แล้วตัดสินไปเอง! ท่านไม่เคย… ท่านไม่เคยพยายามจะเข้าใจอะไรเลย!"

"เข้าใจอะไร?" ภาคินถามเสียงเข้ม "เข้าใจว่าเธอโกหกฉันมาตลอดงั้นเหรอ? เข้าใจว่าเธอหลอกใช้ฉันมาตลอดงั้นเหรอ!"

"ไม่จริง!" เมษาปฏิเสธเสียงสั่น "ดิฉันไม่เคย… ไม่เคยคิดจะหลอกท่านเลย!"

"แล้วที่ฉันเห็นเมื่อกี้นี้ล่ะ!" ภาคินชี้ไปทางลุงสมชายที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "นั่นมันอะไร! เธอกำลังจะไปกับเขาใช่ไหม! กำลังจะหนีไปกับเขา! ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง!"

"ท่านภาคิน! ได้โปรดฟังดิฉันก่อน!" เมษาพยายามคว้าแขนเขา แต่เขากลับสะบัดออกอย่างแรง

"ไม่ต้อง! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว!" ภาคินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตาของเขามองเมษาด้วยความผิดหวังระคนขยะแขยง "ฉัน… ฉันคิดผิดจริงๆ ที่กลับมาหาเธอ"

คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเมษา มันเจ็บยิ่งกว่าคมมีดนับพันเล่ม เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมองเธอได้เลวร้ายถึงเพียงนี้

"ถ้าท่านคิดว่าดิฉันเป็นคนแบบนั้น… ก็เชิญตามสบายค่ะ" เมษาเอ่ยเสียงเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ ปะปนอยู่ "แต่ขอโทษด้วยนะคะ… ที่ท่านได้เห็นเพียงสิ่งที่ท่านอยากจะเห็น"

เธอหันหลังให้เขา เดินตรงไปยังลุงสมชายทันที โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละของภาคิน

"ลุงคะ… เราไปกันเถอะค่ะ" เธอเอ่ยกับลุงสมชาย พยายามบังคับให้เสียงของตัวเองมั่นคงที่สุด

"เอ่อ… คุณหนูเมษา… คุณหนูสบายดีนะ?" ลุงสมชายถามอย่างเกร็งๆ เขารับรู้ถึงบรรยากาศมาคุที่เกิดขึ้น

"สบายดีค่ะลุง" เมษาตอบยิ้มๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินไปกับลุงสมชาย เสียงของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตามหลังมาพร้อมกับความเย็นชาที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งบริเวณ

"เธอกำลังจะไปไหน!"

เมษาชะงักกึก หันกลับไปมองเขาอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

"ไปในที่ที่ท่าน… ไม่ต้องการให้ดิฉันอยู่ค่ะ"

ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาคงไม่เคยเจอผู้หญิงที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้มาก่อน

"ฉันจะไปกับเธอ!" เขาประกาศกร้าว

"ท่านภาคิน… ท่านไม่มีสิทธิ์!" เมษาตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว

"ฉันจะไป! ไม่ว่าเธอจะไปกับใคร หรือจะไปทำอะไรก็ตาม! เธอจะไม่มีวันหนีฉันพ้น!" ภาคินเดินตรงเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว

เมษาถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ เธอรู้ดีว่าเมื่อพลเอกภาคินตั้งใจแล้ว ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งเขาได้

"ท่าน… ท่านจะทำอะไร?" เธอถามเสียงสั่น

"ฉันจะไปกับเธอ… ไปดูให้เห็นกับตา ว่าเธอจะหนีฉันไปได้ถึงไหน!" ภาคินคว้าแขนของเมษาอย่างแรง

"ปล่อยนะคะ! ปล่อยดิฉัน!" เมษาพยายามแกะมือเขาออก แต่แรงของเขาก็มากเกินไป

"เธอจะไปไหน ฉันก็จะไปด้วย!" ภาคินพูดเสียงลอดไรฟัน "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด!"

ลุงสมชายยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ว่าจะเข้าไปช่วยได้อย่างไร

"ท่านภาคิน… โปรดปล่อยฉัน!" เมษาตะโกนเสียงดัง พยายามสะบัดแขนอย่างสุดกำลัง

"ไม่มีทาง! เธอกำลังจะหนีฉันไป! ฉันจะไม่มีวันยอม!" ภาคินกระชับมือที่จับแขนเมษาแน่นขึ้น ราวกับว่าถ้าปล่อยไป เธอจะสลายหายไปกับอากาศ

"ท่าน… ท่านกำลังจะพาฉันไปไหน!" เมษาถามเสียงหลง เมื่อรู้สึกว่าภาคินกำลังจะลากเธอไป

"ไปในที่ที่ฉันจะทำให้เธอรู้… ว่าเธอไม่มีวันหนีฉันพ้น!" ภาคินกระชากเธอไปข้างหน้าอย่างแรง

เมษาถูกลากไปตามทางอย่างทุลักทุเล เธอเหลียวมองลุงสมชายด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถูกภาคินดึงตัวออกไปจนลับสายตา

"คุณหนูเมษา!" ลุงสมชายร้องเรียกด้วยความตกใจ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว

ภาคินลากเมษาขึ้นรถยนต์คันหรูของเขา เมษาพยายามต่อสู้ขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผล

"ท่านจะทำอะไร!" เมษาตะโกนถามขณะที่ประตูรถถูกปิดลง

"ฉันจะพาเธอไป… ไปที่ที่เธอจะไม่มีวันลืมว่าเธอเป็นของใคร!" ภาคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาของเขายังคงฉายแววขุ่นเคืองและเข้าใจผิดอย่างรุนแรง

เมษาได้แต่นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ว่าการอธิบายคงจะไร้ความหมายสำหรับเขาในตอนนี้… อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะสงบลง

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ความเข้าใจผิดในครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่จุดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม… และอาจจะยากเกินกว่าจะแก้ไขได้