โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 848 คำ
เสียงกุกกักจากด้านนอกห้องนอนดังเข้ามาปลุกพราวให้ตื่นจากภวังค์แห่งความเศร้า เธอขยับตัวบนเตียงอย่างเชื่องช้า ร่างกายยังคงอ่อนเพลียจากการอาเจียนเมื่อคืนนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตื่นตัวอย่างแท้จริง คือความทรงจำอันเลือนรางของคืนวันก่อนหน้า และความจริงอันน่าตกใจที่เธอค้นพบ
ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างแผ่วเบา พราวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายของตนเอง ดวงตาจ้องมองไปยังร่างสูงโปร่งที่กำลังก้าวเข้ามาในห้อง เงาของเขาทอดทาบลงบนพื้นห้องราวกับเป็นเงาของปีศาจที่กำลังเข้ามาทวงวิญญาณ
"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของนนท์ดังขึ้น เป็นน้ำเสียงเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังพูดคุยกับคนรับใช้ หรือสิ่งของที่ไร้ชีวิต
พราวไม่ตอบ เธอกลอบมือไว้แน่น ความหวาดกลัวที่เคยมีเมื่อคืนนี้ หวนกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าเดิม เพราะเธอกำลังเผชิญหน้ากับเขาในขณะที่รู้ความลับสำคัญ ที่จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
นนท์เดินตรงมาที่เตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมมาจับข้อมือของเธอไว้แน่นราวกับกรงเล็บที่พร้อมจะขย้ำ
"เมื่อคืนนี้... นายโทรหาฉัน..." พราวเริ่มพูด น้ำเสียงสั่นเครือ "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะหนี?"
นนท์เงยหน้าขึ้น สบตาเธอ ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนแสงไฟในห้อง ราวกับกำลังจะทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ "ฉันไม่เคยบอกว่าฉันรู้... ฉันแค่... เฝ้าระวัง"
คำตอบของเขาทำให้พราวรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดโกหก แต่การที่เขารู้ทุกอย่าง ล่วงรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกไร้หนทาง
"ทำไม... ทำไมนายถึงทำแบบนี้?" พราวถาม ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
"ทำแบบนี้... หมายถึงอะไร?" นนท์ถามกลับ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
"ก็... การที่นายจับฉันมาแต่งงาน... การที่นายไม่ปล่อยให้ฉันไปไหน... การที่นายรู้ทุกอย่างที่ฉันทำ..." พราวพยายามอธิบาย แต่คำพูดติดขัดไปหมด
นนท์ปล่อยมือออกจากข้อมือของเธอ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันคือแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ของเธอ...
หัวใจของพราวหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอแทบจะร้องกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นว่านนท์กำลังถือผลลัพธ์ของความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้
"นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" นนท์ถาม ดวงตาของเขาสบประสานกับเธออย่างจัง ความเรียบเฉยที่เคยมีหายไป แต่ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา
พราวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอต้องบอกเขา... เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
"ฉัน... ฉันท้องค่ะ..." เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่ทุกคำกลับดังชัดเจนในความเงียบของห้อง
นนท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ในมือ สลับกับมองใบหน้าของพราว ราวกับกำลังพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ
"ท้อง..." เขาทวนคำ เสียงของเขาฟังดูเหมือนถูกแช่แข็ง "กับใคร?"
คำถามนั้นแทงใจพราวราวกับมีดนับพันเล่ม เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ภาพของคืนนั้นผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ก็... ก็กับคุณไงคะ!" พราวตะโกนตอบด้วยความน้อยใจระคนหวาดกลัว "คืนนั้น... คืนที่เรา... เราไม่ได้ป้องกัน..."
นนท์เงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง แววตาของเขาดูซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม มันมีทั้งความตกใจ ความไม่เชื่อ และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
"คืนนั้น... เธอไม่ได้คิดจะหนีไปก่อนเหรอ?" เขาถาม ดวงตาของเขาสังเกตปฏิกิริยาของเธออย่างละเอียด
"ฉัน... ฉันเมาค่ะ... ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้..." พราวพูดอย่างอ้อมแอ้ม ความจริงที่ว่าเธอรู้ว่าตัวเองจะแต่งงานกับเขา แต่เธอกลับปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสภาพนั้น มันเป็นความผิดของเธอเอง
"แล้วทำไม... ถึงเพิ่งมารู้ว่าท้องตอนนี้?" นนท์ถามต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความไม่พอใจแฝงอยู่
"ฉัน... ฉันเพิ่งจะเริ่มมีอาการเมื่อเช้านี้ค่ะ..." พราวตอบ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกซักฟอก ราวกับเป็นผู้ต้องหาในคดีอาญา
นนท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนกว้างเบื้องล่างของคฤหาสน์ ท่าทางของเขาดูครุ่นคิดอย่างหนัก
"เธอจะทำยังไงต่อไป?" เขาถามโดยที่ยังหันหลังให้เธอ
"ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ..." พราวตอบอย่างสิ้นหวัง "ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง..."
นนท์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "เธอจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ใช่ไหม?"
"ค่ะ... ฉันจะเก็บเขาไว้..." พราวตอบเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว
"ดี" นนท์พูดสั้นๆ "เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น"
คำพูดของเขาทำให้พราวรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เธอรู้สึกได้ถึงกำแพงที่สูงขึ้นระหว่างพวกเขาอีกครั้ง ราวกับว่าการตั้งครรภ์นี้ ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวไปข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย
"เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" นนท์กล่าวต่อ "จนกว่าเด็กคนนี้จะปลอดภัย"
"หมายความว่ายังไงคะ?" พราวถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ
"หมายความว่า... เธอจะอยู่ที่นี่... กับฉัน... ในบ้านหลังนี้" นนท์พูด น้ำเสียงของเขาฟังดูเด็ดขาด และไม่มีที่ให้ต่อรอง "ฉันจะปกป้องเธอ... และลูกของฉัน"
พราวอ้าปากค้าง เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของเขา การที่เขาบอกว่าจะปกป้องเธอและลูก มันฟังดูเหมือนเขาจะรับผิดชอบ แต่ท่าทีที่เย็นชาและคำพูดที่แข็งกระด้างของเขา กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขัง
"แต่... ฉัน..." พราวพยายามจะพูด
"ไม่มีแต่" นนท์ตัดบท "เธอเป็นภรรยาของฉัน... และเธอกำลังจะให้กำเนิดลูกของฉัน... เธอจะต้องอยู่ที่นี่... ปลอดภัย"
เขาเดินตรงมาที่เธออีกครั้ง ก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของเธอ "อย่าคิดจะหนีไปไหนอีก... เพราะครั้งนี้... ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่"
ลมหายใจของพราวติดขัด เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกขังอยู่ในกรงทองที่สวยงาม แต่กลับไร้ซึ่งอิสรภาพ
เธอสบตากับนนท์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันกลับมีอะไรบางอย่างที่เธอสัมผัสได้ถึง... ความเป็นเจ้าของ?
"คุณ... คุณคิดว่าฉันจะท้องกับใครคะ?" พราวถามอย่างแผ่วเบา อยากจะถามให้แน่ใจว่าเขารับรู้ความจริงทั้งหมดแล้วจริงๆ
นนท์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย "ฉันรู้ว่าเธอท้องกับใคร... และฉันก็รู้ว่า... เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับมัน"
เขากระชับมือที่ประคองใบหน้าของเธอไว้แน่นขึ้น "เพราะเธอ... เป็นของฉัน... ตั้งแต่วันที่เธอเดินเข้ามาในชีวิตฉัน"
พราวรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจของเธอ เธอสบตาเขาด้วยความหวาดกลัวที่ปะปนกับความสับสน ไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่
"คุณ... คุณจะทำอะไรกับฉัน?" เธอถาม
นนท์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นชาและไร้ซึ่งความอบอุ่น "ฉันจะดูแลเธอ... ในแบบของฉัน"
เขาปล่อยใบหน้าของเธอออก ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูห้องนอน "เตรียมตัวให้พร้อม... เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกมาก"
ว่าแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พราวนั่งนิ่งอยู่บนเตียง สับสน ระคนหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เธอคือภรรยาจำเป็น... และตอนนี้เธอก็ท้อง... ท้องกับมาเฟียผู้เย็นชาที่เธอไม่เคยรัก
เธอจะทำอย่างไรต่อไป? และความลับที่เธอเก็บงำไว้... จะถูกเปิดเผยเมื่อไหร่?
เธอกับนักลงทุนถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก