ตอนที่ 2 — คืนวันแต่ง...กับความเย็นชาที่สัมผัสได้

เสียงระฆังโบสถ์ดังก้องแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเหงาจนน่าใจหาย พิธีแต่งงานของ ‘พราว’ และ ‘นนท์’ เป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีการประโคมข่าว ‌ไม่มีการเชิญแขกเหรื่อมากมาย มีเพียงคนสนิทไม่กี่คนของทั้งสองฝ่าย และเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องเท่านั้น พราวสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ แต่ภายใต้ความงามนั้น กลับซ่อนไว้ซึ่งความสิ้นหวังและหัวใจที่บอบช้ำ

ตลอดพิธี เธอแทบไม่กล้าสบตากับนนท์เลยแม้แต่น้อย เขาปรากฏตัวในชุดสูทสีดำสนิทราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ​ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมสีดำสนิทเย็นชาดุจน้ำแข็ง จ้องมองมาที่เธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับบาทหลวงที่กำลังทำพิธี

“คุณนนท์… คุณยอมรับคุณพราวเป็นภรรยาของคุณใช่หรือไม่?” เสียงของบาทหลวงดังขึ้น

นนท์พยักหน้าเพียงเล็กน้อย “ใช่” เสียงของเขาแหบพร่า ‍แต่เต็มไปด้วยอำนาจ จนพราวรู้สึกเหมือนถูกกดดัน

“คุณพราว… คุณยอมรับคุณนนท์เป็นสามีของคุณใช่หรือไม่?”

คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหูของพราว เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ภาพใบหน้าของแม่ที่เต็มไปด้วยความหวัง และความจริงที่ว่า หนี้สินทั้งหมดจะถูกยกเลิกเมื่อเธอตอบตกลง ‌ทำให้ริมฝีปากที่แห้งผากของเธอขยับตอบรับไปอย่างยากลำบาก

“ค่ะ…” เสียงของเธอแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน

เมื่อพิธีเสร็จสิ้นลง พราวก็รู้สึกเหมือนถูกปลดปล่อยออกจากพันธนาการชั่วขณะหนึ่ง เธอแทบจะอยากจะทรุดลงตรงนั้น แต่ก็ต้องฝืนยิ้มและเดินตามนนท์ออกไปขึ้นรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่

ภายในรถ ความเงียบเข้าปกคลุม พราวเลือกที่จะนั่งเบาะหลัง ปล่อยให้นนท์นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ‍เธอพยายามมองออกไปนอกหน้าต่าง ชมวิวทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังจะกลายเป็นบ้านใหม่ของเธอ แต่มันกลับไม่ช่วยให้ความกังวลในใจลดลงเลย

“คุณคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้คุณมีความสุขใช่ไหม?” เสียงของนนท์ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ทำเอาพราวสะดุ้งเล็กน้อย

เธอหันไปมองเขาอย่างระแวง เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่สายตาก็จ้องมองไปข้างหน้า

“ฉัน…” พราวอ้ำอึ้ง ​“ฉันแค่ทำตามหน้าที่ค่ะ”

นนท์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นชาและเย้ยหยัน “หน้าที่? คุณคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้ เป็นแค่หน้าที่งั้นหรือ?”

“แล้วมันคืออะไรคะ?” พราวถามกลับอย่างท้าทาย แม้จะรู้ดีว่าการท้าทายเขาอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก

นนท์หันมาสบตาเธอ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่เธอราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ ​“สำหรับผม… มันคือการซื้อขาย”

คำว่า ‘ซื้อขาย’ ทำให้พราวรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เธอเม้มปากแน่น รู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของเขา

“คุณ… หมายความว่ายังไงคะ?”

“ก็ตรงไปตรงมานี่แหละครับ คุณพราว” ​นนท์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “คุณขายตัวของคุณให้ผม เพื่อแลกกับอิสรภาพของครอบครัวคุณ และผม… ก็ซื้อตัวคุณ”

พราวแทบจะสำลักลมหายใจของตัวเอง คำพูดของเขาช่างโหดร้ายและตรงไปตรงมา ราวกับว่าเธอเป็นเพียงสิ่งของที่สามารถซื้อขายได้

“คุณ… คุณมันใจร้าย!” พราวอดไม่ได้ที่จะสวนกลับ

“ผมไม่เคยอ้างตัวว่าเป็นคนดี” นนท์ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “และคุณก็รู้เรื่องนั้นดี”

พราวหลับตาลง รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เธอรู้ดีว่าเขาพูดความจริง นนท์ไม่ได้ปิดบังอะไร เขาแสดงให้เห็นถึงธาตุแท้ของเขาตั้งแต่แรก

เมื่อรถมาถึงคฤหาสน์หลังงามของนนท์ พราวก็แทบจะอ้าปากค้าง มันเป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่โตโอ่อ่าราวกับพระราชวัง มีการตกแต่งที่หรูหราอลังการ สะท้อนถึงความมั่งคั่งของเจ้าของ

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของคุณ… คุณนายนนท์” นนท์พูดพลางยิ้มอย่างมีชัย

พราวไม่ตอบอะไร เธอเพียงแต่ก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ รู้สึกราวกับกำลังก้าวเข้าไปในกรงขังอันสวยงาม

เมื่อเข้ามาในคฤหาสน์ พนักงานหลายคนก็เข้ามาทักทายด้วยความนอบน้อม แต่พราวกลับไม่รู้สึกอบอุ่นใจเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ถูกจับจ้องจากสายตาเหล่านั้น

“ห้องนอนของคุณอยู่ทางนี้ครับ” นนท์พูดพลางเดินนำหน้าเธอไปตามโถงทางเดินกว้างขวาง “ผมจัดห้องไว้ให้คุณโดยเฉพาะ”

เขาพาเธอไปยังห้องนอนที่ใหญ่โตเกินความจำเป็น ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และมีระเบียงที่สามารถมองเห็นวิวสวนสวยงามได้

“ที่นี่… คือห้องของคุณ” นนท์หันมามองพราว “คุณจะอยู่ที่นี่”

พราวเดินสำรวจห้องด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอรู้ดีว่านี่คือห้องนอนของเธอในฐานะภรรยาของนนท์ แต่มันกลับไม่ใช่ความรู้สึกของ ‘บ้าน’ เลยแม้แต่น้อย

“แล้วคุณ…” พราวถามเสียงสั่น “คุณจะอยู่ที่ไหนคะ?”

นนท์ยิ้มอย่างเยือกเย็น “ผมมีห้องของผมเอง” เขากล่าว “และผมจะไม่รบกวนคุณ… เว้นแต่… คุณจะต้องการ”

คำว่า ‘ต้องการ’ นั้น มีความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่ พราวรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอมองไปที่นนท์อย่างหวาดระแวง

“คืนนี้… คุณพักผ่อนได้ตามสบาย” นนท์กล่าว “ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งพราวไว้เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบและความหรูหราที่ไร้ความหมาย

พราวเดินไปที่ระเบียง ยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง สวนสวยงามเบื้องล่างดูเหมือนจะกลายเป็นแดนสวรรค์ที่เธอไม่มีวันได้สัมผัส เธอกำลังเป็นภรรยาของนนท์ มาเฟียผู้เย็นชาและทรงอิทธิพล

เธอรู้สึกหนาวสั่น แม้ว่าอากาศในห้องจะไม่ได้เย็นเลยก็ตาม ความเย็นชาที่เธอสัมผัสได้นั้น มาจากภายในตัวตนของนนท์เอง

“นี่คือชีวิตใหม่ของฉันงั้นหรือ?” พราวพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

เธอรู้ดีว่า การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เป็นการเริ่มต้นของชีวิตที่เต็มไปด้วยความลับ ความแค้น และอาจจะ… ความรักที่ไม่มีวันเกิดขึ้น

แต่ในใจลึกๆ ของพราว ยังคงมีความหวังเล็กๆ ที่จะต่อสู้ เธอจะไม่ยอมให้ความเย็นชาของนนท์มาบดขยี้เธอได้ง่ายๆ

“ฉันจะหาทาง… หาทางที่จะเป็นอิสระ” พราวตั้งปณิธานกับตัวเอง

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เปิดออกดู และพบว่ามันเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงมากมาย แต่ในใจของเธอ สิ่งเหล่านั้นกลับไม่มีค่าอะไรเลย

“นี่ไม่ใช่ชีวิตที่ฉันต้องการ” พราวพูดกับตัวเอง

เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้

“ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้ได้ชีวิตของฉันกลับคืนมา”

คืนแรกของการเป็น 'คุณนายนนท์' ผ่านไปอย่างเงียบเหงาและอ้างว้าง พราวไม่สามารถหลับตาลงได้ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของนนท์เดินผ่านหน้าห้องของเธอไปหลายครั้ง และทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเธอก็จะเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เธอรู้ดีว่า ชีวิตคู่ครั้งนี้คงจะไม่ง่ายเลย เธอต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชา การกดขี่ และอำนาจของนนท์

แต่เหนือสิ่งอื่นใด พราวยังคงมีความลับบางอย่างที่เก็บงำไว้ในใจ… ความลับที่จะเป็นอาวุธสำคัญในการต่อสู้กับเขา